UrbanMapBook 2017 with a serious kick off vote at Future Architecture Platform by Aleksandra Shekutkovska

 

Dear friends, 
We are starting 2017 with a serious kick off and we need your support. Please kindly check the link and vote if you like our project. Thank you ! Feel free to share the link http://futurearchitectureplatform.org/projects/cafea09d-a2a4-4666-b7c1-98ed7e24ea0c/
 

User friendly city by Aleksandra Shekutkovska

We are very excited to announce that soon there we will launch a new mapping research project. As we mentioned before trying to build user-friendly cities is of our great interest and we would like to contribute in this with all our knowledge, expertise and resources. 

Stay tuned and join us in this adventure in creating networks between citizens opinions and ideas, places in the city and companies/municipalities. 

 

The star statement necklace by Aleksandra Shekutkovska

 

Certain places in the city can project the intensity as stars-spaces: where people from different groups and sub-cultures are engaged in a number of activties, movements, uses, where there exists a cross-exchange between generations and genders, where people make use of the space in different times of the day and in different weather conditions...The star diagram celebrates the existence of the most essential qualities of city spaces- the endless possibilities of people space activities.

The star is a statement diagram necklace communicating through a simple minimal chic expression.  Designer's language is simple yet sophisticated, minimal yet dynamic, ready to accompany you in the realization of your designer appearance.

Trippin highways at Reporting from the front by Aleksandra Shekutkovska

 

Recently we had a wonderful opportunity to conduct our research trip at Venice Biennale 2016 Reporting from the front. While we are still trying to gather our impressions into texts to share with our audience about the notions of the development of cities and future urbanisation, new tasks for our jewelry collection are on the way in our studio. Indeed, a perfect travelling companion in Venice was our very own statement necklace Trippin highways.

Trippin highways necklace comes from the inspiration of Bangkok as a city. This wonderful Blade Runner metropolis is captured in a jewelry object portraying it's playful roads and intersections. The background is emphasised with the combination of high quality Thai silk. 

This statement design piece is a fashion accessory communicating in a powerful visual language ready to accompany you to your favourite events and meetings,exhibition openings, sophisticated dinners, while having a drink in your favorite cafe or planning your outfit for a new city to travel to..

Wishing you a nice working weekend ! 

Square brooch City Narratives jewelry line by Aleksandra Shekutkovska by Aleksandra Shekutkovska

 

Apart for our love of cities we also love the taste of good design. During the following period we will present to you our collection of designs called the City Narratives. 

Minimal chic brooch which communicates in a bold and simple language. The wooden sections are cut through by a silver square creating an impressive graphical solution. 

This statement brooch is a delicate detail emphasizing your architectural/designer taste. 

Microcommunity-primary cell of the Mega(Meta)city by Aleksandra Shekutkovska

 

Walking around Chinatown I was always perceiving the street fronts as not-permeable, neon sign decorated shields of family businesses, gold shops, food corners and tasty deserts. Nevertheless, the backdrop of these shields embraces behind itself the reminiscence of the organic city, labyrinths that seem “without purpose”, micro open spaces, entrances to homes, shrines, temples, markets..

McGrathh and Pickett (2013) in their work Resilience in ecology and urban design describe a nested puzzle framework as the meta-city approach towards designing and modeling of the cities. They are characterizing the word meta not only in the sense of bigness, moreover as a keyword which explains the spatial extensive “system over systems”. In fact, the reading of the heterogeneity of the urban landscape begins with the research of spaces on urban micro levels. In that sense recognizing and dissecting the qualities and identity of the alleys, paths, spaces between neighbors, rooftops, extensions, places to sit, places to sell drinks, food, newspapers...becomes more than valuable experience. The functionality of the community is being understood by observing the physical characteristics of the scenography and the way people build their experiences towards the city elements in the micro scale.

Spaces on which the agglomeration of the micro community spreads constitutes a prosperous social, physical and economic palimpsest. The organization into smaller communities, mini cells of the city which have their own economic, social and physical identity creates indeed the diversity of a city. On the contrary, the favorites of the global, 0 identity architecture as the shopping malls, replicated buildings in historical styles with no references, intrigue us to ask the question as urban designers on how we react on places that had a genesis of spatial development and the threat of micro-community disappearance?

Micro communities are blessed with qualities starting with the pedestrian networks, the diversity of elements and experiences as well as the consequent formation of identities- the basic postulates of ecological and social values. Let us consider the fragments, the spaces in-between on the micro scale in Chinatown, amulet sellers sitting on the pedestrian walkway, the local seller of jello with coconut milk and his location, the hidden public parking into individual houses, signage and balconies, extensions and pathways all of the habits and ways of using this spaces are scenarios and tactics of behavior, usage, and influence of urban space. Taking into consideration the fragments of the microscale is the first step to depicting the spatial qualities which need to be sanitized in the wave of urbanization. (part1)


Движејќи се низ Кинескиот кварт на Бангкок отсекогаш ги доживував уличните фронтови како непорозни неонски огради конструирани од фамилијарни бизниси, продавици за злато, катчиња за храна и вкусни десерти. Во позадината на овие неон-“челични” фронтови се раствораат пешаки патеки во лавиринти, сечејќи го урбаното ткиво во сите правци. Навидум без цел, повеќето од нив не доведуваат до вешто скриени микро отворени простори, влезови во куќи и домови, светилишта, храмови и пазари...

McGrathh and Pickett (2013) во нивното дело Еластичност во екологијата и урбан дизајн зборуваат за вгнездена загадочна рамка како пристапот на дизајнирање и моделирање на мета градот. Тие дискутираат за зборот мета не со особена надменост и големина, напротив како клучен збор којшто ги дефинира просторно екстензивните "системи над системиte”. Всушност читањето на хетерогеноста на урбаниот пејсаж започнува со истражувањето на просторите во микро размерот. Во таа смисла препознавањето и дисекцирањето на квалитетот и идентитетот на сокачињата, патеките, просторите помеѓу комшиите, кровните конструкции, продолжетоците, местата за седење, местата за продавање на пијалоци, храна, весници..стануваат значајно искуство на забележување. Функционалноста на заедницата се учи преку набљудување на физичките карактеристики на сценографијата и начинот на кој луѓето ги градат сопствените индивидуални искуства во однос на градските елементи во микро размерот.

Просторите на коишто се протегаат микро заедниците создаваат просперитет- социјален, физички и економски палимпсест. Организацијата во помали заедници, мини клетки на градот којшто имаат свој сопствен економски, социјален и физички индетитет создава диверзитет на градот. Од друга страна, фаворитите на глобалната архитектура, трговските центри, реплицираните објекти со без референтни историски стилови, позајмените идеи, не предизвикуваат да го поставиме прашањето за односот на урбаниот дизајнер и неговата реакција на места коишто имале своја просторна развојна генеза и заканата од исчезнувањето на микро заедниците.

Микрозаедниците се чинат благословени со квалитети кои започнуваат со пешачките патеки, мрежи, диверзитетот на елементи и искуства како и консеквентната формација на идентитети-основните постулати на еколошките и социјалните вредности. Да ги земеме во предвид фрагментите, просторите помеѓу на микро размерот на Кинескиот кварт, продавачите на амулети и нивните катчиња на тротоарите, скриените јавни паркинг простори во приватните индивидуални куќи, знаците и балконите, продолжетоците и патеките, сите од начините и навиките на користиењето на просторот се сценарија, тактики на влијание врз урбаниот простор. Земајќи ги во предвид карактерот на случувањата во микроразмерот и во неговите урбани фрагменти е првиот чекор на забележување на просторните квалитети кои треба да се санираат во бранот на урбанизацијата. (дел 1)

Dada miniature by Aleksandra Shekutkovska

 

Once again this year I have combined my lecture on Cluster and Co-housing spaces with an assignment incorporating the miniature-poetic picture and the dada chance operations. Quick thinking response assignments have formed the basis for the postcards which serve as a cut-up technique to begin the spatial poetry. After the lecture, once there was enough saturation on thoughts, discussions, confusion and initial hunch on shared space in different contexts and formats, the students were asked to get acquainted with the postcard miniature.

The beauty of challenging the lecture’s impressions, combined with the methodology of quick responses, dipped into condensed stream of consciousness, resulted in kaleidoscopic encounters of spatial croquis.  The assignment consisted of three parts on recognizing and reflecting an existing shared space, on re-diagramming a cluster/co-housing concept and final step on translating a hunch/intuition into a concept for Cluster housing. There stands a strip, an exhibition of acknowledgments to cut up techniques and unique chance operations, a mere possibility to discover the nucleus inauguration of the project.

Годинава во рамките Студио 2 Дизајн размислување на предавањето за Кластери и Простори за заедничко живеење повторно ја споделив задачата да се искомбинира убавината на минијатурата-поетска слика и дада-поетските техники за случајни-операции.  Мини проектите кои бараат брз одговор се основата за претходно подготвените разгледници-техника за утврдување просторна поетика преку исечоци. По завршувањето на предавањето кога се создаде доволно густина од размислувања, дискусии , конфузија и иницијално чувство за значењето на споделени простори во различни контексти и формати, секој од студентите индивидуално доби а4 формат со своите разгледници.

Убавината да се предизвикаат впечатоците од предавањето, вкрстено со методологијата на брзи одговори, натопено во кондензиран сплин на свесноста, истражување преку просторни скици резултираше со каледиоскопски средби. Проектот се состоеше од 3 чекори, најпрвин да се препознае и искаже мислењето за постоечки споделен простор, да се ре-дијаграмира концепт на кластер и последниот чекор да се преведе интутивно чувство за концепот за Живеење во кластер. Во прилог галерија-хоризонтален стрип, изложба на запознавања со исечоци, случајности и средба со можноста да се открие никулецот на новиот дизајн концепт/предлог.

Silent deconstruction by Aleksandra Shekutkovska

 
image via : http://eroticsofarchitecture.blogspot.com/2013/04/khims-site-research-yaowarat-charoen.html

image via : http://eroticsofarchitecture.blogspot.com/2013/04/khims-site-research-yaowarat-charoen.html

“What do you think should be the answer when dealing with the small communities in Chinatown?”

-Let them be burned down -said one of my second year students after studio midterm presentation.

It was a grotesque scene, they had done a tremendous amount of work analyzing, interviewing, sketching the site around Charoen Krung Road and they could not come up with an answer. They looked completely confused. The act of execution probably seemed simpler, clear cut, surgical answer in “dealing with this witchcraft”- the authentic, cultural and historical architecture gradually layering for years in decaying spaces ( in this case shop-row houses). I clearly remembered one workshop in my 4th year of studies. We proposed to remove one small historical wall from the bay of river Vardar in Skopje in order to propose a contemporary artistic installation. Swallowed in shame I was listening for one hour my favorite professors publicly criticizing and pointing out our lack of attention, respect and EYE (sense) for what is valuable-gem spaces. 

Beijing Tong Ren Tang was a small Chinese medicine centre located at one of the corners of Charoen Krung Road, the second main artery of Chinatown, Bangkok after the famous Yaowarat Road. The family business was developing a new way into bringing closer the traditions to new generations, offering the consultation with medical practitioners. The first floor was space for traditional Chinese medicine store, second level was used to mix the medicine, and the third floor was a clinic, while the fourth floor was reserved for personal use. The building was located into the urban carpet of small communities, markets, temples, a composition celebrating the products and traditions of the Chinese in Bangkok. It began so sudden when the rental contracts could not be extended to one year and started to come month for month.

 

Beijing Tong Ren Tang was one of the first to get demolished. The ambitions plans of BMA Bangkok Metropolitan Administration located Charoen Krung Road as a passage from the last built station (MRT Hua Lamphong)  to the other side of Chao Phraya River, moving through the historical part of Bangkok. Connection = progress. Billboard has risen portraying I’m china- a new condominium/shopping centre which will make use of the empty parking lot near the future exit/entrance of the MRT Wat Mangkorn. New urban regulations have allowed an FAR increase from 4 to 7, 500 meters in radius from every exit/entrance of the station. It is all left in a constant process of negotiation; the future is “undetermined” for the three communities mostly affected by the new development: Charoen Chai, Pleang Nam and Krom Putares. Land ownership belongs to the Crown Property Bureau and Chumphon Pantip foundation that have already stopped giving rental contracts longer than one month.  Charoen Chai community still keeps the small museum inside one of the shop houses in which they exhibit their customs, costumes, photos, cut outs from newspaper articles. In a state of decay -space they try to host meetings and discuss the future proceedings.

Chaos wraps around the construction site, old people are using the walls of the construction space to support themselves in walking, the corridors of the construction site are full of people selling their products, people dream about the progress the station will bring in their businesses, some fear eviction, some hope for profit, silently in the background processes of deconstructing take place. Spatially, historically and culturally rich communities are being bargained for the promise of progress, individual profit and the new globalized architecture of the shopping mall/condominium offering the unified identity.

 


image via : http://pantip.com/topic/32768227

image via : http://pantip.com/topic/32768227

“Како мислите дека треба да продолжиме со проектот, како да постапиме со малите заедници на Кинескиот кварт ?”

-       Треба да ги запалиме- рече еден од моите студенти во втора година на завршетокот на првата презентација.

Тоа беше сцена на гротеска, секој од нив имаше вложено огромен труд анализирајќи, цртајќи, мапирајќи го контекстот околу патот Чароен Крунг и не можеа да донесат заклучок. Изгледаа сосема изгубено, ги збунуваше изградбата на метрото и неговите реперкусии. Чинот на горење им изгледаше веројатно како хируршки зафат, чист потег, едноставен одговор на справувањето со ова “вештерство”, автентичните, културни и историски архитектонски простори кои се напластувале со години во простори пред распаѓање ( во случајов куќи во низа). Се сетив на една работилница во 4та година кога предложивме да се тргне еден ѕид од кејот на реката Вардар за да поставиме нова современа уметничка инсталација. Проголтани од срам, еден час го слушавме нашиот омилен професор како не критикуваше и јавно повикуваше на нашиот недостиг на внимание, почит и ОКО (сетило) за квалитетен простор. 

Beijing Tong Ren Tang беше мал центар за Кинеска медицина на еден од ќошевите на патот Чароен Крунг, втората главна артерија на Кинескиот Кварт. Фамилијарниот бизнис се развиваше нанов начин, обидувајќи се да ги приближи традициите до новите генерации, нудејќи консултации со доктори и објаснувања за комплицираните кинески лекови. На првот кат имаше простор за традиционални кинески лекови, на вториот кат имаше простор за мешање лекови, на третиот кат беше мала клиника додека на четвртиот кат беше приватен простор. Објектот беше сместен во ќилим на испреплетени активности, мали заедници, пазари, храмови-композиција која ги прославува продуктите и традициите на Кинезите во Бангкок. Се започна наеднаш кога договорот за изнајмување не можеше повеќе да се продолжува годишно и се смени од договор месец за месец. 

Beijing Tong Ren Tang беше еден од првите објекти кои ги срушија. Амбициозните планови на Градската администрација на Бангкок го поставија Чароен Крунг патот како премин од последно изградената метро станица ( Хуа Лампонг ) до другата страна на реката Чапраја, низ историскиот дел на Бангкок. Поврзаност = прогрес. Билборд никнува во близина на градилиштето со блескав рендер на I’m China нов кондоминиум/трговски центар кој ќе се гради на празното паркиралиште и ќе биде од првите “понуди” на метро станицата Храм Мангкорн. Во ист чекор новите урбани регулативи дозволуваат да порасне коефициентот на искористеност од 4 на 7, 500 метри во радиус од секој влез/излез на местро станицата. Се е оставено во “постојан” процес на преговори, иднината е непозната за трите мали заедници коишто се најмногу повредени од изградбата: Чароен Чаи, Плеанг Нам и Кром Путарес. Просторот за делување е минимален, земјата и објектите во најголем процент припаѓаат на Бирото за кралска сопственост и Државната Чумпхон Пантип фондација, намалувајќи го временскиот период на изнајмување од една година на еден месец. Чароен Чаи заедницата сеуште мудро го чува малиот музеј во една од трошните куќи во низа. Во простор во состојба пред распаѓање гордо се распостелени костумите на Кинеската опера, исечоци од весници, фотографии, обичаи за погреби и свадби-продажбата за овие настани е нешто по што заедницата е препознатлива низ целиот Кинески кварт. 

Хаос го обвиткува градилиштето, постари лица се служат со ѕидовите од градилиштето да си помогнат додека пешачат, коридорите со лим се исполнети со луѓе кои се обидуваат да продаваат, дел од луѓето сонуваат за прогресот кој станицата ќе им го донесе за нивните бизниси, некои се плашат од иселување, некои дека ќе станат бездомници, некои си замислуваат профит, додека тивко во позадината течат процеси на урбана и социјална деконструкција.  Просторно, историски и културно богати заедници се ценкаат за ветувањето на прогрес, индивидуален профит и новата глобална архитектура на униформираниот идентитет на трговскиот центар/кондоминиумот. 

image via : http://www.bangkokpost.com/media/content/20150718/1101956.jpg

image via : http://www.bangkokpost.com/media/content/20150718/1101956.jpg







A-pet.it by Aleksandra Shekutkovska

 

We are pleased to have discovered a-pet.it:

a-pet.it is a concept in development, aiming to explore different interests in the urban anthropology.

a-pet.it contains many aspects that arise from architectural work.

a-pet.it protects modern construction works.

Via: http://www.a-pet.it/

Carefully crafted spatial concepts & attentive urb thoughts. 

 

Shophouse by Aleksandra Shekutkovska

 

It was Bjarke Ingels who elaborated into one of his interviews for New York Times: “Architecture is restricted to such a limited vocabulary. A building is either a high-rise or a perimeter block or a town house”.

When I decided to move in Bangkok I was perpetually under the impression that I am walking in Edward Ruscha’s Every building on the sunset strip. I felt strips of buildings stamped into my memory somewhere between the impressions of their poor conditions, undecided destiny and urbantropology. Bangkok urban tissue construct is fabricated in greatest number by 4 storey shop houses built during the 1960’s serving as an economic resolution for housing demands in the dawn of urbanization. City expansions, new aspirations and development have left numerous shop houses into sceneries of ghost flâneur caves, leaving no traces of what was once the urbanization zeitgeist. Abandoned and poorly maintained some of them are located in attractive areas such as transportation stops of the MRT (metro line) and BTS (sky train) waiting uncertainly for their fortune telling- if they will be rented, live to see their own space requalification or be just another developer’s desert.

Two examples have crossed my research these days, both with different architectural characteristics, however similar concepts -attentive to the urban impact on the overall urban/lifestyle context.

Headquarters embodies a transformation of 2 units of shop houses. Every floor is a working-living unit, quite different to what is common in the city, however very similar to the concept that the shop houses integrated in the beginning of their construction, both commercial (ground floor) and residential ( upper floors) activity. Sensibility towards light, ventilation and green space seems a carefully incorporated layer inside of the spatial concept. “Seeking to create alternative built environments through contemporary, vernacular design solutions” – a conceptual map of the architecture by All (zone) exhibited during the Chicago Architecture Biennale 2015. Read more at: http://chicagoarchitecturebiennial.tumblr.com/post/129290791051/bringing-the-past-into-the-present-allzone

ADVENTURE HOSTEL image via: http://www.archdaily.com/780124/adventure-hostel-integrated-design-office

ADVENTURE HOSTEL image via: http://www.archdaily.com/780124/adventure-hostel-integrated-design-office

Adventure hostel - shop house is in closer proximity to the BTS station Saphan Kwai. “The colossus structure creeps in all over the main street in CBDs to deliver 250,000++ passengers a day.  This condition changes the way people live in the shophouse. While the living conditions become worsen because of the noise and privacy factor, its potential for the commercial used is enhanced.“ The adaptability of space is further emphasized with the use of readymade materials, simple shading, and furniture and ventilation solutions. The rooftop seems to communicate with the upper platform of the train, having the role similar to a billboard or advertisement, providing alternative scenery to what is usually present in the BTS surrounding landscape.Read more: http://www.archdaily.com/780124/adventure-hostel-integrated-design-office

Similar examples are lighting up as urban catalysts, moving architecture away from its boundaries and restrictions, becoming active agents within the Every building on the sunset strip, remembering the premises of architecture in the city that always embodies the urban design impact. 

Бјарк Ингелс беше оној кој направи белешка за границите на архитектурата во едно од своите интервјуа за New York Times: Архитектурата е поставена во толку лимитиран вокабулар. Еден објект е или облакодер или периметрален блок или индивидуална куќа”.

Кога решив да тргнам во потрага по ново место за живеење во Бангкок, постојано ме следеше впечатокот дека пешачам низ панорамите на Edward Ruscha Секој објект на стрипот на зајдисонцето. Чувствував улични фронтови како ми се печатат во меморијата некаде помеѓу вниманието на сиромашните услови, неодредената судбина и урбаната антропологија на архитектурата која ја гледав пред себе. Урбаното ткиво на Бангкок е исткаено во најголем број од 4 катни куќи во низа изградени за време на 1960тите, служејќи како оптимално и економично решение за побарувачките на живеалиште во мугрите на урбанизацијата. Експандирањето на градот, новите аспирации и развитокот оставија голем број на куќи во низа да се трансформираат во сцени на напуштени пештери без трага од она што претходно било духот на времето на урбанизацијата. Неупотребени и минимално одржани некои од нив се наоѓаат на атрактивни локации како станиците за метро и надземен воз чекајќи во несигурност за претскажувањето на нивната судбина-дали ќе бидат изнајмени, ќе доживеат да ја искусат својата трансформација и реквалификација или ќе завршат како десерт за инвеститорите.

Два примери, двата со различни архитектонски карактеристики, меѓутоа со сличен концепт и со внимателност кон урбаниот импакт и моќта на самото место: 

HEADQUATERS image via: http://www.allzonedesignall.com/project/transformation/the-headquaters/

HEADQUATERS image via: http://www.allzonedesignall.com/project/transformation/the-headquaters/

Headquarters обвиткува трансформација на 2 единици на куќи во низа. Секое ниво е замислено како простор за живеење и работење, место за мали креативни бизниси, различно од она што го среќаваме во градот, меѓутоа слично на првобитната замисла на куќите во низа каде во приземјето се наоѓале комерцијални програми, а во погорните катови просторот за домување. Сензитивноста кон светлината, вентилацијата и зелениот простор се внимателно вметнати низ просторниот концепт.  Барајќи да се создадaт алтернативни изградени животни средини преку современи, вернакулрани дизајн решенија”- концептуалната картографија на архитектонското студио All(zone) изложена за време на Архитектонското биенале во Чикаго 2015.

Хостелот Авантура е лоциран веднаш до излезот на станицата на надземниот воз Saphan Kwai. “Колосалната структура на надземниот воз го обвиткува горното ниво на главните улици, дозволувајќи прoток од 250 000 +++ патници на ден. Оваа состојба го менува начинот на кој живеат луѓето во куќите во низа. Додека условите за живеење се влошуваат заради загадувањето од звук и намалувањето на приватноста, потенцијалот на комерцијалната употреба на просторот е во развиток”. Адаптибилноста на просторот е понатаму поткрепена со користење на реадаптирани готови материјали, едноставни решенија за заштитување од сончева светлина и природна вентилација. Кровниот простор се чини како да комуницира со горната платформа на возот, добивајќи слична улога на билборд или реклама, нудејќи алтернативна сценографија на она што е се-присутно на средината која ги опкружува станицитие на надземниот воз.

Слични примери се будат како урбани катализатори, ја поместуваат архитектурата од нејзините граници и ограничувања, стануваат активни агенти на Секој објект на стрипот на зајдисонцето, потсетувајќи не за можноста на урбан дизајн одговорност и влијанијата во просторните концепти на архитектурата на градот

ADVETURE HOSTEL image via : http://www.archdaily.com/780124/adventure-hostel-integrated-design-office

ADVETURE HOSTEL image via : http://www.archdaily.com/780124/adventure-hostel-integrated-design-office

Cinematique by Aleksandra Shekutkovska

 

Fairly romanticized vintage cinema spaces in the city have been torn down by both the modernization of our personal lifestyles and rapid urbanization processes resulting with gentrification. Perceiving the difference in approach towards historical places in the cities in Europe and Asia, it has been a while now I have been asking myself the question and teaching the importance of preserving interfaces of different historical periods from the city’s incremental growth. Once the muscles have become weak it seems too often that everyone is keen to replace the skeleton with a new building-body. Perhaps it is always the right time for reconsidering the historical places and what they mean in constructing the identity of the city as a potential to experience the timeline carrying of a territory while in the same time acknowledging processes of reuse and requalification.

I experienced the magic of cinema in the photography laboratory. Undergoing the storyline of sensing film frames, experimenting with the shutter and iso sensitivity, and hiding behind the laboratory curtain in order to carefully flash some light and reveal the photo as a gift to the eyes that have been struggling in the darkness.

As we are continuing to work in Chinatown we have encountered places, parts of shop houses, parts of the trok assemblage, “hidden” parking lots that were once defined and witnessed by the presence of a Cinema. Many times connected to pornography and “stream baths” apart from the food culture, festivals and Chinese opera the cinemas were a major source of entertainment in the 60’s and 70’s.

On the other side of the city located in the Siam square we are still able to visit one of the remaining 3 retro cinemas- Scala unfolding in a beautiful art deco like interior which still offers watching the movie + experiencing the romantic cinematique feeling of the scenery. “The exteriors style is a flamboyant modernism with columns flowering in vaulted sections which continue inside in an array of fan-like vaulting below the roof slab. A five-tire chandelier like a stalactite hangs among the columns and lotus like rosettes.” (Excerpt from the book Exploring Bangkok: An Architectural and Historical guidebook by Robin Ward).

Observing the photos on how cinemas in Chinatown spontaneously combined different functions (gold jewelry shop in the lobby, vendors for food offering snacks) I wonder on how similar this concept is to the contemporary exploration into adaptive use of spaces.. For the spaces with distinctive architectural qualities, witnessing another era such as the Scala theatre (threatened to be demolished because of the land value), it goes beyond saying that options of reuse and requalification need to be considered. On another hand the poor condition of the old cinemas carries another potential and possibility. They have made places in the city recognizable, connected informal activities and played a small part into profiling a certain space with a name and identity becoming orientation points within the chaotic urban fabric of Chinatown.

Following a few examples of the adaptive reuse of spaces cinema theatres are one of the most challenging places. Converting them into contemporary designer’s shops, education centers, spaces for creative businesses, even car parks offers possibility to teach people in the city the appreciation of the sensibility of space while preserving historical interfaces and identity values.

Bangkok is colored in the mood of Wim Wenders retrospective, so let us end with his own words:

“Before you CUT you wait for five more seconds”.

 

Addaptive use of cinemas London

http://www.building4change.com/article.jsp?id=2567#.Vs_4Dn196M8


More links on Bangkok vintage cinemas can be found below:

Lights, camera, action –Bangkok post

http://www.bangkokpost.com/print/428409/

Capital Cinema Hall

http://seatheater.blogspot.com/2009/07/capital-cinema-hall-bangkok-thailand.html

The Prince Theatre

http://seatheater.blogspot.com/2009/08/prince-theater-bangkok-thailand.html

The Chinatown Rama

http://seatheater.blogspot.com/2009/11/chinatown-rama-sri-meuang-theater.html

Yaowarat Ching Hua Theatre

http://seatheater.blogspot.com/2009/06/yaowarat-ching-hua-bangkok-thailand.html

Image via : http://thedesignevangelist.com/2011/12/20/the-most-beautiful-parking-garage-in-america/

Романтисизираниот чин на посетување на старите кина во градот целосно се деконструираше со модернизирањето на животниот стил и рапидната урбанизација која резултираше со гентрификација и гаснење на малите бизниси. Забележувајќи ја разликата помеѓу односот кон историско наследство во градовите во Европа и Азија, веќе долго време се прашувам и се обидувам да посветам доволно внимание на предавањата за значењето на зачувувањето на културно, историско, архитектонско вредните објекти кои создаваат дијалози помеѓу различни историски периоди на развиток на градот. Кога мускулите ќе ослабнат се чини пречесто дека скелетот се заменува со ново тело. Можеби е вистинското време да се размисли повторно за автентично историските места и што тие значат за конструктот-идентитет на градот како потенцијал да се искуси времепловна прошетка препознавајќи и почитувајќи ги процесите на реупотреба и реквалификација на простор.

Допирот со убавината на киното го спознав во лабораторијата за развивање фотографии. Поминувајќи низ процесот на замислување и потрага на филмски кадри, експериментирајќи со брзината на затворање на леќата и исо сензитивноста на филмската лента, целосно ја спознав мистеријата на киното криејќи се позади долгата тешка кадифента завеса во лабораторијата. Во тоа ќоше како празник за очите кои претходно се мачеле во темнина, внимателно пуштавме зрак светлина да ни го открие кадарот кој претходно само сме го почувствувале.

Како што продолжуваме со студентите да работиме во Кинескиот кварт откриваме места, делови од куќите во низа, дел од трок асамблажот, скриени паркинг места во блоковите кои порано биле дефинирани и сведочеле за постоењето на Кино. Многупати поврзани со порнографија, проституција и сомнителни активности, покрај развиената култура на храна, фестивали и Кинеска опера, кината ги крунисале 60тите и 70тите како палати на филмската уметност останувајќи активни се до пред неколку години.

На сосема другата страна на градот сместени на Сиам “плоштадот” сеуште постои можност да ја посетиме Скала, еден од останите 3 ретро кина на Бангкок завиткано во варијанта на арт деко нудејќи го двојното чувство на гледањето филм “од минатиот век” и романтизирајќи го чувството на убавината од самото место.  “The exteriors style is a flamboyant modernism with columns flowering in vaulted sections which continue inside in an array of fan-like vaulting below the roof slab. A five-tire chandelier like a stalactite hangs among the columns and lotus like rosettes.” (Извадок од книгата Exploring Bangkok: An Architectural and Historical guidebook by Robin Ward).

Via: http://4.bp.blogspot.com/-ZDwJMve0xU4/VWn90jobacI/AAAAAAAAG4Y/WNot_OiuubQ/s400/Scala%2BTheater%2B-%2BBangkok%252C%2BThailand.jpg

Via: http://4.bp.blogspot.com/-ZDwJMve0xU4/VWn90jobacI/AAAAAAAAG4Y/WNot_OiuubQ/s400/Scala%2BTheater%2B-%2BBangkok%252C%2BThailand.jpg

Набљудувајќи ги фотографиите од старите кина во Кинескиот кварт во кои на влезовите спонтано се комбинираат различни функции ( продавница за златен накит во лобито, улични продавачи на храна нудејќи ужинки) се прашувам за сличноста на овој спонтан концепт со современото истражување на приспособливи употреби на простори. За просторите со дистинкитвни архитектонски квалитети како Скала театарот (на кој му се заканува рушење поради високата цена на земјиштето и локацијата во централна, комерцијална зона) варијантите за реупотреба и реквалификација се повеќе од неопходни. Од друга страна кината во лоши услови, носат поинаков потенцијал и можност. Тие ги профилираат одредени места во хаотичното урбано ткиво, создавајќи идентитети на места, поврзувајќи неформални активности и создавајќи репери за ориентација во Кинескиот кварт.

Следејќи повеќе примери за адаптивните реупотеби на простори кината како архитектонска типологија се еден од објектите кои претставуваат најголем предизвик. Нивната трансформација во современи дизајнерски продавници, едукативни центри, места за креативни бизниси, дури и места за паркирање се насоки за создавање читанки во градот на места кои ќе не научат за почита кон сензитивноста на местата при конзервација на историски дијалози и вредности на идентитети.

Бангкок е обоен деновиве во расположението на филмската ретроспектива на Вим Вендерс. Да започнеме со неговите зборови

“Пред да одлучиш да ПРЕСЕЧЕШ почекај уште 5 секунди “.

Повеќе линкови за адаптибилна употреба на кина и пресек на ретро кина од Бангкок:

Addaptive use of cinemas London

http://www.building4change.com/article.jsp?id=2567#.Vs_4Dn196M8


More links on Bangkok vintage cinemas can be found below:

Lights, camera, action –Bangkok post

http://www.bangkokpost.com/print/428409/

Capital Cinema Hall

http://seatheater.blogspot.com/2009/07/capital-cinema-hall-bangkok-thailand.html

The Prince Theatre

http://seatheater.blogspot.com/2009/08/prince-theater-bangkok-thailand.html

The Chinatown Rama

http://seatheater.blogspot.com/2009/11/chinatown-rama-sri-meuang-theater.html

Yaowarat Ching Hua Theatre

http://seatheater.blogspot.com/2009/06/yaowarat-ching-hua-bangkok-thailand.html

 

Dérive, Urbanophilia and the Phantasmagoric land by Aleksandra Shekutkovska

 

Black and white maps are part of the Learning from Las Vegas

As soon as I bought the metro ticket taking me to explore the large scale entertainment complexes (MRT Huai Kwang, Sutthisan) I was aware it has happened. Perpetual condition of urbanophilia resulting with streams of consciousness in the city itself. Travelling inside the tube in reach for a piece of the Phantasmagoric land I was remembering the lecture I gave last week on Urban context analysis and deciding to include the dérive by the Situationists to refer to the ambiances in the city.

And there it was within myself, the dérive, the existential need to move from one urban place to another enchanted by the contextual atmospheres.  

Eerie of the dérive is filling up the underground station. After I reached the elevated walkway from where I could get a good panorama of the area, I was admiring the daring highway cutting Phantasmagoric land into two strips of the boulevard. Massage parlor built into condominium like entertainment complexes, internally oriented with no sign that there is any life within them. Is this the alter ego or

-the city itself, the organ structure which lets the bloodstream flow for the rest of the body?

Caught in psychogeograhical observations, trying to create mappings and sketches of what I was observing I was thinking about the lecture again. It corresponds, the maps from Learning from Las Vegas, the strip of happenings where each building is characterized by a singular unique symbol, the Nolli map representing the private spaces swallowed into darkness ( empty spaces) and the public like an accidentally spilled ink liquid-complementary to the Phantasmagoric land.

Here it remains with me as it’s witness, the city with its own dérives, caught in a multitude of bloodstreams, mapped in countless ink spills and ink stains.

In a dérive one or more persons during a certain period drop their relations, their work and leisure activities, and all their other usual motives for movement and action, and let themselves be drawn by the attractions of the terrain and the encounters they find there. Chance is a less important factor in this activity than one might think: from a dérive point of view cities have psychogeographical contours, with constant currents, fixed points and vortexes that strongly discourage entry into or exit from certain zones.

Via Situationists International: http://www.cddc.vt.edu/sionline/si/theory.html

 

 

Штом посегнав да го купам билетот за метрото до големите објекти за уживање веќе предчувствував дека се има случено:  Повторлива состојба на урбанофилија која резултира со флукс на свеста кадешто полето на состојба е градот. Патувајќи во возот во потреба да седопреФантазмагоричната земја се потсетив на моето предавање од минатата недела на тема Анaлиза на урбан контекст и одлуката да го вклучам зборот dérive поставен како методолошка алатка од Ситуационистите.

И ете го во мене dérive, егзистенцијалната пореба да се преминува од едно урбано место во друго маѓепсан од контекстуалните атмосфери.

Мистериозноста на dérive ја исполни целосно подземната станица. Кога удобно се сместив на подигнатиот пешачки премин за да можам да ја голтнам целосно панорамата на местото, се восхитував на храбриот автопат кој ја поделил Фантазмагоричната земја на два стрипа на булеварот. Објекти за масажа вградени во комплекси за забава со налик на кондоминуими, ориентирани кон себе внатрешноста без никаков знак дека има живот во нив. Се прашувам дали е ова алтер егото на градот

-или е ова самиот град, организмот низ кој се одвива целата циркулација за остатокот од телото ?

Повикани од психогеографски набљудувања, обидувајќи се да се создадат мапи и скици на она што го гледам повторно се замислив за предавањето од минатата недела. Се поклопува, мапите од  Learning from Las Vegas, стрипот на случувања кадешто секој објект е претставен од сингуларен посебен симбол, Ноли мапата во која приватните (во случајов празни места) се голтнати од темнина додека јавните простори изгледаат како случајно истурено бело мастило- комплементарно на Фантазмагоричната земја. Овде останува заедно со мене како негов сведок, градот во неговите dérive, заробен во бројни циркулации, мапиран во безбројни излеани мастила и нивните траги.

In a dérive one or more persons during a certain period drop their relations, their work and leisure activities, and all their other usual motives for movement and action, and let themselves be drawn by the attractions of the terrain and the encounters they find there. Chance is a less important factor in this activity than one might think: from a dérive point of view cities have psychogeographical contours, with constant currents, fixed points and vortexes that strongly discourage entry into or exit from certain zones.

Via Situationists International: http://www.cddc.vt.edu/sionline/si/theory.html

 

Tamed kapi by Aleksandra Shekutkovska

 

 

It has been a long time now that I have been meaning to cross the door to the internal alleys. Last week my kind students took me on a journey to the tamed komshi kapigik.

*kapigik-small door on the fence between two houses (Turkish: kapi) giving the possibility for neighbors to meet and communicate.

Every block in Chinatown embraces within its heart an invisible network of private alleys. Similarly to something made from substance translucent, most of the people come and go without ever finding out that they have existed. Their formation isn’t questionable; individual and row houses fill up the inside with much density.

It is unnecessary to think whether the negative space allows enough light and less shadow, the streets are a palimpsest for familiar neighbor activities,

The ground floors are open living rooms with symbolic shrines on the walls, turned on TV sets and metal nets towards the outside passage, like someone sometime mistaken them for a shop and tried to enter,

Every street ending is the gallery space for a mini exhibition-small denivelation, shrine, door and a place to seat,

Benches and tables organize themselves by the edge to give some peace, making you feel like you land in a botanical garden after the chaotic main streets.

Some of them swallowed in darkness, moist and feeling of insecurity with scattered puzzles, plates and pieces of what constitutes the complete scenography-face of the block exterior.

Most of them tamed and silent kapigiks, contrapunkt to the outside streets of Chinatown, enclosed in their own internality, shaped along the “non-existing” short cuts, distances and activities, indifferent of the visitors who come and go without the notion of their existence.

 

Долго време посакувам да ја поминам портата кон внатрешните улички. Минатата недела студентите љубезно ме одведоа на патување кон питомиот комши капиџик.

Секој блок во Кинескиот град чува во својата срцевина невидлива мрежа на улички. Небаре се од транслусцентен материјал исткаени, повеќето луѓе доаѓаат и си одат без никогаш да научат дека тие постоеле. Не зачудува нивното формирање, бидејќи блокот е густо изграден кон внатрешноста со индивидуални и куќи во низа.

Не е прашање на тоа дали негативот од просторот соединува доволно светлина и помалку сенка, уличките се палимпсест на заеднички активности помеѓу комшиите,

Приземјата се дневни соби со широки отвори симболични храмови на ѕидовите и спуштени метални мрежи небаре некој некогаш се збунил и помислил дека се продавници па посакал да влезе,

Секој крај на улиците завршува со мини галериски простор – подигнување, мал храм и место за седење,

Клупи и маси се распоредуваат како во танц на рабовите за одмор во скриената улица небаре си пристигнал во ботаничка градина наспроти хаотичноста на улиците.

Некои од нив проголтани во темнина, влажни и можеби небезбедни, со расфрлени парчиња, чинии, корпи, делови од она што ја прави целосната фасада на надворешноста на блокот, она што се среќава на улиците.

Некои питоми и тивки комши капиџици контрапункт на надворешната обвивка од улиците на Кинескиот град, затворени во својата внатрешност, распостелени врз “непостоечките” кратенки на блоковите, дистанците и случувањата, индифирентни на посетителите кои заминуваат без свест за нивното постоење.

 

Newspaper by Aleksandra Shekutkovska

 

There is definitely a nostalgic and retro scent scattered among the streets of Chinatown.

My grandmother always leaves newspaper articles on the stairs of our family house. She begins each day with the latest newspaper, reading, swallowing almost every word, folding the paper until it is all deconstructed. After the ritual with the help of her hands she cuts the articles that captured her attention and leaves it on the stairway according to the preferences of each family member. It has become like a small exhibition, displaying newspaper articles from time to time to some idea she has recognized within that ocean of letters.

Observing the specific architecture on one of the crossways at Thanon Yommarat Sukhum I noticed a billboard on the ground floor, coming closer to discover that the “exhibition” panels are actually newspaper panels. I had come across and read about this in the Chinese Heritage museum, however finding it in the flesh was like discovering a small treasure from a different time.

The act of reading the latest newspaper creates a specific corner of pedestrian activity within the chaotic urbanscape. The “clash” of the two streets, the people passing by invited by this panels of the latest newspaper articles, the concrete flower pot in front of them which people use as a bench to take a rest before/after reading- all seems like a carefully crafted urban composition. In the ocean of symbols and signs this display feels like a place to pause, to contemplate within you, to read and rest at the same time. As I was thinking about this, one man approached the newspaper billboard, cleaned his glasses thoroughly and took the time as he was preparing to come closer to the panel and digest the ocean of words from the latest news.

Similar to how I felt every time I found a “lost “newspaper article left on our staircase.

 

Дефинитивно има расфрлен мирис на носталгија и романтичност низ Кинескиот кварт.

Мојата баба секогаш остава статии од весници на скалите од нашата семејна куќа. Го започнува секој ден со најновиот број на омилениот весник, читајќи, голтајќи го скоро секој збор, кршејќи ја хартијата додека целосно не ја деконструкира. По завршетокот на ритуалот со помош на рацете ги сече статиите што и го привлекле вниманието и поврзувајќи ги со некое животно случување на некој од членовите на фамилијата ги положува на скалите за да бидат пронајдени. Ваквата навика преминува во мини изложба, од време на време оставената статија на скалите е сведок на она што таа го препознала/почувствувала во океанот од зборови.

Набљудувајќи ја специфичната архитектура на една од раскрсниците кај Тhanon Yommarat Sukhum го забележав билбордот на приземјето. Кога му се доближив видов дека всушност билбордот се панели со најновиот број на печатениот весник. Бидејќи читав за ваквата појава во Музејот на кинеското налседство, да се сретне постоењето на ова место за мене беше како пронаоѓање мало богатство.

Постапката на читање на најновите вести создава катче на поинаква пешачка активност во активно-хаотичниот урбан пејсаж. Судирот на двете улици и луѓето кои се разминуваат на аголот се поканети од оваа визуелизација, бетонската саксија пред нив станува клупа за луѓето да си оддадат починка пред/по  читањето- се изгледа како внимателно изработена урбана композиција. Во океанот на симболи и знаци панелите изгледаат како место за пауза, место за размислување со себеси, да се одмори човек одпростум додека ги голта напишаните зборови. Додека размислувам за тоа, се приближува постар човек, ги брише наочарите некое време небаре ги наострува и се доближува да го прочита најновиот весник, да се предаде во неговиот океан на зборови.

Слично на чувството што го имам секогаш кога ќе најдамизгубенастатија од весник на скалите од нашата семејна куќа.

 

 

Chinatown by Aleksandra Shekutkovska

 

One can literally get lost here inside the spontaneous architecture maze. The insider alleys are leading you to what the bare skin of the city is, its true forces, failures and perhaps not-place-for-all. Compounds of superimposed paths, markets, extensions, physical shelters and stairs create a large scale abdomen of informalised urban fabric. From time to time the abdomen is penetrated by openings, allowing light and air to reach the ground and remind us once again to indulge into appreciation.

The construction of the new MRT station on Charoen Krung Road is clearly affecting the surroundings: will the communities around it stay and be preserved because of their authenticity? How will the area develop in a synthesis with the incremental urban fabric? Will it just gradually disappear under the globalised face of the new developments?

It has been a week now that we are exploring and doing field work collecting analysis, photos and memories with the students in Urban design Studio: Infill Development with the context of Chinatown, Bangkok. Invisible thoughts, aspirations and questions seem to be floating around.

 

Да се изгубиш во лавиринт од спонтана архитектоника за повторно да се најдеш. Внатрешните улички те носат до срцевината на маалата покажувајќи ја соголената кожа на градот, силите позади него, неговите падови и можеби не-место-за-сите. Соединенија од патеки, пазари, доградби, засолништа и скали создаваат абдомен на неформализирано урбано ткиво. Од време на време абдоменот е пенетриран од отвори, дозволувајќи светлина и воздух да допрат до земјата и потсетувајќи не да се потопиме во благодарност.

Конструкцијата на новата метро станица на Charoen Krung Road е очигледно влијателна на целиот контекст, дали заедниците ќе бидат сочувани заради нивната автентичност ? Kако ќе се развива областа, дали ќе се создаде синтеза со постепено временски растечкото урбано ткиво? Дали тивко ќе исчезне позади лицето на Новиот глобализиран град ?

Една недела веќе со студентите поминуваме места и денови собирајќи анализи, фотографии и спомени во рамките на Урбан Дизајн студиото : Infill Development со контекстот Кинески кварт, Бангкок. Невидливи мисли, желби и прашања како раздувано глуварче се чини дека лебдат насекаде околу нас. 

by Aleksandra Shekutkovska

 

It has been a year of wonderful experiences, acquiring knowledge, indulging into creation, researching, writing and teaching, discovering new worlds of urban planning, urban design, and architecture. We are thankful for all the visitors on our website, all the constructive criticism and comments. In 2016 we are promising to continue curating attentive observations on cities and share our thoughts. We have many dreams ahead for the upcoming year and hope that we will accomplish 120 % of them :)

Wishing you a year full of experience, most of all experiences on what the C I T Y means to each and every one of us.

 

Измина година на чудесни искуства, стекнување знаење, внесување во создание, истражување, пишување и предавање, откритие на нови светови во урбано планирање, урбан дизајн и архитектура. Благодарни сме на посетителите на нашиот сајт, на сите конструктивни критики и коментари. Во 2016 ветуваме дека ќе продолжиме да бидеме куратори на внимателни набљудувања на градовите и ќе ги споделиме нашите мислења. Многу соништа чекаат да бидат исполнети во наредната година и се надеваме дека ќе успееме да реализираме 120 % од нив : )

Ви посакуваме година исполнета со искуства, пред се искуства поврзани со тоа што значи поимот Г Р А Д за секој од нас индивидуално.

 

 

Kyoto by Aleksandra Shekutkovska

 

Conservation, Revitalization and Creation of Kyoto Landscape 

image via : https://japan1616.wordpress.com/page/22/

During our workshop in Japan we had an excellent opportunity to be part of a lecture of the Institute in Kyoto which establishes participation between the community and the implementation of regulations for urban planning and architecture buildings. Attentive, highly regulated and aesthetically unquestionable in Kyoto tradition, past and future, the urban development of the city take into consideration the development of the city from the smallest to the highest scale: something which is a deep characteristic of Japanese culture. Kyoto is a city with population of 1 470 000 people and 1000 years home to the Imperial palace. As seen from above this place looks like Central Park in New York, creating one specific landscape within the tissue of residential and industrial buildings with highly developed infrastructure. The worldly important historical heritage in the city built by the model of the Chinese city Changan is protected through three different zones zone of preservation, zone of regeneration and zone of creation. 

The regulation of building height and the integration of the views towards the mountains and landscape as a rule and way of modeling the city creates a highly sensitive feeling for lifestyle, future and coexistence in the city. It reminds me of the planning in Ohrid, Macedonian extraordinary city where in the traditional part in the old town it was an unwritten rule that every builder of the house should allow their neighbors to have a view towards the lake. In that manner everyone got the Lakeview from different angles.  The regulations enable symbiosis between the built environment and nature, the tradition and new architecture. It is impressive- the rules of  traditional architecture protection called Kyo machiya, especially the effort of the centre to support the owners financially to persevere their houses. The conservation of the traditional houses seems vague argument in terms of real estate development however the Institute highly believes that they are a precious gem of architectural heritage for future generations. The regulations of the natural and urban scape, the regulations of using billboards, signs and advertisements are creating a balanced cityscape, self aware of the direction of its development and future. 

If you are interested in more information about regulations of building and urban planning in Kyoto please contact us via mail. 

 

 

 

За време на работилницата во Јапонија имавме одлична прилика да бидеме дел од предавањето на Матсикури институтот во Кјото кој воспоставува соработка помеѓу заедницата-жителите на Кјото и имплементирањето на регулациите за урбанистичко планирање и изградба на архитектонски објекти. Внимателно, високо регулирано и естетски неоспорливо во Кјото традицијата, сегашноста и иднината и урбанистичкиот развиток на градот внимателно земаат во предвид аспекти од најголемиот до најмалиот размер: нешто што е впрочем обележје за Јапонската култура. Кјото е град со популација од 1 470 000 жители и 1000 години дом на Империската палата. Гледана одозгора целата територија на платата наликува на Централ парк во Њујорк, разграничувајќи едно специфично градско парче во ткивото од резиденцијални и индустриски објекти вкрстени со високо развиена инфраструктура. Историското наследство значајно во светски рамки во овој град изграден според моделот на кинескиот град Чанган се заштитува преку три рамки за неговите зони: зона за конзервација, зона за регенерација и зона за креација.

Ограничувањата на висината на објектите и вметнувањето на погледот кон планината и пејсажот како регулатива за начин на обликување на градот прави пресек на високо-сензитивното чувство за начин и стил на живеење, иднина и коегзистирање во градот. Ме потсетува на планирањето на традиционалните Македонски куќи во Охрид во старото градско ткиво, отварајќи на секоја од нив поглед кон езерото од различна страна. Регулациите овозможуваа простор за симбиоза помеѓу изграденото и природата, традицијата и новата архитектура. Импресивни се правилниците за заштита на традиционалната архитектура наречена Кјо мачија, особено работата на центарот да обезбеди финансиска подршка за сопствените на трационалните куќи да ги конзервираат и сочуваат во својата автентична првобитна состојба. Зачувувањето на традиционалната архитектура иако во поглед на развитокот на недвижности се чини неисплатлив и економски под знак прашалник, овие места сеуште се приоритетни скапоцености на архитекстонското наследство за идните генерации како што објаснуваат од страна на институтит.  Регулацијата на природниот и градскиот пејсаж, строгите насоки за користење на што помал број на знаци, реклами и билборди го прават градскиот пејсаж длабоко врамнотежен и  “само-свесен” за правецот на својот развиток и иднина.

Доколку сте заинтересирани за повеќе информации и документи за планирањето и архитектурата на Кјото ве молиме да не контактирате преку email пошта. 

 

 

 

Classics by Aleksandra Shekutkovska

 
From the architect. In the small town of Ibaraki, 25km outside of Osaka, Japan, stands one of Tadao Ando’s signature architectural works, the Church of the Light.  The Church of the Light embraces Ando’s philosophical framework between nature and architecture through the way in which light can define and create new spatial perceptions equally, if not more so, as that of his concrete structures.  Completed in 1989, the Church of the Light was a renovation to an existing Christian compound in Ibaraki.  The new church was the first phase to a complete redesign of the site – later completed in 1999 – under Ando’s design aesthetic. “Space is not emptiness, space is silent, and silence is God” More info for visitors: http://ibaraki-kasugaoka-church.jp/e-forvisitors.html

From the architect. In the small town of Ibaraki, 25km outside of Osaka, Japan, stands one of Tadao Ando’s signature architectural works, the Church of the Light.  The Church of the Light embraces Ando’s philosophical framework between nature and architecture through the way in which light can define and create new spatial perceptions equally, if not more so, as that of his concrete structures.  Completed in 1989, the Church of the Light was a renovation to an existing Christian compound in Ibaraki.  The new church was the first phase to a complete redesign of the site – later completed in 1999 – under Ando’s design aesthetic.

“Space is not emptiness, space is silent, and silence is God”

More info for visitors: http://ibaraki-kasugaoka-church.jp/e-forvisitors.html

Living with disaster by Aleksandra Shekutkovska

 

Reaching the Ritsumeikan campus in Ibaraki City, Osaka Prefecture we had the opportunity to experience a true architectural desert: conglomeration of buildings with purified architectural aesthetics. Functionally simple organized spaces, places for workshops and idea labs, with easily accessible communications, elevated corridors and roof gardens. From time to time in the inside you can discover small spaces with 60’s 70’s kind of furniture, like scenes from 2001: A Space Odyssey, where you can contemplate in your personal silence. Every type of material used for the building has been chosen attentively, covering and uncovering the concrete and steel bearing structure and façade, leaving the materials sometimes hidden, sometimes “striped” to its essence. Around the buildings small pocket gardens are symbol for the attempt to create possibilities of collaboration between the community and the university (the campus has been recently opened April, 2015). Buildings unfolded on a location with no fences, gates and huge park surface - one that looks more likes negotiation field rather than a piece of landscape.  

Iwakura Park, winner of Osaka landscape architecture award has a double function, mainly as a space for earthquake evacuation. The surface “inhabits” only a modest number of urban elements and structures which are all with double function: they can be used both as facilities in time of disaster. The bench where people are sitting down drinking coffee, turns into an oven for cooking food, the open pergola closes for small scale shelter and intimate space, the lights generate their own electricity through solar panels and small windmills, the sewage drain cover can be lifted up to create toilets.

Living with the possibility of disaster has been the leitmotif of our workshop. I remember when I used to watch footages on my television showing news from earthquakes from Asia, the videos are from inside a building, the picture is desaturated; there is a serious shaking however it looks so intangible, so unrealistic.. The past few days in the workshop we have been listening to a great number of lectures which all come back to the topic of disaster, disaster management and development before/after disaster, what we need to know as citizens to protect ourselves.. Disaster risk reduction is embedded in the urban planning regulations and urban design in Japan, to the extent that there are master plans for preventions of different kind of catastrophies. Living daily with the risk of facing a disaster the Japanese society has modeled disaster planning and management into their regulations. Disaster risk reduction, another challenge for urban planning and urban design here has been so integrated in the system that it seems inevitable to propose a design without taking this huge contextual factor into consideration.

 

Пристигнувајќи на кампусот Ритсумеикан во градот Ибараки сместен во префектура на Осака, доживеавме можност да се сместиме во објект вистински архитектонски десерт: конгломерација на волумени со прочистена архитектонска естетика. Функционално едноставно организирани простори, места за работилници, лаборатории за идеи, аудиториуми поврзани со едноставно простапни комуникации, надземни коридори и кровни градини. Во внатрешноста од време на време се сретнуваат простори во кои слично на кадрите од 2001:Вселенска одисеја, покрај мебел кој наликува на дизајните од 60тите и 70тите може индивидуално да се задлабочиме во сопствената тишина. Секој материјал искористен е внимателно избран, некогаш покриен, некогаш отскриен, бетонските и челичните носечки конструкции и фасади целосно ни ги доближуваат едноставните можности на дадениот материјал.  Околу објектите мали градини ги симболизираат иницијативите да се приближи универзитетот до заедницата ( кампусот е отворен во Април 2015 година). Организираните волумени на засебните факултети се поставени на локација без огради, ѕидови, покрај голема површина на парк кој наликува повеќе на поле за преговарање отколку на парче пејсажна архитектура.

Паркот Ивакура, добитник на наградата од Осака за најдобра пејсажна архитектура во 2015 година има двојна функција, најпрвин како простор за евакуација од земјотрес. Површината вдомува скромен број на урбани елементи и структури-сите од нив со двојна функција, секоја засебно може да се користи како специфична “услуга” во време на природна катастрофа. Клупата кадешто седат луѓето преку ден и пијат кафе, се трансформира во мини кујна за готвење храна, отворената пергола се затвора да создаде засолниште, светилките генерираат светлина преку соларни панели и јачината на ветерот, капаците од канализацијата се подигнуваат и на нив може да се постави монтажен тоалет.

Живеењето со можноста од катастрофа е главен мотив на нашата работилница. Добро се сеќавам кога ми се случувало да видам на телевизиски пренос снимка од природни катастрофи во Азија, снимки од внатрешноста на објектите, од самото случување на земјотресот, слика која е соблечена од бои.. Тогаш ми делуваше толку непознато, толку незамисливо. Последните неколку дена на работилницата се запознавме преку голем број на предавања за последниците, планирањето и менаџментот на природните и човечки создадените кастрофи. Намалувањето на ризикот од катастрофа во Јапонија е се присутно во регулативите за урбано планирање и урбаниот дизајн. Живеејќи дневно со ризикот од соочување со природна катастрофа, Јапонското опшетство има обликувано систем на организација, перцепција и планирање во индината. Контекстуалниот фактор во себе ја носи природната кастрофа како интензивен аргумент на било кој дизајн предлог и идеја која треба да одговори на квалитетот на живеењето во Јапонските населени места.

 

 

 

Sidewalk, street style and sandwich by Aleksandra Shekutkovska

 

I was always wondering about the spiritual sensations I would experience if I would go back to Zurich. When I moved to Bangkok, the experiences from Switzerland were coming back to me. The day when I reached Osaka interesting enough was the birthday of one of my closest friends from Zurich, Sonja.

And there it was, that feeling of Zurich once more, this time differently spreading both in the interior and the exterior. In Osaka from the placement of smallest objects to the whole planning and organization of the city everything is modeled by regulations. In the same time every gesture, sign, landscape and composition in space is a manual of aesthetics.

While trying delicious matcha ice cream which touches all the senses, I am wondering not only about the formal factors that speak about the development of the city quality, rather for the informal factors which reveal the aesthetics of the urban living.

Sidewalk, streetstyle and sandwiches

The sidewalk is probably the map of the context’s culture, behavior and level of development for one society. The pedestrian circulation is almost in flying, the dimensions, available accesses, purification from too many urban elements, denivelations and accessibility are modeling in total the comfort of the pedestrian in the urban tissue. The physical boundaries which separate the zones, streets, buildings, greenery and sidewalk have been planed top down, however they are incredibly soft; the movement on the sidewalk gives us the feeling of moving on an invisible escalator.

The street fashion is a sketch for the quality of the city. The clothes, combinations, the quality of the materials and especially the question with what you achieve the accent in a certain composition all speak about the relationship, culture and behavior towards the city. Street fashion is a reader: starting from the domination of a certain style, to exceptional cases of anti-fashion, leaving the city as a background. They exists both in a symbiotic connection similar to the gallery space and the artwork.

The sandwich. Although the foodscape of Japan is much more different and packaged than what I experience on a daily basis in Bangkok, the food and its texture triggers all of the senses and unites the architecture of the city’s soul. Quality of street food and food in general is an indication of the level of quality of one city.


And there it is in a different way, feeling my Zurich once more. This time spreading inside and outside. Trapped in a silent, attentive, cultural and civilized aesthetics in each and every detail of the exterior and interior of my soul and my thoughts for the city.

 

 

Отсекогаш се прашував за душевните сензации доколку повторно се вратам во Цирих. Кога се преселив во Бангкок, доживувања од Цирих ме пресретнуваа. Денот кога пристигнавме во Осака чудесно поврзано беше роденденот на Соња една од моите најблиски пријателки од Швајцарија.

И ете го чувството на Цирих повторно, овојпат и внатрешно и надворешно. Во Осака од поставеноста на секој предмет до целосната организација и планирање на градот се е исткаено со регулации, истовремено секој гест, знак, пејсаж и композиција во просторот е учебник за естетика.

Вксувајќи мача-сладолед кој со својот вкус и текстура се лепи и ги освојува сите сетила, се прашувам не само за формалните фактори кои зборуваат за развиеноста, квалитетот на градот туку и за оние неформалните фактори кои прават пресек на естетиката на градското живеење.

Тротоар, улична мода и сендвичи

Тротоарот е веројатно мапата на културата, однесувањето и степенот на развиеност на едно општество. Пешачката циркулација е скоро во лет, неговите димензии, овозможени пристапи, прочистеност од урбани елементи, денивелации, проодност го обликуваат целосно комфорот на профилот пешак во урбаното ткиво. Физичките граници кои ги делат зоните, улиците, објектите, зеленилото и тротоарот се авторативно решени меѓутоа бескрајно меки, движењето на тротоарот се чини како движење на невидлив ескалатор.

Уличната мода е скица за квалитетот на градот. Облеката, комбинациите, квалитетот на материјалите и особено прашањето со што се постигнува акцентот во дадената композција зборуваат за односот, културата и пристапот кон градот. Уличната мода е читанка: најпрвин одредена стилска доминација, потоа исклучителни примери на анти-мода, оставајќи го градот како позадина и истовремено во прв план, во реципрочен однос како уметничкото дело и галерискиот простор.

Сендвич. Иако фудскејпот на Јапонија е поинаков и значително по спакуван од она што секојдневно го доживувам во Бангкок, храната, нејзината естетика и текстура ги обзема сите сетила и ја обединува архитектониката на душата во градот. Нејзинот квалитет истовремено зборува за квалитетот и развиеноста на градот.

И ете го повторно на некој поинаков начин мојот Цирих. Овојпат распределн и внатрешно и надворешно. Заробена во тивка, ненаметлива, културна и цивилизирана видлива естетика во секој еден детал на екстериерот и инетриерот во душата и мислата за градот