Designing impermanence / by Aleksandra Shekutkovska

 
 

***Macedonian version bellow

  1. Impermanence is one of the essential doctrines or three marks of existence in Buddhism. The term expresses the Buddhist notion that all of conditioned existence, without exception, is transient, or in a constant state of flux.

Reading through my notes and sketches yesterday I noticed how much I’ve put a spotlight to the notion of informal space creation.

Since 2 weeks now we are working on an architecture competition dealing with a similar context like Bangkok, making me question in repetition how to “allow” enough space for informal space creation, or how to create a wall which will in the same time will be an interface?

It has become my lens in which I tend to dissect the various layers of the city’s palimpsest. I have been looking at it as a mirror with double sides, one that projects the ingenuity of handmade urbanism and the other one which creates a cross-section between city right and city reality.

Barry Bells’ Bangkok Angelic allusions is a book that found me recently. It is somewhere between text, observation and poetry. Pretty much the “sensitivity” to understand the (in)sensitivity cross illusion of Bangkok.

There is a story in it about the famous Thai architect Sithanonchai.

“A famous Thai folk tale, the spirit of quickness and flexibility material manifest: Sithanonchai, a legendary hero, convinced the sovereign of Ayutthaya to challenge the Burmese to a pagoda-building contest, the first to finish becoming the victor. Having agreed to the contest,

The Burmese immediately set about mobilizing a large labor force and brought in large quantities of brick and stone. On the Thai side, aided by only a few people, Sithanonchai, an architect par excellance, very quickly erected a wooden structure, wrapped it in cloth in the agreed shape and size of the pagoda, and duly won the day. “

I find myself believing that this mirror is more like the infinity of mirrors being reflected when two of them are set once against the others. The handmade city creation, possible in millions of variations, creates the sense of the things missing in the city while in the same time being responsive to the given conditions and always aware of its imperemance.

Well, back to the drawing board.

Trying once again to create the wall that will be as weightless as the cloth made pagoda and in the same time with mirror impermanence. 

********************************************

  1. Непостојаноста е една од есенцијалните доктрини или трите принципи на постоење во Будизмот. Терминот го искажува будистичкиот поим дека сите постоења, без исклучок се транзиторни и во константнa состојба на премин.

Вчера, прелистувајќи ги белешките и скиците постојано налетував на клучните зборови неформално создавање на простор.

Веќе две недели работиме на конкурс којшто е со сличен контекст како Бангкок, оставајќи ме постојано со истото прашање како да дозволиме доволно простор за неформално создавање на простор или како да се создаде ѕид којшто истовремено би бил и меѓуврска?

Го користам како леќа низ којашто ја набљудувам слоевитоста на градскиот палимпсест. Ми наликува на огледало коешто има две страни, една која ја прикажува генијалноста на рачниот урбанизам и другата којашто создава пресек помеѓу правото на град и градската реалност.

Многу скоро ме најде книгата на Бери Бел “Бангкок-ангелски алузии”. Текстот е помеѓу поезија, истражување и набљудување, сосема соодветнa сензитивност за разбирање на симбиозата илузија-(не)сензитивност на Бангкок.

Во нејзе пронајдов приказна за познатиот Таи архитект Sithanonchai.

“Позната Таи народна приказна, за духот на брзината и манифест за флексибилноста на градежниот материјал : Ситанончаи, легендарен херој ги убедил властите на Аутхаја да ги предзвикаат Бурманците да организираат конкурс да изградат пагода, првиот што ќе заврши да биде прогласен за победник. Откако се согласиле да го организираат конкурсот ,

Бурманците веднаш мобилизирале голема работна сила и носеле големи количини на цигли и камења. На Таи страната, подржани од само неколкумина, Ситанончаи, архитект пар екселанс, многу брзо поставил дрвена конструкција, ја завиткал во ткаенина, одговарајќи на соодветната големина и форма на пагодата и прописно “извојувал” победа.”

Кога мислам на огледалото се повеќе мислам дека е со оној ефект на бесконечност кога две огледала ќе се стават едно наспроти другото. Рачно изработениот град, со бесконечно многу варијанти, не тера да мислиме на него со восхит, наспроти тоа што искажува недостатоци на градот, истовремено егзистирајќи со доверлив одговор на условите и свесност за сопствената краткотрајност.

Повторно размислувајќи за нашиот концепт.

Обидувајќи се да проектираме ѕид кој ќе биде со доволна леснотија како пагодата направена од ткаенина и во исто време со огледална непостојаност.