Tamed kapi / by Aleksandra Shekutkovska

 

 

It has been a long time now that I have been meaning to cross the door to the internal alleys. Last week my kind students took me on a journey to the tamed komshi kapigik.

*kapigik-small door on the fence between two houses (Turkish: kapi) giving the possibility for neighbors to meet and communicate.

Every block in Chinatown embraces within its heart an invisible network of private alleys. Similarly to something made from substance translucent, most of the people come and go without ever finding out that they have existed. Their formation isn’t questionable; individual and row houses fill up the inside with much density.

It is unnecessary to think whether the negative space allows enough light and less shadow, the streets are a palimpsest for familiar neighbor activities,

The ground floors are open living rooms with symbolic shrines on the walls, turned on TV sets and metal nets towards the outside passage, like someone sometime mistaken them for a shop and tried to enter,

Every street ending is the gallery space for a mini exhibition-small denivelation, shrine, door and a place to seat,

Benches and tables organize themselves by the edge to give some peace, making you feel like you land in a botanical garden after the chaotic main streets.

Some of them swallowed in darkness, moist and feeling of insecurity with scattered puzzles, plates and pieces of what constitutes the complete scenography-face of the block exterior.

Most of them tamed and silent kapigiks, contrapunkt to the outside streets of Chinatown, enclosed in their own internality, shaped along the “non-existing” short cuts, distances and activities, indifferent of the visitors who come and go without the notion of their existence.

 

Долго време посакувам да ја поминам портата кон внатрешните улички. Минатата недела студентите љубезно ме одведоа на патување кон питомиот комши капиџик.

Секој блок во Кинескиот град чува во својата срцевина невидлива мрежа на улички. Небаре се од транслусцентен материјал исткаени, повеќето луѓе доаѓаат и си одат без никогаш да научат дека тие постоеле. Не зачудува нивното формирање, бидејќи блокот е густо изграден кон внатрешноста со индивидуални и куќи во низа.

Не е прашање на тоа дали негативот од просторот соединува доволно светлина и помалку сенка, уличките се палимпсест на заеднички активности помеѓу комшиите,

Приземјата се дневни соби со широки отвори симболични храмови на ѕидовите и спуштени метални мрежи небаре некој некогаш се збунил и помислил дека се продавници па посакал да влезе,

Секој крај на улиците завршува со мини галериски простор – подигнување, мал храм и место за седење,

Клупи и маси се распоредуваат како во танц на рабовите за одмор во скриената улица небаре си пристигнал во ботаничка градина наспроти хаотичноста на улиците.

Некои од нив проголтани во темнина, влажни и можеби небезбедни, со расфрлени парчиња, чинии, корпи, делови од она што ја прави целосната фасада на надворешноста на блокот, она што се среќава на улиците.

Некои питоми и тивки комши капиџици контрапункт на надворешната обвивка од улиците на Кинескиот град, затворени во својата внатрешност, распостелени врз “непостоечките” кратенки на блоковите, дистанците и случувањата, индифирентни на посетителите кои заминуваат без свест за нивното постоење.