Urban elements

Microcommunity-primary cell of the Mega(Meta)city by Aleksandra Shekutkovska

Walking around Chinatown I was always perceiving the street fronts as not-permeable, neon sign decorated shields of family businesses, gold shops, food corners and tasty deserts. Nevertheless, the backdrop of these shields embraces behind itself the reminiscence of the organic city, labyrinths that seem “without purpose”, micro open spaces, entrances to homes, shrines, temples, markets..

Read More

Newspaper by Aleksandra Shekutkovska

There is definitely a nostalgic and retro scent scattered among the streets of Chinatown.

My grandmother always leaves newspaper articles on the stairs of our family house. She begins each day with the latest newspaper, reading, swallowing almost every word, folding the paper until it is all deconstructed. After the ritual with the help of her hands she cuts the articles that captured her attention and leaves it on the stairway according to the preferences of each family member. It has become like a small exhibition, displaying newspaper articles from time to time to some idea she has recognized within that ocean of letters.

Read More

Living with disaster by Aleksandra Shekutkovska


Reaching the Ritsumeikan campus in Ibaraki City, Osaka Prefecture we had the opportunity to experience a true architectural desert: conglomeration of buildings with purified architectural aesthetics. Functionally simple organized spaces, places for workshops and idea labs, with easily accessible communications, elevated corridors and roof gardens. From time to time in the inside you can discover small spaces with 60’s 70’s kind of furniture, like scenes from 2001: A Space Odyssey, where you can contemplate in your personal silence. Every type of material used for the building has been chosen attentively, covering and uncovering the concrete and steel bearing structure and façade, leaving the materials sometimes hidden, sometimes “striped” to its essence. Around the buildings small pocket gardens are symbol for the attempt to create possibilities of collaboration between the community and the university (the campus has been recently opened April, 2015). Buildings unfolded on a location with no fences, gates and huge park surface - one that looks more likes negotiation field rather than a piece of landscape.  

Iwakura Park, winner of Osaka landscape architecture award has a double function, mainly as a space for earthquake evacuation. The surface “inhabits” only a modest number of urban elements and structures which are all with double function: they can be used both as facilities in time of disaster. The bench where people are sitting down drinking coffee, turns into an oven for cooking food, the open pergola closes for small scale shelter and intimate space, the lights generate their own electricity through solar panels and small windmills, the sewage drain cover can be lifted up to create toilets.

Living with the possibility of disaster has been the leitmotif of our workshop. I remember when I used to watch footages on my television showing news from earthquakes from Asia, the videos are from inside a building, the picture is desaturated; there is a serious shaking however it looks so intangible, so unrealistic.. The past few days in the workshop we have been listening to a great number of lectures which all come back to the topic of disaster, disaster management and development before/after disaster, what we need to know as citizens to protect ourselves.. Disaster risk reduction is embedded in the urban planning regulations and urban design in Japan, to the extent that there are master plans for preventions of different kind of catastrophies. Living daily with the risk of facing a disaster the Japanese society has modeled disaster planning and management into their regulations. Disaster risk reduction, another challenge for urban planning and urban design here has been so integrated in the system that it seems inevitable to propose a design without taking this huge contextual factor into consideration.


Пристигнувајќи на кампусот Ритсумеикан во градот Ибараки сместен во префектура на Осака, доживеавме можност да се сместиме во објект вистински архитектонски десерт: конгломерација на волумени со прочистена архитектонска естетика. Функционално едноставно организирани простори, места за работилници, лаборатории за идеи, аудиториуми поврзани со едноставно простапни комуникации, надземни коридори и кровни градини. Во внатрешноста од време на време се сретнуваат простори во кои слично на кадрите од 2001:Вселенска одисеја, покрај мебел кој наликува на дизајните од 60тите и 70тите може индивидуално да се задлабочиме во сопствената тишина. Секој материјал искористен е внимателно избран, некогаш покриен, некогаш отскриен, бетонските и челичните носечки конструкции и фасади целосно ни ги доближуваат едноставните можности на дадениот материјал.  Околу објектите мали градини ги симболизираат иницијативите да се приближи универзитетот до заедницата ( кампусот е отворен во Април 2015 година). Организираните волумени на засебните факултети се поставени на локација без огради, ѕидови, покрај голема површина на парк кој наликува повеќе на поле за преговарање отколку на парче пејсажна архитектура.

Паркот Ивакура, добитник на наградата од Осака за најдобра пејсажна архитектура во 2015 година има двојна функција, најпрвин како простор за евакуација од земјотрес. Површината вдомува скромен број на урбани елементи и структури-сите од нив со двојна функција, секоја засебно може да се користи како специфична “услуга” во време на природна катастрофа. Клупата кадешто седат луѓето преку ден и пијат кафе, се трансформира во мини кујна за готвење храна, отворената пергола се затвора да создаде засолниште, светилките генерираат светлина преку соларни панели и јачината на ветерот, капаците од канализацијата се подигнуваат и на нив може да се постави монтажен тоалет.

Живеењето со можноста од катастрофа е главен мотив на нашата работилница. Добро се сеќавам кога ми се случувало да видам на телевизиски пренос снимка од природни катастрофи во Азија, снимки од внатрешноста на објектите, од самото случување на земјотресот, слика која е соблечена од бои.. Тогаш ми делуваше толку непознато, толку незамисливо. Последните неколку дена на работилницата се запознавме преку голем број на предавања за последниците, планирањето и менаџментот на природните и човечки создадените кастрофи. Намалувањето на ризикот од катастрофа во Јапонија е се присутно во регулативите за урбано планирање и урбаниот дизајн. Живеејќи дневно со ризикот од соочување со природна катастрофа, Јапонското опшетство има обликувано систем на организација, перцепција и планирање во индината. Контекстуалниот фактор во себе ја носи природната кастрофа како интензивен аргумент на било кој дизајн предлог и идеја која треба да одговори на квалитетот на живеењето во Јапонските населени места.




Sidewalk, street style and sandwich by Aleksandra Shekutkovska


I was always wondering about the spiritual sensations I would experience if I would go back to Zurich. When I moved to Bangkok, the experiences from Switzerland were coming back to me. The day when I reached Osaka interesting enough was the birthday of one of my closest friends from Zurich, Sonja.

And there it was, that feeling of Zurich once more, this time differently spreading both in the interior and the exterior. In Osaka from the placement of smallest objects to the whole planning and organization of the city everything is modeled by regulations. In the same time every gesture, sign, landscape and composition in space is a manual of aesthetics.

While trying delicious matcha ice cream which touches all the senses, I am wondering not only about the formal factors that speak about the development of the city quality, rather for the informal factors which reveal the aesthetics of the urban living.

Sidewalk, streetstyle and sandwiches

The sidewalk is probably the map of the context’s culture, behavior and level of development for one society. The pedestrian circulation is almost in flying, the dimensions, available accesses, purification from too many urban elements, denivelations and accessibility are modeling in total the comfort of the pedestrian in the urban tissue. The physical boundaries which separate the zones, streets, buildings, greenery and sidewalk have been planed top down, however they are incredibly soft; the movement on the sidewalk gives us the feeling of moving on an invisible escalator.

The street fashion is a sketch for the quality of the city. The clothes, combinations, the quality of the materials and especially the question with what you achieve the accent in a certain composition all speak about the relationship, culture and behavior towards the city. Street fashion is a reader: starting from the domination of a certain style, to exceptional cases of anti-fashion, leaving the city as a background. They exists both in a symbiotic connection similar to the gallery space and the artwork.

The sandwich. Although the foodscape of Japan is much more different and packaged than what I experience on a daily basis in Bangkok, the food and its texture triggers all of the senses and unites the architecture of the city’s soul. Quality of street food and food in general is an indication of the level of quality of one city.

And there it is in a different way, feeling my Zurich once more. This time spreading inside and outside. Trapped in a silent, attentive, cultural and civilized aesthetics in each and every detail of the exterior and interior of my soul and my thoughts for the city.



Отсекогаш се прашував за душевните сензации доколку повторно се вратам во Цирих. Кога се преселив во Бангкок, доживувања од Цирих ме пресретнуваа. Денот кога пристигнавме во Осака чудесно поврзано беше роденденот на Соња една од моите најблиски пријателки од Швајцарија.

И ете го чувството на Цирих повторно, овојпат и внатрешно и надворешно. Во Осака од поставеноста на секој предмет до целосната организација и планирање на градот се е исткаено со регулации, истовремено секој гест, знак, пејсаж и композиција во просторот е учебник за естетика.

Вксувајќи мача-сладолед кој со својот вкус и текстура се лепи и ги освојува сите сетила, се прашувам не само за формалните фактори кои зборуваат за развиеноста, квалитетот на градот туку и за оние неформалните фактори кои прават пресек на естетиката на градското живеење.

Тротоар, улична мода и сендвичи

Тротоарот е веројатно мапата на културата, однесувањето и степенот на развиеност на едно општество. Пешачката циркулација е скоро во лет, неговите димензии, овозможени пристапи, прочистеност од урбани елементи, денивелации, проодност го обликуваат целосно комфорот на профилот пешак во урбаното ткиво. Физичките граници кои ги делат зоните, улиците, објектите, зеленилото и тротоарот се авторативно решени меѓутоа бескрајно меки, движењето на тротоарот се чини како движење на невидлив ескалатор.

Уличната мода е скица за квалитетот на градот. Облеката, комбинациите, квалитетот на материјалите и особено прашањето со што се постигнува акцентот во дадената композција зборуваат за односот, културата и пристапот кон градот. Уличната мода е читанка: најпрвин одредена стилска доминација, потоа исклучителни примери на анти-мода, оставајќи го градот како позадина и истовремено во прв план, во реципрочен однос како уметничкото дело и галерискиот простор.

Сендвич. Иако фудскејпот на Јапонија е поинаков и значително по спакуван од она што секојдневно го доживувам во Бангкок, храната, нејзината естетика и текстура ги обзема сите сетила и ја обединува архитектониката на душата во градот. Нејзинот квалитет истовремено зборува за квалитетот и развиеноста на градот.

И ете го повторно на некој поинаков начин мојот Цирих. Овојпат распределн и внатрешно и надворешно. Заробена во тивка, ненаметлива, културна и цивилизирана видлива естетика во секој еден детал на екстериерот и инетриерот во душата и мислата за градот

Flux:love by Aleksandra Shekutkovska


My design has travelled from Bangkok and reached its owner in Sydney today. It is a different kind of feeling now, one that has reshaped from the geopoetic thoughts and sensations I was carrying with me while I was in the process of its creation.

I was always intrigued by this idea of creating the possibility to wear the observations and sensations of the city in a fashion accessory: object: necklace.

When one of my clients approached me to create a custom made necklace I was once again caught in the sketches of my current research focus. The dynamics of movement and the creation of wholeness were the main principles from which I wanted to shape the form and expression of the statement necklace. Two flows that come together creating and existing between actions: reaction are what I tried to express through this custom made necklace that I called simply Flux: love.

Similarly to the urban tissue of Bangkok where I am living, the weavings and intertwined flux realties and illusions are directly portrayed in a wearable urban diagram of the city’s structures and scenarios.


“No permanence is ours; we are a wave
That flows to fit whatever form it finds:
Through night or day, cathedral or the cave
We pass forever, craving form that binds.”


Мојот дизајн патуваше од Бангкок и стигна на адресата на својот нов сопственик во Сиднеј денеска. Сега е поинакво чувството, ново-обликувано, различно од геопоетиката на мислите и сензациите кои ме носеа додека бев во процесот на неговото создавање.

Отсекогаш ме возбудувала идејата за создавање на можност да се носат набљудувањата и чувствата од градот во моден додаток: предмет : ѓердан.

Кога еден од моите клиенти ми се довери да направам “по мерка” ѓердан повторно се пронајдов во скиците на урбан дизајн истражувањето. Динамиката на движењето и создавањето на целовитост се главните принципи од кои сакав да ја исткаам формата и изразот на ѓерданот. Два текови кои се спојуваат/прелеваат од едно во друго создавајќи и егзистирајќи помеѓу акција: реакција се она што се обидов да го искажам преку овој “по мерка” обликуван ѓердан наречен едноставно Флукс:љубов.

Следствено на урбаното ткиво на Бангкок кадешто живеам, испреплетувањата и поврзаните флукс реалности и илузии се директно портретирани во “носечки” урбан дијаграми на градските структури и сценарија.


“No permanence is ours; we are a wave
That flows to fit whatever form it finds:
Through night or day, cathedral or the cave
We pass forever, craving form that binds.”



Flowscape by Aleksandra Shekutkovska


Weaved flux illusions are creating the urban tissue of Bangkok. One of my dear friends shares with me: here everything seems like it’s in consequent movement. Touched by the collage of numerous dwellers rushing in paths on different levels, experiencing the entrance and exit in movement on different points through the scenography carpet erases the memories of many hours spent in traffic jams.

Exits and entrances, escalators, elevated pedestrian walkways, skywalks and skytrain, contain a rigid prosthesis for the city. Perplexed geometries of movement make every impression of the city dipped in dynamics and density. The observer with a blurred picture “unnoticeable” moves through processes, exits and entrances and places moving consequently vertically and horizontally.

The living next to the water is decanted into living by the road, highways. Water in comparison to earth is “equipping” us, shaping us to think in different terms about our shelter, home, movement in the city, firstly through the relationship home-water, river, canal, and sea, thereupon transportation, to temporariness, living with changes, living with reflex and perpetual differences from anything constant.

Flux trail or better said flowscape is an attentive designed movement through Bangkok which moves us horizontally, vertically and diagonally through the city, on few levels, in the same time uncovering iconographies in which the dialog of living by (near) the water and living by (near) earth come together. The self conscious existence of Bangkok remains an illusion which connects the shades of private, semi-private, semi-public and public spaces connected with land ownership. The public infrastructure as a spine of the city, the breathtaking superstructure is consolidating a partial form as well as attributing movement possibilities.

Megatropolis, A trip through Bangkok’s Urban Book is a walking tour by Context travel which leads us and teaches us how the Flowscape infrastructure influences and shapes the city through the mass transit system. The sensitive recognizing and interest of Context to present the creative milieu of Bangkok which reveals itself through the BTS sky train teaches understanding of the city of Bangkok as a structure, historical development, format of public and private space and flux. The pedestrian movement methodologically brings closer to us the experience and the palimpsest behind selected places in the city, uncovering the passage from city on the water links to city on road network.

More information about the tour can be found on the following link.

Reviews of the tour are available on the following link.

*uncommercial post





Исткаени и испреплетени флукс илузии го создаваат градското ткиво на Бангкок. Ми вели еден драг пријател, тука е се во консеквентно движење. Посегнати од колажот на многубројни жители кои брзаат на патеки во различни нивоа, доживувајќи го влезот и излезот во движењето на различни точки и тепихот од сценографии, ги бришат многубројните часови поминати во стагнирањето на истото тоа движење.

Излези и влезови, ескалатори, надземни пешачки премини, небесни патеки, надземен воз сочининуваат крута протеза на градот. Вкрстени геометрии на движење го прават секој впечаток на градот натопен во динамика и густина. Набљудувачот, со заматена слика пред себенезабележителноминувајќи низ процеси, излези и влезови и места движејќи се консеквентно хоризонтално и вертикално.

Живеењето на луѓето покрај вода се преточило во живеење покрај патиштата, автопатите. Впрочем водата за разлика од земјата не наоружува, не обликува на поинаков начин да размислуваме за односот живеалиште, движење во градот, најпрвин преку односот живеалиште-река, канал, море, потоа низ транспортот до минливоста, живеење во промени, рефлексно живеење и спротивност на се она што значи константност.


Флукспатека или подобро речено пејсаж на флукс е внимателно проектирано движење низ Бангкок кое не води хоризонтално, вертикално и дијагонално низ градот, истовремено откривајќи ни сценографии во кои се вкрстува дијалогот на живеење на (покрај) реката и на (покрај) земјата. Само-свесното битие на Бангкок претставува илузија на движење на поврзување приватни, полу приватни, полу јавни и јавни простори со нијанси врзани за припадноста на градско парче. Јавната инфраструктура ербетот на градот, восхитувачка суперструктура која консолидира одредена форма исто онолку колку што распостелува можности на движење .

Мегаполис, патување низ урбаниот бум на Бангкок пешачка тура на Контекст травел не води низ тоа како Флукс-пејсажната инфраструктура го обликува градот преку масовниот транзит систем. Сензитивното препознавање и интерес на Контекст да го приближи креатвното милје на Бангкок кое се распостелува низ транспортот на надземниот воз го приближува разбирањето на градот Бангкок како структура, неговиот историски развој, формат на приватен и јавен простор, движење и флукс. Пешачкото движење методолошки го доближува доживувањето на флуксот како и палимпсесот позади секое место на градот, откривајќи го неговиот премин од град на водена во земјена транспортна мрежа.

Линк до повеќе информации за пешачката тура

Линк до осврнувања на патувачи низ пешачката тура


Signs by Aleksandra Shekutkovska



When I lived in Zurich I always had this feeling that “invisible” signs and urban elements shape the movement, behavior and usage of the urban space. In highly developed societies biopolitics sets the principles of our individual role as users of urban space. Moving through different contexts I have learned that biopolitics is merely another lens through which we can read the physical shape, planning of the city to understand consequently the acting of the urban dwellers.

In my working days at the campus usually I walk from the station to the Architecture faculty. There is a covered walkway which also gives the opportunity to cycle (the existence of proper pedestrian walkways in Thailand context is always highly valued because of the very lack of it, the high concentration of cars, the fact that most of these places are usually occupied by informal activities, vendors...). Few weeks ago I noticed new signs of the pedestrian walkway. The path has been separated into two paths, one that is for pedestrian movement and the second one for pedestrians who use their mobile phones called very simply [TEXT WAY].

At first I thought what an interesting title. A path to create text, like the pedestrian is going to move and write a story, a poem, part in their diary, to shape a poetic picture in word while you are moving through one space. At the same time around the campus lines of yellow paths also appeared with a rough surface in order for the blind people to orientate themselves. I highly appreciated this initiative, however if we are back to this pedestrian path, why would we encourage blindness? Isn’t the path like this making us blind, first for our self, then for the people walking around us with whom we can share our text, then to the whole landscape, context around us, what are we trying to close our eyes to ? Every sign in urban space creates, shapes movement and behavior, and contributes to creating biopolitics in urbanscape. These days I am observing the effect: confused students, part of the walk on this path isolated with their mobile phone screen following the text way, like they have been called through this sign, part of them hitting the others confused because they still follow their old habits to walk through this trail. The power of sign, of one single urban element to set a structure of our behavior in a certain course is confusing me and inspiring me at the same time while I walk feeling like an anarchist on the text way with my head up.



Кога живеев во Цирих ми се чинеше деканевидливизнаци и урбани елементи го обликуваат движењето, однесувањето и користењето на урбаниот простор. Во виско развиените општества биополитиката ги поставува принципите на нашата улога како корисници на урбаниот простор. Во различни географски контексти биополитиката претставува уште една леќа низ која можеме да го разбереме најпрвин физичкото обликување, планирање на градот за последователно да го разбереме движењето, однесувањето и користењето на урбаните жители.

Во работните денови на кампусот кадешто работам вообичаено пешачам од станицата до Архитектонскиот факултет. Пешачката патека е покриен простор којшто дава можност дополнително и за движење со точак ( постоењето на пешачки патеки во Тајландскиот контекст е секогаш предност заради големата концентрација на автомобилски сообраќај, неформалното окупирање со продавачи на храна, предмети..). Пред неколку недели изненадено забележав нови знаци. Пешачката патека со сина боја се поделила на две патеки, едната за движење на пешаци, другата за пешаци со мобилни телефони наречена text way.

На почеток звучи интересно како термин. Патека за создавање текст, небаре пешакот може да се движи и ќе напише приказна, песна, дневник, дека ќе заокружи поетска слика во збор додека минува низ тој простор. Истовремено на други места се појавија жолти патеки со нерамна материјализација за пешаци кои имаат проблеми со видот. Меѓутоа зошто да создаваме слепило ? Зарем патеката како оваа не не прави слепи, најпрвин за себе, потоа за луѓето кои минуваат покрај нас со кои би можеле да споделиме текст сопствен, индивидуален за на крај за целиот контекст и околина околу нас. Секој знак во урбаниот простор создава, обликува движење, дали постои видливост за нас како корисници на биополитиката во урбаниот простор? Деновиве ги набљудувам реперкусиите, збунети студенти дел од нив одат по патеката изолирани во сопствените мобилни телефони следејќи ја текстуалната патека, почувствувани дека се повикани преку знак, дел од нив се удираат во нив збунето бидејќи се навикнати да одат по својата вообичаена патека без знак, поделби и слепило. Моќта на знакот, на еден единствен урбан елемент да постави структура на нашето однесување во одредена насока ме збунува и восхитува истовремено одејќи анархично со кренат поглед на текстуалната патека.


Sidewalk as a scenery by Aleksandra Shekutkovska


Coming from Macedonia, I was always able to attach new meanings and functions to the SIDEWALK as an element of the city planning, apart from it just being a pedestrian pathway. In Bangkok the sidewalk has grown on me, it is becoming one of my favorite places to visit and explore. I perceive it and experience it constantly as a SCENERY “ready” to be inhabited by the CEO’s of the informal economy.

Street vendors create the organic social structure of Bangkok. In fact, they are almost everywhere. When I go with the van in the morning to the university I see them next to the bus station selling various kinds of food and snacks, refreshments, pieces of fruits, small packages with food. What triggers me the most is the way how a certain TERRITORY is being TRANSFORMED, or how suddenly a PLACE is created by them. There are many different forms, some of them have the “tradition” of appearing at the same spot every day, some of them appear suddenly and out of nowhere ready to create a PLACE on the sidewalk and there are some of them like the ones in Khao San Road where the SIDEWALKS are the new STREET.

In the last ones, the vendor owners create an intensive new organic and physical tissue on the sidewalk, one that guides movement and experience. They mold the physical boundaries: the passage ways, entrances, exits, create the whole storyboard of movement, as well as creating a colorful story on clothes, food, jewelry, beauty parlors, massage studios... The SIDEWALK becomes both the SCENERY and the STREET. More to come on this topic soon..


Доаѓајќи од Македонија, отсекогаш можев да разберам поинакви значења и функции поврзани со тротоарите како еден од најзначајните елементи на урбанистичкото планирање, настрана од тоа дека во суштина треба да претставува пешачка патека. Во Бангкок тротоарот ми станува еден од омилените места за посетување и истражување. Го доживувам постојано како СЦЕНА подготвена да биде населена со водачите на неформалната економија.

Уличните продавачи ја создаваат органската социјална структура на Банког. Тие се појавуваат насекаде. Наутро додека патувам до универзитетот, ги забележувам на автобуската станица како ги пречекуваат патниците продавајќи им различни видови на храна и ужинки, освежителни пијалоци, мали пакувања на свежо овошје и храна. Она што ме привлекува е како тие ТРАНСФОРМИРААТ ТЕРИТОРИИ, како одредено МЕСТО наеднаш е создадено од нив. Постојат многу форми и облици во коишто се појавуваат, некои од нив имаат “традиција” да се појавуваат секој ден на истото место, некои од нив се појавуваат спонтано и создаваат МЕСТО на тротоарот и има такви како оние што се на Khao San Road кадешто тротоарите се новата улица.

Во овие последните, сопствениците на тезгите создаваат интензивно ново органско и физичко ткиво на тротоарот, коешто дава патоказ на движењето и искуството. Тие ги моделираат физичките граници : премините, влезовите и излезите, го создаваат целосниот сториборд на движење, истовремено правејќи разнобојна приказна за купување храна, облека, накит, козметички салони, студија за масажа...ТРОТОАРОТ истовремено станува и СЦЕНА и УЛИЦА.