Japan

Kyoto by Aleksandra Shekutkovska

 

Conservation, Revitalization and Creation of Kyoto Landscape 

image via : https://japan1616.wordpress.com/page/22/

During our workshop in Japan we had an excellent opportunity to be part of a lecture of the Institute in Kyoto which establishes participation between the community and the implementation of regulations for urban planning and architecture buildings. Attentive, highly regulated and aesthetically unquestionable in Kyoto tradition, past and future, the urban development of the city take into consideration the development of the city from the smallest to the highest scale: something which is a deep characteristic of Japanese culture. Kyoto is a city with population of 1 470 000 people and 1000 years home to the Imperial palace. As seen from above this place looks like Central Park in New York, creating one specific landscape within the tissue of residential and industrial buildings with highly developed infrastructure. The worldly important historical heritage in the city built by the model of the Chinese city Changan is protected through three different zones zone of preservation, zone of regeneration and zone of creation. 

The regulation of building height and the integration of the views towards the mountains and landscape as a rule and way of modeling the city creates a highly sensitive feeling for lifestyle, future and coexistence in the city. It reminds me of the planning in Ohrid, Macedonian extraordinary city where in the traditional part in the old town it was an unwritten rule that every builder of the house should allow their neighbors to have a view towards the lake. In that manner everyone got the Lakeview from different angles.  The regulations enable symbiosis between the built environment and nature, the tradition and new architecture. It is impressive- the rules of  traditional architecture protection called Kyo machiya, especially the effort of the centre to support the owners financially to persevere their houses. The conservation of the traditional houses seems vague argument in terms of real estate development however the Institute highly believes that they are a precious gem of architectural heritage for future generations. The regulations of the natural and urban scape, the regulations of using billboards, signs and advertisements are creating a balanced cityscape, self aware of the direction of its development and future. 

If you are interested in more information about regulations of building and urban planning in Kyoto please contact us via mail. 

 

 

 

За време на работилницата во Јапонија имавме одлична прилика да бидеме дел од предавањето на Матсикури институтот во Кјото кој воспоставува соработка помеѓу заедницата-жителите на Кјото и имплементирањето на регулациите за урбанистичко планирање и изградба на архитектонски објекти. Внимателно, високо регулирано и естетски неоспорливо во Кјото традицијата, сегашноста и иднината и урбанистичкиот развиток на градот внимателно земаат во предвид аспекти од најголемиот до најмалиот размер: нешто што е впрочем обележје за Јапонската култура. Кјото е град со популација од 1 470 000 жители и 1000 години дом на Империската палата. Гледана одозгора целата територија на платата наликува на Централ парк во Њујорк, разграничувајќи едно специфично градско парче во ткивото од резиденцијални и индустриски објекти вкрстени со високо развиена инфраструктура. Историското наследство значајно во светски рамки во овој град изграден според моделот на кинескиот град Чанган се заштитува преку три рамки за неговите зони: зона за конзервација, зона за регенерација и зона за креација.

Ограничувањата на висината на објектите и вметнувањето на погледот кон планината и пејсажот како регулатива за начин на обликување на градот прави пресек на високо-сензитивното чувство за начин и стил на живеење, иднина и коегзистирање во градот. Ме потсетува на планирањето на традиционалните Македонски куќи во Охрид во старото градско ткиво, отварајќи на секоја од нив поглед кон езерото од различна страна. Регулациите овозможуваа простор за симбиоза помеѓу изграденото и природата, традицијата и новата архитектура. Импресивни се правилниците за заштита на традиционалната архитектура наречена Кјо мачија, особено работата на центарот да обезбеди финансиска подршка за сопствените на трационалните куќи да ги конзервираат и сочуваат во својата автентична првобитна состојба. Зачувувањето на традиционалната архитектура иако во поглед на развитокот на недвижности се чини неисплатлив и економски под знак прашалник, овие места сеуште се приоритетни скапоцености на архитекстонското наследство за идните генерации како што објаснуваат од страна на институтит.  Регулацијата на природниот и градскиот пејсаж, строгите насоки за користење на што помал број на знаци, реклами и билборди го прават градскиот пејсаж длабоко врамнотежен и  “само-свесен” за правецот на својот развиток и иднина.

Доколку сте заинтересирани за повеќе информации и документи за планирањето и архитектурата на Кјото ве молиме да не контактирате преку email пошта. 

 

 

 

Classics by Aleksandra Shekutkovska

 
From the architect.         In the small town of Ibaraki, 25km outside of Osaka, Japan, stands one of Tadao Ando’s signature architectural works, the Church of the Light.  The Church of the Light embraces Ando’s philosophical framework between nature and architecture through the way in which light can define and create new spatial perceptions equally, if not more so, as that of his concrete structures.  Completed in 1989, the Church of the Light was a renovation to an existing Christian compound in Ibaraki.  The new church was the first phase to a complete redesign of the site – later completed in 1999 – under Ando’s design aesthetic.    “Space is not emptiness, space is silent, and silence is God”    More info for visitors:   http://ibaraki-kasugaoka-church.jp/e-forvisitors.html

From the architect. In the small town of Ibaraki, 25km outside of Osaka, Japan, stands one of Tadao Ando’s signature architectural works, the Church of the Light.  The Church of the Light embraces Ando’s philosophical framework between nature and architecture through the way in which light can define and create new spatial perceptions equally, if not more so, as that of his concrete structures.  Completed in 1989, the Church of the Light was a renovation to an existing Christian compound in Ibaraki.  The new church was the first phase to a complete redesign of the site – later completed in 1999 – under Ando’s design aesthetic.

“Space is not emptiness, space is silent, and silence is God”

More info for visitors: http://ibaraki-kasugaoka-church.jp/e-forvisitors.html

Living with disaster by Aleksandra Shekutkovska

 

Reaching the Ritsumeikan campus in Ibaraki City, Osaka Prefecture we had the opportunity to experience a true architectural desert: conglomeration of buildings with purified architectural aesthetics. Functionally simple organized spaces, places for workshops and idea labs, with easily accessible communications, elevated corridors and roof gardens. From time to time in the inside you can discover small spaces with 60’s 70’s kind of furniture, like scenes from 2001: A Space Odyssey, where you can contemplate in your personal silence. Every type of material used for the building has been chosen attentively, covering and uncovering the concrete and steel bearing structure and façade, leaving the materials sometimes hidden, sometimes “striped” to its essence. Around the buildings small pocket gardens are symbol for the attempt to create possibilities of collaboration between the community and the university (the campus has been recently opened April, 2015). Buildings unfolded on a location with no fences, gates and huge park surface - one that looks more likes negotiation field rather than a piece of landscape.  

Iwakura Park, winner of Osaka landscape architecture award has a double function, mainly as a space for earthquake evacuation. The surface “inhabits” only a modest number of urban elements and structures which are all with double function: they can be used both as facilities in time of disaster. The bench where people are sitting down drinking coffee, turns into an oven for cooking food, the open pergola closes for small scale shelter and intimate space, the lights generate their own electricity through solar panels and small windmills, the sewage drain cover can be lifted up to create toilets.

Living with the possibility of disaster has been the leitmotif of our workshop. I remember when I used to watch footages on my television showing news from earthquakes from Asia, the videos are from inside a building, the picture is desaturated; there is a serious shaking however it looks so intangible, so unrealistic.. The past few days in the workshop we have been listening to a great number of lectures which all come back to the topic of disaster, disaster management and development before/after disaster, what we need to know as citizens to protect ourselves.. Disaster risk reduction is embedded in the urban planning regulations and urban design in Japan, to the extent that there are master plans for preventions of different kind of catastrophies. Living daily with the risk of facing a disaster the Japanese society has modeled disaster planning and management into their regulations. Disaster risk reduction, another challenge for urban planning and urban design here has been so integrated in the system that it seems inevitable to propose a design without taking this huge contextual factor into consideration.

 

Пристигнувајќи на кампусот Ритсумеикан во градот Ибараки сместен во префектура на Осака, доживеавме можност да се сместиме во објект вистински архитектонски десерт: конгломерација на волумени со прочистена архитектонска естетика. Функционално едноставно организирани простори, места за работилници, лаборатории за идеи, аудиториуми поврзани со едноставно простапни комуникации, надземни коридори и кровни градини. Во внатрешноста од време на време се сретнуваат простори во кои слично на кадрите од 2001:Вселенска одисеја, покрај мебел кој наликува на дизајните од 60тите и 70тите може индивидуално да се задлабочиме во сопствената тишина. Секој материјал искористен е внимателно избран, некогаш покриен, некогаш отскриен, бетонските и челичните носечки конструкции и фасади целосно ни ги доближуваат едноставните можности на дадениот материјал.  Околу објектите мали градини ги симболизираат иницијативите да се приближи универзитетот до заедницата ( кампусот е отворен во Април 2015 година). Организираните волумени на засебните факултети се поставени на локација без огради, ѕидови, покрај голема површина на парк кој наликува повеќе на поле за преговарање отколку на парче пејсажна архитектура.

Паркот Ивакура, добитник на наградата од Осака за најдобра пејсажна архитектура во 2015 година има двојна функција, најпрвин како простор за евакуација од земјотрес. Површината вдомува скромен број на урбани елементи и структури-сите од нив со двојна функција, секоја засебно може да се користи како специфична “услуга” во време на природна катастрофа. Клупата кадешто седат луѓето преку ден и пијат кафе, се трансформира во мини кујна за готвење храна, отворената пергола се затвора да создаде засолниште, светилките генерираат светлина преку соларни панели и јачината на ветерот, капаците од канализацијата се подигнуваат и на нив може да се постави монтажен тоалет.

Живеењето со можноста од катастрофа е главен мотив на нашата работилница. Добро се сеќавам кога ми се случувало да видам на телевизиски пренос снимка од природни катастрофи во Азија, снимки од внатрешноста на објектите, од самото случување на земјотресот, слика која е соблечена од бои.. Тогаш ми делуваше толку непознато, толку незамисливо. Последните неколку дена на работилницата се запознавме преку голем број на предавања за последниците, планирањето и менаџментот на природните и човечки создадените кастрофи. Намалувањето на ризикот од катастрофа во Јапонија е се присутно во регулативите за урбано планирање и урбаниот дизајн. Живеејќи дневно со ризикот од соочување со природна катастрофа, Јапонското опшетство има обликувано систем на организација, перцепција и планирање во индината. Контекстуалниот фактор во себе ја носи природната кастрофа како интензивен аргумент на било кој дизајн предлог и идеја која треба да одговори на квалитетот на живеењето во Јапонските населени места.

 

 

 

Sidewalk, street style and sandwich by Aleksandra Shekutkovska

 

I was always wondering about the spiritual sensations I would experience if I would go back to Zurich. When I moved to Bangkok, the experiences from Switzerland were coming back to me. The day when I reached Osaka interesting enough was the birthday of one of my closest friends from Zurich, Sonja.

And there it was, that feeling of Zurich once more, this time differently spreading both in the interior and the exterior. In Osaka from the placement of smallest objects to the whole planning and organization of the city everything is modeled by regulations. In the same time every gesture, sign, landscape and composition in space is a manual of aesthetics.

While trying delicious matcha ice cream which touches all the senses, I am wondering not only about the formal factors that speak about the development of the city quality, rather for the informal factors which reveal the aesthetics of the urban living.

Sidewalk, streetstyle and sandwiches

The sidewalk is probably the map of the context’s culture, behavior and level of development for one society. The pedestrian circulation is almost in flying, the dimensions, available accesses, purification from too many urban elements, denivelations and accessibility are modeling in total the comfort of the pedestrian in the urban tissue. The physical boundaries which separate the zones, streets, buildings, greenery and sidewalk have been planed top down, however they are incredibly soft; the movement on the sidewalk gives us the feeling of moving on an invisible escalator.

The street fashion is a sketch for the quality of the city. The clothes, combinations, the quality of the materials and especially the question with what you achieve the accent in a certain composition all speak about the relationship, culture and behavior towards the city. Street fashion is a reader: starting from the domination of a certain style, to exceptional cases of anti-fashion, leaving the city as a background. They exists both in a symbiotic connection similar to the gallery space and the artwork.

The sandwich. Although the foodscape of Japan is much more different and packaged than what I experience on a daily basis in Bangkok, the food and its texture triggers all of the senses and unites the architecture of the city’s soul. Quality of street food and food in general is an indication of the level of quality of one city.


And there it is in a different way, feeling my Zurich once more. This time spreading inside and outside. Trapped in a silent, attentive, cultural and civilized aesthetics in each and every detail of the exterior and interior of my soul and my thoughts for the city.

 

 

Отсекогаш се прашував за душевните сензации доколку повторно се вратам во Цирих. Кога се преселив во Бангкок, доживувања од Цирих ме пресретнуваа. Денот кога пристигнавме во Осака чудесно поврзано беше роденденот на Соња една од моите најблиски пријателки од Швајцарија.

И ете го чувството на Цирих повторно, овојпат и внатрешно и надворешно. Во Осака од поставеноста на секој предмет до целосната организација и планирање на градот се е исткаено со регулации, истовремено секој гест, знак, пејсаж и композиција во просторот е учебник за естетика.

Вксувајќи мача-сладолед кој со својот вкус и текстура се лепи и ги освојува сите сетила, се прашувам не само за формалните фактори кои зборуваат за развиеноста, квалитетот на градот туку и за оние неформалните фактори кои прават пресек на естетиката на градското живеење.

Тротоар, улична мода и сендвичи

Тротоарот е веројатно мапата на културата, однесувањето и степенот на развиеност на едно општество. Пешачката циркулација е скоро во лет, неговите димензии, овозможени пристапи, прочистеност од урбани елементи, денивелации, проодност го обликуваат целосно комфорот на профилот пешак во урбаното ткиво. Физичките граници кои ги делат зоните, улиците, објектите, зеленилото и тротоарот се авторативно решени меѓутоа бескрајно меки, движењето на тротоарот се чини како движење на невидлив ескалатор.

Уличната мода е скица за квалитетот на градот. Облеката, комбинациите, квалитетот на материјалите и особено прашањето со што се постигнува акцентот во дадената композција зборуваат за односот, културата и пристапот кон градот. Уличната мода е читанка: најпрвин одредена стилска доминација, потоа исклучителни примери на анти-мода, оставајќи го градот како позадина и истовремено во прв план, во реципрочен однос како уметничкото дело и галерискиот простор.

Сендвич. Иако фудскејпот на Јапонија е поинаков и значително по спакуван од она што секојдневно го доживувам во Бангкок, храната, нејзината естетика и текстура ги обзема сите сетила и ја обединува архитектониката на душата во градот. Нејзинот квалитет истовремено зборува за квалитетот и развиеноста на градот.

И ете го повторно на некој поинаков начин мојот Цирих. Овојпат распределн и внатрешно и надворешно. Заробена во тивка, ненаметлива, културна и цивилизирана видлива естетика во секој еден детал на екстериерот и инетриерот во душата и мислата за градот

Pre Japan by Aleksandra Shekutkovska

 

From next weekend onward I am proud to announce that I will have the opportunity to participate in the collaborative workshop between Centre of Excellence, Ritsumeikan University and Faculty of Architecture, Thammasat University on “Policy Formulation for Urban Development and Conservation of Historical and Cultural Areas in Kyoto and Osaka” which will take place at Ritsumeikan University.

Through the blog I will be writing reports which will cover the experiences, research, ideas and concepts shared during this workshop. Last week we had a preview of Thammasat student’s presentations which presented country reports on Thailand especially the cultural identity expressed through projects by the Department of Urban planning of APTU. Two of the groups presented participatory projects done in Bangkok with primary school children. They were unique in the overall framework of the given assignment and the results through these maps. The children have drawn maps which show a highly sensitive and attentive view of the city, if we look at different details and the bigger picture both bring closer to us different individual perceptions on the existing city and what is ideal city for them.

This past period I have been intrigued by this dialectics between the existing place and the expression of the map (s) of the same place. (When) Is the map more beautiful than the place itself? While looking of the maps of places in Japan I am eagerly waiting for this dialectics to unfold into experiences.

 

Пред Јапонија

Во текот на следниот викенд мило ми е што можам да соопштам дека ќе имам можност да бидам дел од колаборативната работилница помеѓу Centre of Excellence, Ritsumeikan University и Faculty of Architecture,Thammasat University на тема “ Формулирање на стандарди за урбан развиток и конзервација во историските и културните места на Кјото и Осака” на Ritsumeikan University.

Преку платформата The URB CLV ќе пишувам постови за набљудувањата, истражувањата, идеите и концептите споделени во рамките на оваа работилница. Претходната недела на Тамасат имавме прилика да видиме проба на студентски презентации кои го портретираат Тајланд како контекст, особено културниот идентитет изразен преку проекти на катедрата за Урбано планирање на Архитектонкиот факултет. Две од групите ни открија два партиципаторни проекти направени во Бангкок со деца од основно училиште, специфични во целосната структура на зададената задача и резултатите самите мапи. Децата нацртале мапи кои прикажуваат целосно сензитивен и внимателен поглед на градот, доколу се фокусираме на различни детали во поголемата слика ни доближуваат разновидни индивидуални перцепции за постоечкиот град и за она што е идеален град за нив.

Во последниов период ме гали дијалектиката помеѓу постоечкото место и изразот на мапите на истото. Дали (Кога) е мапата (секогаш) поубава од самото место ? Кога ги гледам мапите на местата во Јапонија целосно се подготвувам оваа дијалектика да се расклопи во доживување на истото.

 

2 Lectures by Aleksandra Shekutkovska

 

Last week I was present at two lectures that covered two very distinctive city conditions. First one was by Dr. Prof. Nobuo Mishima from Saga University, Japan that took place at our faculty; the second one was by Joshua David co-founder of Friends of the High Line, New York which happened at Thailand Creative Design Centre .

Prof. Mishima presented the research that they have conducted on preservation of a historic local town with traditional heritage located in Ariake Lowland. What they have done is develop a two way evacuation route, since the traditional houses had a number of problems with fires and earthquakes. They had developed a thorough research on how the citizens of the town can evacuate easily through the small streets in the traditional old part. What came very interesting to me is that these trajectories of movement have been marked by them through PARTICIPATION with the citizens. They created a large database and conducted interviews which helped them understand the movement of the citizens, and to come to a conclusion which trajectory of movement would be the most suitable one for evacuation. They also worked financed by the Japanese government on preserving the traditional architecture with traditional materials, EXISTING landscape and nature. He pointed out that at the moment more public space and COMMON space was necessary, in order for the local settlers to engage with the newcomers. Their study was quite successful due to the PARTICIPATION with the locals and involving them in the process of preserving the town.

The second lecture was on New York’s High Line. Joshua David (journalist by profession) is one of the founders of the whole initiative for the High Line. I distinctively liked the way that he explained the process, the story of how it came to be. They started as a small group of people who appreciated the urban landscape of the train line and the vegetation that had appeared there over time (nature taking something man made). Because it was scheduled for demolition they started an initiative to talk about it in the media and bring attention to local communities and groups to realize what they have around them. The place had been studied by architects for a long time before that. After getting the support from mayor Bloomberg the situation was ready for the next step. Still I want to go back to that that even after the great success and the High Line being a public and social space for New Yorkers and tourists, I liked the fact that it still is involved in PARTICIPATION with the locals, be it from possibilities for them to showcase artwork, or to get employed in gardening the line. The High Line has a multiple role from a botanic garden-public space to a crucial social role for some groups of people. The whole project is developed and maintained by a private fund. Private philanthropy and donors are responsible for the realization of future plans for the High Line and its maintenance.

To think about urban design concepts in different contexts: initiatives, people participation, acknowledging, conflicts private/public, public/private space, private/public territory, reconstruction and perservance, relationship with the existing, relationship with the context, need for public space, need for common space, need for private space, society and individual interest, top down and bottom up initiatives.