urban design

Microcommunity-primary cell of the Mega(Meta)city by Aleksandra Shekutkovska

Walking around Chinatown I was always perceiving the street fronts as not-permeable, neon sign decorated shields of family businesses, gold shops, food corners and tasty deserts. Nevertheless, the backdrop of these shields embraces behind itself the reminiscence of the organic city, labyrinths that seem “without purpose”, micro open spaces, entrances to homes, shrines, temples, markets..

Read More

Dada miniature by Aleksandra Shekutkovska

Once again this year I have combined my lecture on Cluster and Co-housing spaces with an assignment incorporating the miniature-poetic picture and the dada chance operations. Quick thinking response assignments have formed the basis for the postcards which serve as a cut-up technique to begin the spatial poetry. After the lecture, once there was enough saturation on thoughts, discussions, confusion and initial hunch on shared space in different contexts and formats, the students were asked to get acquainted with the postcard miniature.

Read More

Tamed kapi by Aleksandra Shekutkovska

It has been a long time now that I have been meaning to cross the door to the internal alleys. Last week my kind students took me on a journey to the tamed komshi kapigik.

*kapigik-small door on the fence between two houses (Turkish: kapi) giving the possibility for neighbors to meet and communicate.

Every block in Chinatown embraces within its heart an invisible network of private alleys. Similarly to something made from substance translucent, most of the people come and go without ever finding out that they have existed. Their formation isn’t questionable; individual and row houses fill up the inside with much density.

Read More

Newspaper by Aleksandra Shekutkovska

There is definitely a nostalgic and retro scent scattered among the streets of Chinatown.

My grandmother always leaves newspaper articles on the stairs of our family house. She begins each day with the latest newspaper, reading, swallowing almost every word, folding the paper until it is all deconstructed. After the ritual with the help of her hands she cuts the articles that captured her attention and leaves it on the stairway according to the preferences of each family member. It has become like a small exhibition, displaying newspaper articles from time to time to some idea she has recognized within that ocean of letters.

Read More

Kyoto by Aleksandra Shekutkovska

 

Conservation, Revitalization and Creation of Kyoto Landscape 

image via : https://japan1616.wordpress.com/page/22/

During our workshop in Japan we had an excellent opportunity to be part of a lecture of the Institute in Kyoto which establishes participation between the community and the implementation of regulations for urban planning and architecture buildings. Attentive, highly regulated and aesthetically unquestionable in Kyoto tradition, past and future, the urban development of the city take into consideration the development of the city from the smallest to the highest scale: something which is a deep characteristic of Japanese culture. Kyoto is a city with population of 1 470 000 people and 1000 years home to the Imperial palace. As seen from above this place looks like Central Park in New York, creating one specific landscape within the tissue of residential and industrial buildings with highly developed infrastructure. The worldly important historical heritage in the city built by the model of the Chinese city Changan is protected through three different zones zone of preservation, zone of regeneration and zone of creation. 

The regulation of building height and the integration of the views towards the mountains and landscape as a rule and way of modeling the city creates a highly sensitive feeling for lifestyle, future and coexistence in the city. It reminds me of the planning in Ohrid, Macedonian extraordinary city where in the traditional part in the old town it was an unwritten rule that every builder of the house should allow their neighbors to have a view towards the lake. In that manner everyone got the Lakeview from different angles.  The regulations enable symbiosis between the built environment and nature, the tradition and new architecture. It is impressive- the rules of  traditional architecture protection called Kyo machiya, especially the effort of the centre to support the owners financially to persevere their houses. The conservation of the traditional houses seems vague argument in terms of real estate development however the Institute highly believes that they are a precious gem of architectural heritage for future generations. The regulations of the natural and urban scape, the regulations of using billboards, signs and advertisements are creating a balanced cityscape, self aware of the direction of its development and future. 

If you are interested in more information about regulations of building and urban planning in Kyoto please contact us via mail. 

 

 

 

За време на работилницата во Јапонија имавме одлична прилика да бидеме дел од предавањето на Матсикури институтот во Кјото кој воспоставува соработка помеѓу заедницата-жителите на Кјото и имплементирањето на регулациите за урбанистичко планирање и изградба на архитектонски објекти. Внимателно, високо регулирано и естетски неоспорливо во Кјото традицијата, сегашноста и иднината и урбанистичкиот развиток на градот внимателно земаат во предвид аспекти од најголемиот до најмалиот размер: нешто што е впрочем обележје за Јапонската култура. Кјото е град со популација од 1 470 000 жители и 1000 години дом на Империската палата. Гледана одозгора целата територија на платата наликува на Централ парк во Њујорк, разграничувајќи едно специфично градско парче во ткивото од резиденцијални и индустриски објекти вкрстени со високо развиена инфраструктура. Историското наследство значајно во светски рамки во овој град изграден според моделот на кинескиот град Чанган се заштитува преку три рамки за неговите зони: зона за конзервација, зона за регенерација и зона за креација.

Ограничувањата на висината на објектите и вметнувањето на погледот кон планината и пејсажот како регулатива за начин на обликување на градот прави пресек на високо-сензитивното чувство за начин и стил на живеење, иднина и коегзистирање во градот. Ме потсетува на планирањето на традиционалните Македонски куќи во Охрид во старото градско ткиво, отварајќи на секоја од нив поглед кон езерото од различна страна. Регулациите овозможуваа простор за симбиоза помеѓу изграденото и природата, традицијата и новата архитектура. Импресивни се правилниците за заштита на традиционалната архитектура наречена Кјо мачија, особено работата на центарот да обезбеди финансиска подршка за сопствените на трационалните куќи да ги конзервираат и сочуваат во својата автентична првобитна состојба. Зачувувањето на традиционалната архитектура иако во поглед на развитокот на недвижности се чини неисплатлив и економски под знак прашалник, овие места сеуште се приоритетни скапоцености на архитекстонското наследство за идните генерации како што објаснуваат од страна на институтит.  Регулацијата на природниот и градскиот пејсаж, строгите насоки за користење на што помал број на знаци, реклами и билборди го прават градскиот пејсаж длабоко врамнотежен и  “само-свесен” за правецот на својот развиток и иднина.

Доколку сте заинтересирани за повеќе информации и документи за планирањето и архитектурата на Кјото ве молиме да не контактирате преку email пошта. 

 

 

 

Living with disaster by Aleksandra Shekutkovska

 

Reaching the Ritsumeikan campus in Ibaraki City, Osaka Prefecture we had the opportunity to experience a true architectural desert: conglomeration of buildings with purified architectural aesthetics. Functionally simple organized spaces, places for workshops and idea labs, with easily accessible communications, elevated corridors and roof gardens. From time to time in the inside you can discover small spaces with 60’s 70’s kind of furniture, like scenes from 2001: A Space Odyssey, where you can contemplate in your personal silence. Every type of material used for the building has been chosen attentively, covering and uncovering the concrete and steel bearing structure and façade, leaving the materials sometimes hidden, sometimes “striped” to its essence. Around the buildings small pocket gardens are symbol for the attempt to create possibilities of collaboration between the community and the university (the campus has been recently opened April, 2015). Buildings unfolded on a location with no fences, gates and huge park surface - one that looks more likes negotiation field rather than a piece of landscape.  

Iwakura Park, winner of Osaka landscape architecture award has a double function, mainly as a space for earthquake evacuation. The surface “inhabits” only a modest number of urban elements and structures which are all with double function: they can be used both as facilities in time of disaster. The bench where people are sitting down drinking coffee, turns into an oven for cooking food, the open pergola closes for small scale shelter and intimate space, the lights generate their own electricity through solar panels and small windmills, the sewage drain cover can be lifted up to create toilets.

Living with the possibility of disaster has been the leitmotif of our workshop. I remember when I used to watch footages on my television showing news from earthquakes from Asia, the videos are from inside a building, the picture is desaturated; there is a serious shaking however it looks so intangible, so unrealistic.. The past few days in the workshop we have been listening to a great number of lectures which all come back to the topic of disaster, disaster management and development before/after disaster, what we need to know as citizens to protect ourselves.. Disaster risk reduction is embedded in the urban planning regulations and urban design in Japan, to the extent that there are master plans for preventions of different kind of catastrophies. Living daily with the risk of facing a disaster the Japanese society has modeled disaster planning and management into their regulations. Disaster risk reduction, another challenge for urban planning and urban design here has been so integrated in the system that it seems inevitable to propose a design without taking this huge contextual factor into consideration.

 

Пристигнувајќи на кампусот Ритсумеикан во градот Ибараки сместен во префектура на Осака, доживеавме можност да се сместиме во објект вистински архитектонски десерт: конгломерација на волумени со прочистена архитектонска естетика. Функционално едноставно организирани простори, места за работилници, лаборатории за идеи, аудиториуми поврзани со едноставно простапни комуникации, надземни коридори и кровни градини. Во внатрешноста од време на време се сретнуваат простори во кои слично на кадрите од 2001:Вселенска одисеја, покрај мебел кој наликува на дизајните од 60тите и 70тите може индивидуално да се задлабочиме во сопствената тишина. Секој материјал искористен е внимателно избран, некогаш покриен, некогаш отскриен, бетонските и челичните носечки конструкции и фасади целосно ни ги доближуваат едноставните можности на дадениот материјал.  Околу објектите мали градини ги симболизираат иницијативите да се приближи универзитетот до заедницата ( кампусот е отворен во Април 2015 година). Организираните волумени на засебните факултети се поставени на локација без огради, ѕидови, покрај голема површина на парк кој наликува повеќе на поле за преговарање отколку на парче пејсажна архитектура.

Паркот Ивакура, добитник на наградата од Осака за најдобра пејсажна архитектура во 2015 година има двојна функција, најпрвин како простор за евакуација од земјотрес. Површината вдомува скромен број на урбани елементи и структури-сите од нив со двојна функција, секоја засебно може да се користи како специфична “услуга” во време на природна катастрофа. Клупата кадешто седат луѓето преку ден и пијат кафе, се трансформира во мини кујна за готвење храна, отворената пергола се затвора да создаде засолниште, светилките генерираат светлина преку соларни панели и јачината на ветерот, капаците од канализацијата се подигнуваат и на нив може да се постави монтажен тоалет.

Живеењето со можноста од катастрофа е главен мотив на нашата работилница. Добро се сеќавам кога ми се случувало да видам на телевизиски пренос снимка од природни катастрофи во Азија, снимки од внатрешноста на објектите, од самото случување на земјотресот, слика која е соблечена од бои.. Тогаш ми делуваше толку непознато, толку незамисливо. Последните неколку дена на работилницата се запознавме преку голем број на предавања за последниците, планирањето и менаџментот на природните и човечки создадените кастрофи. Намалувањето на ризикот од катастрофа во Јапонија е се присутно во регулативите за урбано планирање и урбаниот дизајн. Живеејќи дневно со ризикот од соочување со природна катастрофа, Јапонското опшетство има обликувано систем на организација, перцепција и планирање во индината. Контекстуалниот фактор во себе ја носи природната кастрофа како интензивен аргумент на било кој дизајн предлог и идеја која треба да одговори на квалитетот на живеењето во Јапонските населени места.