Conditions

Microcommunity-primary cell of the Mega(Meta)city by Aleksandra Shekutkovska

Walking around Chinatown I was always perceiving the street fronts as not-permeable, neon sign decorated shields of family businesses, gold shops, food corners and tasty deserts. Nevertheless, the backdrop of these shields embraces behind itself the reminiscence of the organic city, labyrinths that seem “without purpose”, micro open spaces, entrances to homes, shrines, temples, markets..

Read More

Silent deconstruction by Aleksandra Shekutkovska

Chaos wraps around the construction site, old people are using the walls of the construction space to support themselves in walking, the corridors of the construction site are full of people selling their products, people dream about the progress the station will bring in their businesses, some fear eviction, some hope for profit, silently in the background processes of deconstructing take place. Spatially, historically and culturally rich communities are being bargained for the promise of progress, individual profit and the new globalized architecture of the shopping mall/condominium offering the unified identity.

Read More

Shophouse by Aleksandra Shekutkovska

When I decided to move in Bangkok I was perpetually under the impression that I am walking in Edward Ruscha’s Every building on the sunset strip. I felt strips of buildings stamped into my memory somewhere between the impressions of their poor conditions, undecided destiny and urbantropology. Bangkok urban tissue construct is fabricated in greatest number by 4 storey shop houses built during the 1960’s serving as an economic resolution for housing demands in the dawn of urbanization. City expansions, new aspirations and development have left numerous shop houses into sceneries of ghost flâneur caves, leaving no traces of what was once the urbanization zeitgeist. Abandoned and poorly maintained some of them are located in attractive areas such as transportation stops of the MRT (metro line) and BTS (sky train) waiting uncertainly for their fortune telling- if they will be rented, live to see their own space requalification or be just another developer’s desert.

Read More

Dérive, Urbanophilia and the Phantasmagoric land by Aleksandra Shekutkovska

As soon as I bought the metro ticket taking me to explore the large scale entertainment complexes (MRT Huai Kwang, Sutthisan) I was aware it has happened. Perpetual condition of urbanophilia resulting with streams of consciousness in the city itself. Travelling inside the tube in reach for a piece of the Phantasmagoric land I was remembering the lecture I gave last week on Urban context analysis and deciding to include the dérive by the Situationists to refer to the ambiances in the city.

Read More

Tamed kapi by Aleksandra Shekutkovska

It has been a long time now that I have been meaning to cross the door to the internal alleys. Last week my kind students took me on a journey to the tamed komshi kapigik.

*kapigik-small door on the fence between two houses (Turkish: kapi) giving the possibility for neighbors to meet and communicate.

Every block in Chinatown embraces within its heart an invisible network of private alleys. Similarly to something made from substance translucent, most of the people come and go without ever finding out that they have existed. Their formation isn’t questionable; individual and row houses fill up the inside with much density.

Read More

Chinatown by Aleksandra Shekutkovska

One can literally get lost here inside the spontaneous architecture maze. The insider alleys are leading you to what the bare skin of the city is, its true forces, failures and perhaps not-place-for-all. Compounds of superimposed paths, markets, extensions, physical shelters and stairs create a large scale abdomen of informalised urban fabric. From time to time the abdomen is penetrated by openings, allowing light and air to reach the ground and remind us once again to indulge into appreciation.

Read More

Kyoto by Aleksandra Shekutkovska

 

Conservation, Revitalization and Creation of Kyoto Landscape 

image via : https://japan1616.wordpress.com/page/22/

During our workshop in Japan we had an excellent opportunity to be part of a lecture of the Institute in Kyoto which establishes participation between the community and the implementation of regulations for urban planning and architecture buildings. Attentive, highly regulated and aesthetically unquestionable in Kyoto tradition, past and future, the urban development of the city take into consideration the development of the city from the smallest to the highest scale: something which is a deep characteristic of Japanese culture. Kyoto is a city with population of 1 470 000 people and 1000 years home to the Imperial palace. As seen from above this place looks like Central Park in New York, creating one specific landscape within the tissue of residential and industrial buildings with highly developed infrastructure. The worldly important historical heritage in the city built by the model of the Chinese city Changan is protected through three different zones zone of preservation, zone of regeneration and zone of creation. 

The regulation of building height and the integration of the views towards the mountains and landscape as a rule and way of modeling the city creates a highly sensitive feeling for lifestyle, future and coexistence in the city. It reminds me of the planning in Ohrid, Macedonian extraordinary city where in the traditional part in the old town it was an unwritten rule that every builder of the house should allow their neighbors to have a view towards the lake. In that manner everyone got the Lakeview from different angles.  The regulations enable symbiosis between the built environment and nature, the tradition and new architecture. It is impressive- the rules of  traditional architecture protection called Kyo machiya, especially the effort of the centre to support the owners financially to persevere their houses. The conservation of the traditional houses seems vague argument in terms of real estate development however the Institute highly believes that they are a precious gem of architectural heritage for future generations. The regulations of the natural and urban scape, the regulations of using billboards, signs and advertisements are creating a balanced cityscape, self aware of the direction of its development and future. 

If you are interested in more information about regulations of building and urban planning in Kyoto please contact us via mail. 

 

 

 

За време на работилницата во Јапонија имавме одлична прилика да бидеме дел од предавањето на Матсикури институтот во Кјото кој воспоставува соработка помеѓу заедницата-жителите на Кјото и имплементирањето на регулациите за урбанистичко планирање и изградба на архитектонски објекти. Внимателно, високо регулирано и естетски неоспорливо во Кјото традицијата, сегашноста и иднината и урбанистичкиот развиток на градот внимателно земаат во предвид аспекти од најголемиот до најмалиот размер: нешто што е впрочем обележје за Јапонската култура. Кјото е град со популација од 1 470 000 жители и 1000 години дом на Империската палата. Гледана одозгора целата територија на платата наликува на Централ парк во Њујорк, разграничувајќи едно специфично градско парче во ткивото од резиденцијални и индустриски објекти вкрстени со високо развиена инфраструктура. Историското наследство значајно во светски рамки во овој град изграден според моделот на кинескиот град Чанган се заштитува преку три рамки за неговите зони: зона за конзервација, зона за регенерација и зона за креација.

Ограничувањата на висината на објектите и вметнувањето на погледот кон планината и пејсажот како регулатива за начин на обликување на градот прави пресек на високо-сензитивното чувство за начин и стил на живеење, иднина и коегзистирање во градот. Ме потсетува на планирањето на традиционалните Македонски куќи во Охрид во старото градско ткиво, отварајќи на секоја од нив поглед кон езерото од различна страна. Регулациите овозможуваа простор за симбиоза помеѓу изграденото и природата, традицијата и новата архитектура. Импресивни се правилниците за заштита на традиционалната архитектура наречена Кјо мачија, особено работата на центарот да обезбеди финансиска подршка за сопствените на трационалните куќи да ги конзервираат и сочуваат во својата автентична првобитна состојба. Зачувувањето на традиционалната архитектура иако во поглед на развитокот на недвижности се чини неисплатлив и економски под знак прашалник, овие места сеуште се приоритетни скапоцености на архитекстонското наследство за идните генерации како што објаснуваат од страна на институтит.  Регулацијата на природниот и градскиот пејсаж, строгите насоки за користење на што помал број на знаци, реклами и билборди го прават градскиот пејсаж длабоко врамнотежен и  “само-свесен” за правецот на својот развиток и иднина.

Доколку сте заинтересирани за повеќе информации и документи за планирањето и архитектурата на Кјото ве молиме да не контактирате преку email пошта. 

 

 

 

Living with disaster by Aleksandra Shekutkovska

 

Reaching the Ritsumeikan campus in Ibaraki City, Osaka Prefecture we had the opportunity to experience a true architectural desert: conglomeration of buildings with purified architectural aesthetics. Functionally simple organized spaces, places for workshops and idea labs, with easily accessible communications, elevated corridors and roof gardens. From time to time in the inside you can discover small spaces with 60’s 70’s kind of furniture, like scenes from 2001: A Space Odyssey, where you can contemplate in your personal silence. Every type of material used for the building has been chosen attentively, covering and uncovering the concrete and steel bearing structure and façade, leaving the materials sometimes hidden, sometimes “striped” to its essence. Around the buildings small pocket gardens are symbol for the attempt to create possibilities of collaboration between the community and the university (the campus has been recently opened April, 2015). Buildings unfolded on a location with no fences, gates and huge park surface - one that looks more likes negotiation field rather than a piece of landscape.  

Iwakura Park, winner of Osaka landscape architecture award has a double function, mainly as a space for earthquake evacuation. The surface “inhabits” only a modest number of urban elements and structures which are all with double function: they can be used both as facilities in time of disaster. The bench where people are sitting down drinking coffee, turns into an oven for cooking food, the open pergola closes for small scale shelter and intimate space, the lights generate their own electricity through solar panels and small windmills, the sewage drain cover can be lifted up to create toilets.

Living with the possibility of disaster has been the leitmotif of our workshop. I remember when I used to watch footages on my television showing news from earthquakes from Asia, the videos are from inside a building, the picture is desaturated; there is a serious shaking however it looks so intangible, so unrealistic.. The past few days in the workshop we have been listening to a great number of lectures which all come back to the topic of disaster, disaster management and development before/after disaster, what we need to know as citizens to protect ourselves.. Disaster risk reduction is embedded in the urban planning regulations and urban design in Japan, to the extent that there are master plans for preventions of different kind of catastrophies. Living daily with the risk of facing a disaster the Japanese society has modeled disaster planning and management into their regulations. Disaster risk reduction, another challenge for urban planning and urban design here has been so integrated in the system that it seems inevitable to propose a design without taking this huge contextual factor into consideration.

 

Пристигнувајќи на кампусот Ритсумеикан во градот Ибараки сместен во префектура на Осака, доживеавме можност да се сместиме во објект вистински архитектонски десерт: конгломерација на волумени со прочистена архитектонска естетика. Функционално едноставно организирани простори, места за работилници, лаборатории за идеи, аудиториуми поврзани со едноставно простапни комуникации, надземни коридори и кровни градини. Во внатрешноста од време на време се сретнуваат простори во кои слично на кадрите од 2001:Вселенска одисеја, покрај мебел кој наликува на дизајните од 60тите и 70тите може индивидуално да се задлабочиме во сопствената тишина. Секој материјал искористен е внимателно избран, некогаш покриен, некогаш отскриен, бетонските и челичните носечки конструкции и фасади целосно ни ги доближуваат едноставните можности на дадениот материјал.  Околу објектите мали градини ги симболизираат иницијативите да се приближи универзитетот до заедницата ( кампусот е отворен во Април 2015 година). Организираните волумени на засебните факултети се поставени на локација без огради, ѕидови, покрај голема површина на парк кој наликува повеќе на поле за преговарање отколку на парче пејсажна архитектура.

Паркот Ивакура, добитник на наградата од Осака за најдобра пејсажна архитектура во 2015 година има двојна функција, најпрвин како простор за евакуација од земјотрес. Површината вдомува скромен број на урбани елементи и структури-сите од нив со двојна функција, секоја засебно може да се користи како специфична “услуга” во време на природна катастрофа. Клупата кадешто седат луѓето преку ден и пијат кафе, се трансформира во мини кујна за готвење храна, отворената пергола се затвора да создаде засолниште, светилките генерираат светлина преку соларни панели и јачината на ветерот, капаците од канализацијата се подигнуваат и на нив може да се постави монтажен тоалет.

Живеењето со можноста од катастрофа е главен мотив на нашата работилница. Добро се сеќавам кога ми се случувало да видам на телевизиски пренос снимка од природни катастрофи во Азија, снимки од внатрешноста на објектите, од самото случување на земјотресот, слика која е соблечена од бои.. Тогаш ми делуваше толку непознато, толку незамисливо. Последните неколку дена на работилницата се запознавме преку голем број на предавања за последниците, планирањето и менаџментот на природните и човечки создадените кастрофи. Намалувањето на ризикот од катастрофа во Јапонија е се присутно во регулативите за урбано планирање и урбаниот дизајн. Живеејќи дневно со ризикот од соочување со природна катастрофа, Јапонското опшетство има обликувано систем на организација, перцепција и планирање во индината. Контекстуалниот фактор во себе ја носи природната кастрофа како интензивен аргумент на било кој дизајн предлог и идеја која треба да одговори на квалитетот на живеењето во Јапонските населени места.

 

 

 

Flux:love by Aleksandra Shekutkovska

 

My design has travelled from Bangkok and reached its owner in Sydney today. It is a different kind of feeling now, one that has reshaped from the geopoetic thoughts and sensations I was carrying with me while I was in the process of its creation.

I was always intrigued by this idea of creating the possibility to wear the observations and sensations of the city in a fashion accessory: object: necklace.

When one of my clients approached me to create a custom made necklace I was once again caught in the sketches of my current research focus. The dynamics of movement and the creation of wholeness were the main principles from which I wanted to shape the form and expression of the statement necklace. Two flows that come together creating and existing between actions: reaction are what I tried to express through this custom made necklace that I called simply Flux: love.

Similarly to the urban tissue of Bangkok where I am living, the weavings and intertwined flux realties and illusions are directly portrayed in a wearable urban diagram of the city’s structures and scenarios.

 

“No permanence is ours; we are a wave
That flows to fit whatever form it finds:
Through night or day, cathedral or the cave
We pass forever, craving form that binds.”

 

Мојот дизајн патуваше од Бангкок и стигна на адресата на својот нов сопственик во Сиднеј денеска. Сега е поинакво чувството, ново-обликувано, различно од геопоетиката на мислите и сензациите кои ме носеа додека бев во процесот на неговото создавање.

Отсекогаш ме возбудувала идејата за создавање на можност да се носат набљудувањата и чувствата од градот во моден додаток: предмет : ѓердан.

Кога еден од моите клиенти ми се довери да направам “по мерка” ѓердан повторно се пронајдов во скиците на урбан дизајн истражувањето. Динамиката на движењето и создавањето на целовитост се главните принципи од кои сакав да ја исткаам формата и изразот на ѓерданот. Два текови кои се спојуваат/прелеваат од едно во друго создавајќи и егзистирајќи помеѓу акција: реакција се она што се обидов да го искажам преку овој “по мерка” обликуван ѓердан наречен едноставно Флукс:љубов.

Следствено на урбаното ткиво на Бангкок кадешто живеам, испреплетувањата и поврзаните флукс реалности и илузии се директно портретирани во “носечки” урбан дијаграми на градските структури и сценарија.

 

“No permanence is ours; we are a wave
That flows to fit whatever form it finds:
Through night or day, cathedral or the cave
We pass forever, craving form that binds.”

 
 

 

Flowscape by Aleksandra Shekutkovska

 

Weaved flux illusions are creating the urban tissue of Bangkok. One of my dear friends shares with me: here everything seems like it’s in consequent movement. Touched by the collage of numerous dwellers rushing in paths on different levels, experiencing the entrance and exit in movement on different points through the scenography carpet erases the memories of many hours spent in traffic jams.

Exits and entrances, escalators, elevated pedestrian walkways, skywalks and skytrain, contain a rigid prosthesis for the city. Perplexed geometries of movement make every impression of the city dipped in dynamics and density. The observer with a blurred picture “unnoticeable” moves through processes, exits and entrances and places moving consequently vertically and horizontally.

The living next to the water is decanted into living by the road, highways. Water in comparison to earth is “equipping” us, shaping us to think in different terms about our shelter, home, movement in the city, firstly through the relationship home-water, river, canal, and sea, thereupon transportation, to temporariness, living with changes, living with reflex and perpetual differences from anything constant.

Flux trail or better said flowscape is an attentive designed movement through Bangkok which moves us horizontally, vertically and diagonally through the city, on few levels, in the same time uncovering iconographies in which the dialog of living by (near) the water and living by (near) earth come together. The self conscious existence of Bangkok remains an illusion which connects the shades of private, semi-private, semi-public and public spaces connected with land ownership. The public infrastructure as a spine of the city, the breathtaking superstructure is consolidating a partial form as well as attributing movement possibilities.

Megatropolis, A trip through Bangkok’s Urban Book is a walking tour by Context travel which leads us and teaches us how the Flowscape infrastructure influences and shapes the city through the mass transit system. The sensitive recognizing and interest of Context to present the creative milieu of Bangkok which reveals itself through the BTS sky train teaches understanding of the city of Bangkok as a structure, historical development, format of public and private space and flux. The pedestrian movement methodologically brings closer to us the experience and the palimpsest behind selected places in the city, uncovering the passage from city on the water links to city on road network.

More information about the tour can be found on the following link.

Reviews of the tour are available on the following link.

*uncommercial post

 

 

Пејсаженфлукс

 

Исткаени и испреплетени флукс илузии го создаваат градското ткиво на Бангкок. Ми вели еден драг пријател, тука е се во консеквентно движење. Посегнати од колажот на многубројни жители кои брзаат на патеки во различни нивоа, доживувајќи го влезот и излезот во движењето на различни точки и тепихот од сценографии, ги бришат многубројните часови поминати во стагнирањето на истото тоа движење.

Излези и влезови, ескалатори, надземни пешачки премини, небесни патеки, надземен воз сочининуваат крута протеза на градот. Вкрстени геометрии на движење го прават секој впечаток на градот натопен во динамика и густина. Набљудувачот, со заматена слика пред себенезабележителноминувајќи низ процеси, излези и влезови и места движејќи се консеквентно хоризонтално и вертикално.

Живеењето на луѓето покрај вода се преточило во живеење покрај патиштата, автопатите. Впрочем водата за разлика од земјата не наоружува, не обликува на поинаков начин да размислуваме за односот живеалиште, движење во градот, најпрвин преку односот живеалиште-река, канал, море, потоа низ транспортот до минливоста, живеење во промени, рефлексно живеење и спротивност на се она што значи константност.

 

Флукспатека или подобро речено пејсаж на флукс е внимателно проектирано движење низ Бангкок кое не води хоризонтално, вертикално и дијагонално низ градот, истовремено откривајќи ни сценографии во кои се вкрстува дијалогот на живеење на (покрај) реката и на (покрај) земјата. Само-свесното битие на Бангкок претставува илузија на движење на поврзување приватни, полу приватни, полу јавни и јавни простори со нијанси врзани за припадноста на градско парче. Јавната инфраструктура ербетот на градот, восхитувачка суперструктура која консолидира одредена форма исто онолку колку што распостелува можности на движење .

Мегаполис, патување низ урбаниот бум на Бангкок пешачка тура на Контекст травел не води низ тоа како Флукс-пејсажната инфраструктура го обликува градот преку масовниот транзит систем. Сензитивното препознавање и интерес на Контекст да го приближи креатвното милје на Бангкок кое се распостелува низ транспортот на надземниот воз го приближува разбирањето на градот Бангкок како структура, неговиот историски развој, формат на приватен и јавен простор, движење и флукс. Пешачкото движење методолошки го доближува доживувањето на флуксот како и палимпсесот позади секое место на градот, откривајќи го неговиот премин од град на водена во земјена транспортна мрежа.

Линк до повеќе информации за пешачката тура

Линк до осврнувања на патувачи низ пешачката тура