Landscape

Kyoto by Aleksandra Shekutkovska

 

Conservation, Revitalization and Creation of Kyoto Landscape 

image via : https://japan1616.wordpress.com/page/22/

During our workshop in Japan we had an excellent opportunity to be part of a lecture of the Institute in Kyoto which establishes participation between the community and the implementation of regulations for urban planning and architecture buildings. Attentive, highly regulated and aesthetically unquestionable in Kyoto tradition, past and future, the urban development of the city take into consideration the development of the city from the smallest to the highest scale: something which is a deep characteristic of Japanese culture. Kyoto is a city with population of 1 470 000 people and 1000 years home to the Imperial palace. As seen from above this place looks like Central Park in New York, creating one specific landscape within the tissue of residential and industrial buildings with highly developed infrastructure. The worldly important historical heritage in the city built by the model of the Chinese city Changan is protected through three different zones zone of preservation, zone of regeneration and zone of creation. 

The regulation of building height and the integration of the views towards the mountains and landscape as a rule and way of modeling the city creates a highly sensitive feeling for lifestyle, future and coexistence in the city. It reminds me of the planning in Ohrid, Macedonian extraordinary city where in the traditional part in the old town it was an unwritten rule that every builder of the house should allow their neighbors to have a view towards the lake. In that manner everyone got the Lakeview from different angles.  The regulations enable symbiosis between the built environment and nature, the tradition and new architecture. It is impressive- the rules of  traditional architecture protection called Kyo machiya, especially the effort of the centre to support the owners financially to persevere their houses. The conservation of the traditional houses seems vague argument in terms of real estate development however the Institute highly believes that they are a precious gem of architectural heritage for future generations. The regulations of the natural and urban scape, the regulations of using billboards, signs and advertisements are creating a balanced cityscape, self aware of the direction of its development and future. 

If you are interested in more information about regulations of building and urban planning in Kyoto please contact us via mail. 

 

 

 

За време на работилницата во Јапонија имавме одлична прилика да бидеме дел од предавањето на Матсикури институтот во Кјото кој воспоставува соработка помеѓу заедницата-жителите на Кјото и имплементирањето на регулациите за урбанистичко планирање и изградба на архитектонски објекти. Внимателно, високо регулирано и естетски неоспорливо во Кјото традицијата, сегашноста и иднината и урбанистичкиот развиток на градот внимателно земаат во предвид аспекти од најголемиот до најмалиот размер: нешто што е впрочем обележје за Јапонската култура. Кјото е град со популација од 1 470 000 жители и 1000 години дом на Империската палата. Гледана одозгора целата територија на платата наликува на Централ парк во Њујорк, разграничувајќи едно специфично градско парче во ткивото од резиденцијални и индустриски објекти вкрстени со високо развиена инфраструктура. Историското наследство значајно во светски рамки во овој град изграден според моделот на кинескиот град Чанган се заштитува преку три рамки за неговите зони: зона за конзервација, зона за регенерација и зона за креација.

Ограничувањата на висината на објектите и вметнувањето на погледот кон планината и пејсажот како регулатива за начин на обликување на градот прави пресек на високо-сензитивното чувство за начин и стил на живеење, иднина и коегзистирање во градот. Ме потсетува на планирањето на традиционалните Македонски куќи во Охрид во старото градско ткиво, отварајќи на секоја од нив поглед кон езерото од различна страна. Регулациите овозможуваа простор за симбиоза помеѓу изграденото и природата, традицијата и новата архитектура. Импресивни се правилниците за заштита на традиционалната архитектура наречена Кјо мачија, особено работата на центарот да обезбеди финансиска подршка за сопствените на трационалните куќи да ги конзервираат и сочуваат во својата автентична првобитна состојба. Зачувувањето на традиционалната архитектура иако во поглед на развитокот на недвижности се чини неисплатлив и економски под знак прашалник, овие места сеуште се приоритетни скапоцености на архитекстонското наследство за идните генерации како што објаснуваат од страна на институтит.  Регулацијата на природниот и градскиот пејсаж, строгите насоки за користење на што помал број на знаци, реклами и билборди го прават градскиот пејсаж длабоко врамнотежен и  “само-свесен” за правецот на својот развиток и иднина.

Доколку сте заинтересирани за повеќе информации и документи за планирањето и архитектурата на Кјото ве молиме да не контактирате преку email пошта. 

 

 

 

Living with disaster by Aleksandra Shekutkovska

 

Reaching the Ritsumeikan campus in Ibaraki City, Osaka Prefecture we had the opportunity to experience a true architectural desert: conglomeration of buildings with purified architectural aesthetics. Functionally simple organized spaces, places for workshops and idea labs, with easily accessible communications, elevated corridors and roof gardens. From time to time in the inside you can discover small spaces with 60’s 70’s kind of furniture, like scenes from 2001: A Space Odyssey, where you can contemplate in your personal silence. Every type of material used for the building has been chosen attentively, covering and uncovering the concrete and steel bearing structure and façade, leaving the materials sometimes hidden, sometimes “striped” to its essence. Around the buildings small pocket gardens are symbol for the attempt to create possibilities of collaboration between the community and the university (the campus has been recently opened April, 2015). Buildings unfolded on a location with no fences, gates and huge park surface - one that looks more likes negotiation field rather than a piece of landscape.  

Iwakura Park, winner of Osaka landscape architecture award has a double function, mainly as a space for earthquake evacuation. The surface “inhabits” only a modest number of urban elements and structures which are all with double function: they can be used both as facilities in time of disaster. The bench where people are sitting down drinking coffee, turns into an oven for cooking food, the open pergola closes for small scale shelter and intimate space, the lights generate their own electricity through solar panels and small windmills, the sewage drain cover can be lifted up to create toilets.

Living with the possibility of disaster has been the leitmotif of our workshop. I remember when I used to watch footages on my television showing news from earthquakes from Asia, the videos are from inside a building, the picture is desaturated; there is a serious shaking however it looks so intangible, so unrealistic.. The past few days in the workshop we have been listening to a great number of lectures which all come back to the topic of disaster, disaster management and development before/after disaster, what we need to know as citizens to protect ourselves.. Disaster risk reduction is embedded in the urban planning regulations and urban design in Japan, to the extent that there are master plans for preventions of different kind of catastrophies. Living daily with the risk of facing a disaster the Japanese society has modeled disaster planning and management into their regulations. Disaster risk reduction, another challenge for urban planning and urban design here has been so integrated in the system that it seems inevitable to propose a design without taking this huge contextual factor into consideration.

 

Пристигнувајќи на кампусот Ритсумеикан во градот Ибараки сместен во префектура на Осака, доживеавме можност да се сместиме во објект вистински архитектонски десерт: конгломерација на волумени со прочистена архитектонска естетика. Функционално едноставно организирани простори, места за работилници, лаборатории за идеи, аудиториуми поврзани со едноставно простапни комуникации, надземни коридори и кровни градини. Во внатрешноста од време на време се сретнуваат простори во кои слично на кадрите од 2001:Вселенска одисеја, покрај мебел кој наликува на дизајните од 60тите и 70тите може индивидуално да се задлабочиме во сопствената тишина. Секој материјал искористен е внимателно избран, некогаш покриен, некогаш отскриен, бетонските и челичните носечки конструкции и фасади целосно ни ги доближуваат едноставните можности на дадениот материјал.  Околу објектите мали градини ги симболизираат иницијативите да се приближи универзитетот до заедницата ( кампусот е отворен во Април 2015 година). Организираните волумени на засебните факултети се поставени на локација без огради, ѕидови, покрај голема површина на парк кој наликува повеќе на поле за преговарање отколку на парче пејсажна архитектура.

Паркот Ивакура, добитник на наградата од Осака за најдобра пејсажна архитектура во 2015 година има двојна функција, најпрвин како простор за евакуација од земјотрес. Површината вдомува скромен број на урбани елементи и структури-сите од нив со двојна функција, секоја засебно може да се користи како специфична “услуга” во време на природна катастрофа. Клупата кадешто седат луѓето преку ден и пијат кафе, се трансформира во мини кујна за готвење храна, отворената пергола се затвора да создаде засолниште, светилките генерираат светлина преку соларни панели и јачината на ветерот, капаците од канализацијата се подигнуваат и на нив може да се постави монтажен тоалет.

Живеењето со можноста од катастрофа е главен мотив на нашата работилница. Добро се сеќавам кога ми се случувало да видам на телевизиски пренос снимка од природни катастрофи во Азија, снимки од внатрешноста на објектите, од самото случување на земјотресот, слика која е соблечена од бои.. Тогаш ми делуваше толку непознато, толку незамисливо. Последните неколку дена на работилницата се запознавме преку голем број на предавања за последниците, планирањето и менаџментот на природните и човечки создадените кастрофи. Намалувањето на ризикот од катастрофа во Јапонија е се присутно во регулативите за урбано планирање и урбаниот дизајн. Живеејќи дневно со ризикот од соочување со природна катастрофа, Јапонското опшетство има обликувано систем на организација, перцепција и планирање во индината. Контекстуалниот фактор во себе ја носи природната кастрофа како интензивен аргумент на било кој дизајн предлог и идеја која треба да одговори на квалитетот на живеењето во Јапонските населени места.

 

 

 

Flowscape by Aleksandra Shekutkovska

 

Weaved flux illusions are creating the urban tissue of Bangkok. One of my dear friends shares with me: here everything seems like it’s in consequent movement. Touched by the collage of numerous dwellers rushing in paths on different levels, experiencing the entrance and exit in movement on different points through the scenography carpet erases the memories of many hours spent in traffic jams.

Exits and entrances, escalators, elevated pedestrian walkways, skywalks and skytrain, contain a rigid prosthesis for the city. Perplexed geometries of movement make every impression of the city dipped in dynamics and density. The observer with a blurred picture “unnoticeable” moves through processes, exits and entrances and places moving consequently vertically and horizontally.

The living next to the water is decanted into living by the road, highways. Water in comparison to earth is “equipping” us, shaping us to think in different terms about our shelter, home, movement in the city, firstly through the relationship home-water, river, canal, and sea, thereupon transportation, to temporariness, living with changes, living with reflex and perpetual differences from anything constant.

Flux trail or better said flowscape is an attentive designed movement through Bangkok which moves us horizontally, vertically and diagonally through the city, on few levels, in the same time uncovering iconographies in which the dialog of living by (near) the water and living by (near) earth come together. The self conscious existence of Bangkok remains an illusion which connects the shades of private, semi-private, semi-public and public spaces connected with land ownership. The public infrastructure as a spine of the city, the breathtaking superstructure is consolidating a partial form as well as attributing movement possibilities.

Megatropolis, A trip through Bangkok’s Urban Book is a walking tour by Context travel which leads us and teaches us how the Flowscape infrastructure influences and shapes the city through the mass transit system. The sensitive recognizing and interest of Context to present the creative milieu of Bangkok which reveals itself through the BTS sky train teaches understanding of the city of Bangkok as a structure, historical development, format of public and private space and flux. The pedestrian movement methodologically brings closer to us the experience and the palimpsest behind selected places in the city, uncovering the passage from city on the water links to city on road network.

More information about the tour can be found on the following link.

Reviews of the tour are available on the following link.

*uncommercial post

 

 

Пејсаженфлукс

 

Исткаени и испреплетени флукс илузии го создаваат градското ткиво на Бангкок. Ми вели еден драг пријател, тука е се во консеквентно движење. Посегнати од колажот на многубројни жители кои брзаат на патеки во различни нивоа, доживувајќи го влезот и излезот во движењето на различни точки и тепихот од сценографии, ги бришат многубројните часови поминати во стагнирањето на истото тоа движење.

Излези и влезови, ескалатори, надземни пешачки премини, небесни патеки, надземен воз сочининуваат крута протеза на градот. Вкрстени геометрии на движење го прават секој впечаток на градот натопен во динамика и густина. Набљудувачот, со заматена слика пред себенезабележителноминувајќи низ процеси, излези и влезови и места движејќи се консеквентно хоризонтално и вертикално.

Живеењето на луѓето покрај вода се преточило во живеење покрај патиштата, автопатите. Впрочем водата за разлика од земјата не наоружува, не обликува на поинаков начин да размислуваме за односот живеалиште, движење во градот, најпрвин преку односот живеалиште-река, канал, море, потоа низ транспортот до минливоста, живеење во промени, рефлексно живеење и спротивност на се она што значи константност.

 

Флукспатека или подобро речено пејсаж на флукс е внимателно проектирано движење низ Бангкок кое не води хоризонтално, вертикално и дијагонално низ градот, истовремено откривајќи ни сценографии во кои се вкрстува дијалогот на живеење на (покрај) реката и на (покрај) земјата. Само-свесното битие на Бангкок претставува илузија на движење на поврзување приватни, полу приватни, полу јавни и јавни простори со нијанси врзани за припадноста на градско парче. Јавната инфраструктура ербетот на градот, восхитувачка суперструктура која консолидира одредена форма исто онолку колку што распостелува можности на движење .

Мегаполис, патување низ урбаниот бум на Бангкок пешачка тура на Контекст травел не води низ тоа како Флукс-пејсажната инфраструктура го обликува градот преку масовниот транзит систем. Сензитивното препознавање и интерес на Контекст да го приближи креатвното милје на Бангкок кое се распостелува низ транспортот на надземниот воз го приближува разбирањето на градот Бангкок како структура, неговиот историски развој, формат на приватен и јавен простор, движење и флукс. Пешачкото движење методолошки го доближува доживувањето на флуксот како и палимпсесот позади секое место на градот, откривајќи го неговиот премин од град на водена во земјена транспортна мрежа.

Линк до повеќе информации за пешачката тура

Линк до осврнувања на патувачи низ пешачката тура

 


Inseparable by Aleksandra Shekutkovska

 

*Macedonian version bellow

I have a weakness for books which develop their stories through illustrations and a small number of words. “Inseparable” is a publication which crossed my way because of the crowdfunding initiative by Afterword to support Nut. Dao’s book of drawings. In (this particular) period of world turbulence it acts as an attractive reminder of our intertwining as human beings, of our interdependence, on the crossing and “evolution” from nature to the city, from the landscape to the physical form. The book is “separated” into 4 parts which all look like painted foldable screens, like a mirror of two conditions, embracing the reasons, conditions: beginning, development and the “end”. It unfolds before you with carefully drawn details, colors and scenarios.

Often enough, while explaining that minimal interventions in the city can have the effect of the fly of the butterfly, I imagine planning and developing design in the city very similar to what is portrayed in “Inseparable”: through dynamics of conditions and happenings which spill one into the other, connected into repeatable spatial passages.

 

Нераздвојно ( Нераздвоиливо ?)  

 

Ме воодушевуваат книги кои ја раскажуваат сопствената приказна единствено преку илустрација и малку зборови. “Нераздвоиливо” е публикација која ја сретнав заради инцијативата на Afterword да го подржи илустраторот Нут.Дао. Во пресрет на светските случувања (во периодов (?)) претставува убав потсетник за сите нас, за нашата меѓусебна поврзаност, за преминот и еволуцијата од природата до градот, од пејсажот до физичката форма. Поделена на 4 делови секој од посебните секции изгледа како илустриран параван истовремено од двете страни како огледало на две состојби, на причинско последичните состојби: почетокот, развитокот и “крајот”. Се расклопува пред читателот преку внимателни детали, бои, случувања. .

Честопати објаснувајќи дека и минималните интервенции во градот можат да имаат ефект на летот на пеперутката, го замислувам планирањето и остварувањето на дизајнот во градот на многу сличен начин на она што е портретирано во “Нераздвоиливо”, во динамика на состојби и случувања кои се прелеваат од една во друга, поврзани во повторливи просторни премини. 

Emotional landscapes by Aleksandra Shekutkovska

 
Razmer zoom out diagram 4.jpg

*Macedonian version below 

When we are trying to explain the poetic space to the urban designer...

When? With what ? How to make the feeling of the poetic closer in order to translate it in the physical form of the city. There are conditions, spatial pictures which stroke us deeply into our inside spaces and remind us of the pre-beginnings, of the condition, the point from which everything started to exist. When I want to explain to myself and to others the poetic of space in regards to designing the city, I try to remember, to find the trace of that place where the city is only beginning to exist, which is to exist by myself in places in which the city doesn’t exist at all.

How to define the territory from landscape to physical form?

When I speak of this process I search for spaces which are more conditions than places.

 

Björk  reminds us in her song Joga :

All these accidents that happen

Follow the dots

Coincidence makes sense only with you

You don’t have to speak

I feel

Emotional landscapes

They puzzle me

The riddle gets solved

 

At Koh Lanta, island on the west coast of Thailand, I exist, I am experiencing a condition.

We arrive at the beach in the afternoon and we see rocks all over the water. The wish to be at “the dream beach” is sunken in Moon-like landscape. In a few hours the landscape is transformed. In order to be transformed again. And again. During 24h there are two tides, a condition which is well known for waters connected to the ocean. Here, in the condition where there is no sign of the city, you can experience deepest and most sincerely the poetics of space, the poetic ingredients which conceive the hidden gems of the city.

 

 

 

Да се објасни поетското на просторот за урбаниот дизајнер.

Кога ? Со што ? Како да се доближи чувственото за тоа да се преведе во физичка форма во градот. Постојат состојби, слики на простори кои не галат длабоко во нашите сопствени внатрешни простори и не постсетуваат на пра-почетокот, на состојбата, точката од која нештото започнало да постои. Кога сакам да (си) го објаснам поетското на просторот за проектирањето на градот, се обидувам да се потсетам, да најдам трага на она од кадешто градот почнува да постои, односно да постојам во места кадешто градот сеуште не постои.

Како се дефинира територијата од пејсаж до физичка форма ? Кога сакам да зборувам за таков процес наоѓам простори кои се повеќе состојби отколку места.

Бјорк не потсетува во Јога

 

All these accidents that happen

Follow the dots

Coincidence makes sense only with you

You don’t have to speak

I feel

Emotional landscapes

They puzzle me

The riddle gets solved

 

Во Ко Ланта, островот на западната страна на Тајланд постојам, доживувам состојба.

Пристигнуваме до плажата попладнето и гледаме карпи насекаде низ водата. Желбата да се биде наплажата од соништатае потопена во пејсаж како од Месечината. За неколку часа се менува пејсажот. За да се смени повторно. И повторно. Во текот на еден ден настануваат две плими и осеки, состојба којашто е карактеристична за морињата поврзани со океаните.

Тука, во состојбата кадешто нема ни трага ни глас од градот, најсилно го чувствувам емоционалниот пејсаж кој зборува искрено и длабоко за поетското на просторот, скриениот скапоцен камен во секој урбан простор