Place making

Silent deconstruction by Aleksandra Shekutkovska

Chaos wraps around the construction site, old people are using the walls of the construction space to support themselves in walking, the corridors of the construction site are full of people selling their products, people dream about the progress the station will bring in their businesses, some fear eviction, some hope for profit, silently in the background processes of deconstructing take place. Spatially, historically and culturally rich communities are being bargained for the promise of progress, individual profit and the new globalized architecture of the shopping mall/condominium offering the unified identity.

Read More

Shophouse by Aleksandra Shekutkovska

When I decided to move in Bangkok I was perpetually under the impression that I am walking in Edward Ruscha’s Every building on the sunset strip. I felt strips of buildings stamped into my memory somewhere between the impressions of their poor conditions, undecided destiny and urbantropology. Bangkok urban tissue construct is fabricated in greatest number by 4 storey shop houses built during the 1960’s serving as an economic resolution for housing demands in the dawn of urbanization. City expansions, new aspirations and development have left numerous shop houses into sceneries of ghost flâneur caves, leaving no traces of what was once the urbanization zeitgeist. Abandoned and poorly maintained some of them are located in attractive areas such as transportation stops of the MRT (metro line) and BTS (sky train) waiting uncertainly for their fortune telling- if they will be rented, live to see their own space requalification or be just another developer’s desert.

Read More

Cinematique by Aleksandra Shekutkovska

Fairly romanticized vintage cinema spaces in the city have been torn down by both the modernization of our personal lifestyles and rapid urbanization processes resulting with gentrification. Perceiving the difference in approach towards historical places in the cities in Europe and Asia, it has been a while now I have been asking myself the question and teaching the importance of preserving interfaces of different historical periods from the city’s incremental growth. Once the muscles have become weak it seems too often that everyone is keen to replace the skeleton with a new building-body. Perhaps it is always the right time for reconsidering the historical places and what they mean in constructing the identity of the city as a potential to experience the timeline carrying of a territory while in the same time acknowledging processes of reuse and requalification.

Read More

Dérive, Urbanophilia and the Phantasmagoric land by Aleksandra Shekutkovska

As soon as I bought the metro ticket taking me to explore the large scale entertainment complexes (MRT Huai Kwang, Sutthisan) I was aware it has happened. Perpetual condition of urbanophilia resulting with streams of consciousness in the city itself. Travelling inside the tube in reach for a piece of the Phantasmagoric land I was remembering the lecture I gave last week on Urban context analysis and deciding to include the dérive by the Situationists to refer to the ambiances in the city.

Read More

Newspaper by Aleksandra Shekutkovska

There is definitely a nostalgic and retro scent scattered among the streets of Chinatown.

My grandmother always leaves newspaper articles on the stairs of our family house. She begins each day with the latest newspaper, reading, swallowing almost every word, folding the paper until it is all deconstructed. After the ritual with the help of her hands she cuts the articles that captured her attention and leaves it on the stairway according to the preferences of each family member. It has become like a small exhibition, displaying newspaper articles from time to time to some idea she has recognized within that ocean of letters.

Read More

Sidewalk, street style and sandwich by Aleksandra Shekutkovska

 

I was always wondering about the spiritual sensations I would experience if I would go back to Zurich. When I moved to Bangkok, the experiences from Switzerland were coming back to me. The day when I reached Osaka interesting enough was the birthday of one of my closest friends from Zurich, Sonja.

And there it was, that feeling of Zurich once more, this time differently spreading both in the interior and the exterior. In Osaka from the placement of smallest objects to the whole planning and organization of the city everything is modeled by regulations. In the same time every gesture, sign, landscape and composition in space is a manual of aesthetics.

While trying delicious matcha ice cream which touches all the senses, I am wondering not only about the formal factors that speak about the development of the city quality, rather for the informal factors which reveal the aesthetics of the urban living.

Sidewalk, streetstyle and sandwiches

The sidewalk is probably the map of the context’s culture, behavior and level of development for one society. The pedestrian circulation is almost in flying, the dimensions, available accesses, purification from too many urban elements, denivelations and accessibility are modeling in total the comfort of the pedestrian in the urban tissue. The physical boundaries which separate the zones, streets, buildings, greenery and sidewalk have been planed top down, however they are incredibly soft; the movement on the sidewalk gives us the feeling of moving on an invisible escalator.

The street fashion is a sketch for the quality of the city. The clothes, combinations, the quality of the materials and especially the question with what you achieve the accent in a certain composition all speak about the relationship, culture and behavior towards the city. Street fashion is a reader: starting from the domination of a certain style, to exceptional cases of anti-fashion, leaving the city as a background. They exists both in a symbiotic connection similar to the gallery space and the artwork.

The sandwich. Although the foodscape of Japan is much more different and packaged than what I experience on a daily basis in Bangkok, the food and its texture triggers all of the senses and unites the architecture of the city’s soul. Quality of street food and food in general is an indication of the level of quality of one city.


And there it is in a different way, feeling my Zurich once more. This time spreading inside and outside. Trapped in a silent, attentive, cultural and civilized aesthetics in each and every detail of the exterior and interior of my soul and my thoughts for the city.

 

 

Отсекогаш се прашував за душевните сензации доколку повторно се вратам во Цирих. Кога се преселив во Бангкок, доживувања од Цирих ме пресретнуваа. Денот кога пристигнавме во Осака чудесно поврзано беше роденденот на Соња една од моите најблиски пријателки од Швајцарија.

И ете го чувството на Цирих повторно, овојпат и внатрешно и надворешно. Во Осака од поставеноста на секој предмет до целосната организација и планирање на градот се е исткаено со регулации, истовремено секој гест, знак, пејсаж и композиција во просторот е учебник за естетика.

Вксувајќи мача-сладолед кој со својот вкус и текстура се лепи и ги освојува сите сетила, се прашувам не само за формалните фактори кои зборуваат за развиеноста, квалитетот на градот туку и за оние неформалните фактори кои прават пресек на естетиката на градското живеење.

Тротоар, улична мода и сендвичи

Тротоарот е веројатно мапата на културата, однесувањето и степенот на развиеност на едно општество. Пешачката циркулација е скоро во лет, неговите димензии, овозможени пристапи, прочистеност од урбани елементи, денивелации, проодност го обликуваат целосно комфорот на профилот пешак во урбаното ткиво. Физичките граници кои ги делат зоните, улиците, објектите, зеленилото и тротоарот се авторативно решени меѓутоа бескрајно меки, движењето на тротоарот се чини како движење на невидлив ескалатор.

Уличната мода е скица за квалитетот на градот. Облеката, комбинациите, квалитетот на материјалите и особено прашањето со што се постигнува акцентот во дадената композција зборуваат за односот, културата и пристапот кон градот. Уличната мода е читанка: најпрвин одредена стилска доминација, потоа исклучителни примери на анти-мода, оставајќи го градот како позадина и истовремено во прв план, во реципрочен однос како уметничкото дело и галерискиот простор.

Сендвич. Иако фудскејпот на Јапонија е поинаков и значително по спакуван од она што секојдневно го доживувам во Бангкок, храната, нејзината естетика и текстура ги обзема сите сетила и ја обединува архитектониката на душата во градот. Нејзинот квалитет истовремено зборува за квалитетот и развиеноста на градот.

И ете го повторно на некој поинаков начин мојот Цирих. Овојпат распределн и внатрешно и надворешно. Заробена во тивка, ненаметлива, културна и цивилизирана видлива естетика во секој еден детал на екстериерот и инетриерот во душата и мислата за градот

Installation: HOME by Aleksandra Shekutkovska

 
       In 1967    Friedensreich Regentag Dunkelbunt Hundertwasse  r    gave a lecture naked explaining his famous skin-theory. He was arguing that we, as human beings have three skins: epidermis, clothes and home.     The question (notion) on what is the enclosure home moves for me personally from deep sensitive impressions and memories to trying to grasp it through stereotypical quotes similar to those life, love quotes we use on social networks trying to mark our individual beginning, some kind of happening or state of mind we are in, some kind of end or turnover. I perceive the noun HOME at the moment as something detached from space and time. What defines HOME? Our individual physical presence, our physical protection, the place where we separate from the world, the place which we share with other person that gives us the feeling of home, the place where we have our belongings, or simply pure comfort….?     Few months ago I saw a documentary  Microtopia  about minimal homes. There was a Greek architect who really radicalized the idea and notion of home, proposing a  mere cave opening as a shelter  and additionally an installation of toilet outside, with a socket and Wi-Fi. It happens to me too often lately when I am in a place for temporary living to say: I am returning home now, I am going out from home, I will call you from home, I left my keys at home referring to exactly that- the temporary place of living.     Yes, and I have become a collector of photographs of places of homes which are “not home”. In the embrace of the rocks on the island I find tents. Intrigued not only by the piece of contrast man-nature, landscape-physical form, more form the carving of spaces and humanizing the surroundings according to one’s needs, the folding of the branch to make a shelter for the bed outside, the strings installation to hang the objects, the adjustment of the trees to dry the clothes. I am questioning myself if this person, living in this tent, in this place for temporary living also says the same words as I would do once he is out of the tent, my friend I just left my home.                Инсталација  :   Дом     Во   1967       Friedensreich Regentag Dunkelbunt Hundertwasse       r      гол     држи     предавање     за     неговата     позната     кожа  -  теорија  .   Вели     дека     ние     луѓето     имаме     три     кожи   (   леери   ):   епидермис  ,   облека     и     дом  .     Прашањето   (  значењето  )   на     тоа     што     е     обвивката     дом     ми     се     движат     од     длабоко     сензитивни     импресии     до     пробувањето     да     си     го     објаснам     како     оние     најизлитени     животни  ,   љубовни     цитати     залепени     на     фотографии     кои     циркулираат     по     социјалните     мрежи     обидувајќи     се     да     заокружат     или     означат     дел     од     некој     индивидуален     животен     пресврт  ,   почеток  ,   случување     и     крај  .   Прашањето     за     поимот     дом     почнувам     да     го     чувствувам     како     именка     одвоена     од     простор     и     време  .   Дали     домот     го     обележува     индивидуалната     физичка     присутност  ,   физичката     просторна     заштита  ,   место     кадешто     се     одвојуваме     од     светот   ,   личност која ни дава чувство на дом,     место     кадешто     ги     чуваме     нашите     припадности  ,   можеби     комфорот..   ?     Пред     некој     месец     гледав     краток     документарец      Микротопиа      за     минималните     домови  .   Во     склоп     на     него     беше     прикажан     архитект     од     Грција     кој     дизајнира  домови       покрај     пештера   ,   дополнително   “  збогатени”     со     инсталација     од     тоалет  ,   штек  ,   задолжителнa поврзаност     со     интернет  .   Се     почесто     ми     се     случува     кога     престојувам     во     место     за     привремено     живеење     да     речам     сега     ќе     се     вратам     дома  ,   сега     излегувам     од     дома  ,   ќе     ти     се     јавам     од     дома  ,   ги     оставив     клучевите     дома  ..     Станувам     колекционер     на     фотографии     од     места     од     домови     кои   “  не     се     дом  (  а  )”.   Во     прегратките     на     карпите     од     островот     наоѓам     шатори  .   Но  ,   не     само     заинтригирана     од     парчето     контраст     природа  -  живеалиште  ,   едноставен     дом  -  инсталација  ,   туку     и     од     длабењето     и     обликувањето     на     контекстот     за     сопствените     потреби   :   наведнувањето     на     гранката     како     настрешница     за     лежалката     надвор  ,   закачувањето     на     јажето     за     бесење     на     предмети  ,   спружувањето     на     облеките     помеѓу     гранките  ..  Се     прашувам     дали     оној     кој     се     сокрива     во     истиот     тој     шатор     и     се     одвојува     од     светот     им     вели     на     своите     блиски     сега     влегувам дома  . 

 

In 1967 Friedensreich Regentag Dunkelbunt Hundertwasser gave a lecture naked explaining his famous skin-theory. He was arguing that we, as human beings have three skins: epidermis, clothes and home.

The question (notion) on what is the enclosure home moves for me personally from deep sensitive impressions and memories to trying to grasp it through stereotypical quotes similar to those life, love quotes we use on social networks trying to mark our individual beginning, some kind of happening or state of mind we are in, some kind of end or turnover. I perceive the noun HOME at the moment as something detached from space and time. What defines HOME? Our individual physical presence, our physical protection, the place where we separate from the world, the place which we share with other person that gives us the feeling of home, the place where we have our belongings, or simply pure comfort….?

Few months ago I saw a documentary Microtopia about minimal homes. There was a Greek architect who really radicalized the idea and notion of home, proposing a mere cave opening as a shelter and additionally an installation of toilet outside, with a socket and Wi-Fi. It happens to me too often lately when I am in a place for temporary living to say: I am returning home now, I am going out from home, I will call you from home, I left my keys at home referring to exactly that- the temporary place of living.

Yes, and I have become a collector of photographs of places of homes which are “not home”. In the embrace of the rocks on the island I find tents. Intrigued not only by the piece of contrast man-nature, landscape-physical form, more form the carving of spaces and humanizing the surroundings according to one’s needs, the folding of the branch to make a shelter for the bed outside, the strings installation to hang the objects, the adjustment of the trees to dry the clothes. I am questioning myself if this person, living in this tent, in this place for temporary living also says the same words as I would do once he is out of the tent, my friend I just left my home.

 

 

 

Инсталација: Дом

Во 1967  Friedensreich Regentag Dunkelbunt Hundertwasse r гол држи предавање за неговата позната кожа-теорија. Вели дека ние луѓето имаме три кожи ( леери ): епидермис, облека и дом.

Прашањето (значењето) на тоа што е обвивката дом ми се движат од длабоко сензитивни импресии до пробувањето да си го објаснам како оние најизлитени животни, љубовни цитати залепени на фотографии кои циркулираат по социјалните мрежи обидувајќи се да заокружат или означат дел од некој индивидуален животен пресврт, почеток, случување и крај. Прашањето за поимот дом почнувам да го чувствувам како именка одвоена од простор и време. Дали домот го обележува индивидуалната физичка присутност, физичката просторна заштита, место кадешто се одвојуваме од светот , личност која ни дава чувство на дом, место кадешто ги чуваме нашите припадности, можеби комфорот.. ?

Пред некој месец гледав краток документарец Микротопиа за минималните домови. Во склоп на него беше прикажан архитект од Грција кој дизајнира домови покрај пештера, дополнителнозбогатени” со инсталација од тоалет, штек, задолжителнa поврзаност со интернет. Се почесто ми се случува кога престојувам во место за привремено живеење да речам сега ќе се вратам дома, сега излегувам од дома, ќе ти се јавам од дома, ги оставив клучевите дома..

Станувам колекционер на фотографии од места од домови коине се дом(а)”. Во прегратките на карпите од островот наоѓам шатори. Но, не само заинтригирана од парчето контраст природа-живеалиште, едноставен дом-инсталација, туку и од длабењето и обликувањето на контекстот за сопствените потреби : наведнувањето на гранката како настрешница за лежалката надвор, закачувањето на јажето за бесење на предмети, спружувањето на облеките помеѓу гранките..Се прашувам дали оној кој се сокрива во истиот тој шатор и се одвојува од светот им вели на своите блиски сега влегувам дома

Designing impermanence by Aleksandra Shekutkovska

 
 

***Macedonian version bellow

  1. Impermanence is one of the essential doctrines or three marks of existence in Buddhism. The term expresses the Buddhist notion that all of conditioned existence, without exception, is transient, or in a constant state of flux.

Reading through my notes and sketches yesterday I noticed how much I’ve put a spotlight to the notion of informal space creation.

Since 2 weeks now we are working on an architecture competition dealing with a similar context like Bangkok, making me question in repetition how to “allow” enough space for informal space creation, or how to create a wall which will in the same time will be an interface?

It has become my lens in which I tend to dissect the various layers of the city’s palimpsest. I have been looking at it as a mirror with double sides, one that projects the ingenuity of handmade urbanism and the other one which creates a cross-section between city right and city reality.

Barry Bells’ Bangkok Angelic allusions is a book that found me recently. It is somewhere between text, observation and poetry. Pretty much the “sensitivity” to understand the (in)sensitivity cross illusion of Bangkok.

There is a story in it about the famous Thai architect Sithanonchai.

“A famous Thai folk tale, the spirit of quickness and flexibility material manifest: Sithanonchai, a legendary hero, convinced the sovereign of Ayutthaya to challenge the Burmese to a pagoda-building contest, the first to finish becoming the victor. Having agreed to the contest,

The Burmese immediately set about mobilizing a large labor force and brought in large quantities of brick and stone. On the Thai side, aided by only a few people, Sithanonchai, an architect par excellance, very quickly erected a wooden structure, wrapped it in cloth in the agreed shape and size of the pagoda, and duly won the day. “

I find myself believing that this mirror is more like the infinity of mirrors being reflected when two of them are set once against the others. The handmade city creation, possible in millions of variations, creates the sense of the things missing in the city while in the same time being responsive to the given conditions and always aware of its imperemance.

Well, back to the drawing board.

Trying once again to create the wall that will be as weightless as the cloth made pagoda and in the same time with mirror impermanence. 

********************************************

  1. Непостојаноста е една од есенцијалните доктрини или трите принципи на постоење во Будизмот. Терминот го искажува будистичкиот поим дека сите постоења, без исклучок се транзиторни и во константнa состојба на премин.

Вчера, прелистувајќи ги белешките и скиците постојано налетував на клучните зборови неформално создавање на простор.

Веќе две недели работиме на конкурс којшто е со сличен контекст како Бангкок, оставајќи ме постојано со истото прашање како да дозволиме доволно простор за неформално создавање на простор или како да се создаде ѕид којшто истовремено би бил и меѓуврска?

Го користам како леќа низ којашто ја набљудувам слоевитоста на градскиот палимпсест. Ми наликува на огледало коешто има две страни, една која ја прикажува генијалноста на рачниот урбанизам и другата којашто создава пресек помеѓу правото на град и градската реалност.

Многу скоро ме најде книгата на Бери Бел “Бангкок-ангелски алузии”. Текстот е помеѓу поезија, истражување и набљудување, сосема соодветнa сензитивност за разбирање на симбиозата илузија-(не)сензитивност на Бангкок.

Во нејзе пронајдов приказна за познатиот Таи архитект Sithanonchai.

“Позната Таи народна приказна, за духот на брзината и манифест за флексибилноста на градежниот материјал : Ситанончаи, легендарен херој ги убедил властите на Аутхаја да ги предзвикаат Бурманците да организираат конкурс да изградат пагода, првиот што ќе заврши да биде прогласен за победник. Откако се согласиле да го организираат конкурсот ,

Бурманците веднаш мобилизирале голема работна сила и носеле големи количини на цигли и камења. На Таи страната, подржани од само неколкумина, Ситанончаи, архитект пар екселанс, многу брзо поставил дрвена конструкција, ја завиткал во ткаенина, одговарајќи на соодветната големина и форма на пагодата и прописно “извојувал” победа.”

Кога мислам на огледалото се повеќе мислам дека е со оној ефект на бесконечност кога две огледала ќе се стават едно наспроти другото. Рачно изработениот град, со бесконечно многу варијанти, не тера да мислиме на него со восхит, наспроти тоа што искажува недостатоци на градот, истовремено егзистирајќи со доверлив одговор на условите и свесност за сопствената краткотрајност.

Повторно размислувајќи за нашиот концепт.

Обидувајќи се да проектираме ѕид кој ќе биде со доволна леснотија како пагодата направена од ткаенина и во исто време со огледална непостојаност. 

Three urban scenarios of living published in Porta 3 magazine by Aleksandra Shekutkovska

Architecture magazine Porta 3 has published the Thong Lo BTS trilogy: Three urban scenarios of living. 

“The creative milieu represented in Thong Lo trilogy is a small scale personification of the essential identity of Bangkok. The differences in the spatial dialogue, the pedestrian trajectories, public space and the iconography of the separate scenographies constitute a city- synthesis of distinctive users and happenings.”

Креативното милје прикажано во Трилогијата Тонглор го персонифицира есенцијалниот идентитет на Бангкок во помал размер. Разликите во просторниот дијалог, пешачките траектории, јавниот простор и иконографијата на сите поединечни сценографии го прават градот синтеза од различни корисници и случувања”. 

aleksandra_1.1.jpg

Walk above it all by Aleksandra Shekutkovska

 

Condominium slogans reveal a great deal about constructing urban identities and urban lifestyles. Still working on my mini collection of condominium slogans ( specifically on condominiums close to the BTS station ).

In the meantime, mapping and exploring development phases in Thong Lo has become a task. Using google's earth history tool it's convenient enough to depict certain places of development and how they have changed in the last 10 years. Since Bangkok post revealed that Sukhumvit 38 beginning street food ingenuity will be replaced with a developer's plan of a luxury condominium, I am interested in going even more in depth with changes in land ownership, urban development versus labor/residence alterations, stages of breaking the "ecosystem of the soi" , effects and consequences of differentiating the residential and productive functions and forces of the neighbourhood. 

Bellow is the historical development of Noble Remix 2 condominium which is connected with Thong Lo BTS station with it's individual elevated access. This only indicates the change in the physical form, the urban tissue of the district. What happens bellow it all, the invisible elevated city layer versus the informal "performative environments" remain an ongoing research. 

2002

2004

2008

2009

2011- PEDESTRIAN PATHS ARE ADDED CONNECTING THE BTS AND THE CONDOMINIUM WITH AN ELEVATED PLATFORM 

2015- NEW CONSTRUCTION SITE NEXT TO NOBLE REMIX 2 (RIGHT SIDE) "CYCLE" BEGGINS AGAIN 

2015- NEW CONSTRUCTION SITE coming soon Sukhumvit 38 shophouses to be demolished and replaced by luxury condominium