Tropical living

Flowscape by Aleksandra Shekutkovska

 

Weaved flux illusions are creating the urban tissue of Bangkok. One of my dear friends shares with me: here everything seems like it’s in consequent movement. Touched by the collage of numerous dwellers rushing in paths on different levels, experiencing the entrance and exit in movement on different points through the scenography carpet erases the memories of many hours spent in traffic jams.

Exits and entrances, escalators, elevated pedestrian walkways, skywalks and skytrain, contain a rigid prosthesis for the city. Perplexed geometries of movement make every impression of the city dipped in dynamics and density. The observer with a blurred picture “unnoticeable” moves through processes, exits and entrances and places moving consequently vertically and horizontally.

The living next to the water is decanted into living by the road, highways. Water in comparison to earth is “equipping” us, shaping us to think in different terms about our shelter, home, movement in the city, firstly through the relationship home-water, river, canal, and sea, thereupon transportation, to temporariness, living with changes, living with reflex and perpetual differences from anything constant.

Flux trail or better said flowscape is an attentive designed movement through Bangkok which moves us horizontally, vertically and diagonally through the city, on few levels, in the same time uncovering iconographies in which the dialog of living by (near) the water and living by (near) earth come together. The self conscious existence of Bangkok remains an illusion which connects the shades of private, semi-private, semi-public and public spaces connected with land ownership. The public infrastructure as a spine of the city, the breathtaking superstructure is consolidating a partial form as well as attributing movement possibilities.

Megatropolis, A trip through Bangkok’s Urban Book is a walking tour by Context travel which leads us and teaches us how the Flowscape infrastructure influences and shapes the city through the mass transit system. The sensitive recognizing and interest of Context to present the creative milieu of Bangkok which reveals itself through the BTS sky train teaches understanding of the city of Bangkok as a structure, historical development, format of public and private space and flux. The pedestrian movement methodologically brings closer to us the experience and the palimpsest behind selected places in the city, uncovering the passage from city on the water links to city on road network.

More information about the tour can be found on the following link.

Reviews of the tour are available on the following link.

*uncommercial post

 

 

Пејсаженфлукс

 

Исткаени и испреплетени флукс илузии го создаваат градското ткиво на Бангкок. Ми вели еден драг пријател, тука е се во консеквентно движење. Посегнати од колажот на многубројни жители кои брзаат на патеки во различни нивоа, доживувајќи го влезот и излезот во движењето на различни точки и тепихот од сценографии, ги бришат многубројните часови поминати во стагнирањето на истото тоа движење.

Излези и влезови, ескалатори, надземни пешачки премини, небесни патеки, надземен воз сочининуваат крута протеза на градот. Вкрстени геометрии на движење го прават секој впечаток на градот натопен во динамика и густина. Набљудувачот, со заматена слика пред себенезабележителноминувајќи низ процеси, излези и влезови и места движејќи се консеквентно хоризонтално и вертикално.

Живеењето на луѓето покрај вода се преточило во живеење покрај патиштата, автопатите. Впрочем водата за разлика од земјата не наоружува, не обликува на поинаков начин да размислуваме за односот живеалиште, движење во градот, најпрвин преку односот живеалиште-река, канал, море, потоа низ транспортот до минливоста, живеење во промени, рефлексно живеење и спротивност на се она што значи константност.

 

Флукспатека или подобро речено пејсаж на флукс е внимателно проектирано движење низ Бангкок кое не води хоризонтално, вертикално и дијагонално низ градот, истовремено откривајќи ни сценографии во кои се вкрстува дијалогот на живеење на (покрај) реката и на (покрај) земјата. Само-свесното битие на Бангкок претставува илузија на движење на поврзување приватни, полу приватни, полу јавни и јавни простори со нијанси врзани за припадноста на градско парче. Јавната инфраструктура ербетот на градот, восхитувачка суперструктура која консолидира одредена форма исто онолку колку што распостелува можности на движење .

Мегаполис, патување низ урбаниот бум на Бангкок пешачка тура на Контекст травел не води низ тоа како Флукс-пејсажната инфраструктура го обликува градот преку масовниот транзит систем. Сензитивното препознавање и интерес на Контекст да го приближи креатвното милје на Бангкок кое се распостелува низ транспортот на надземниот воз го приближува разбирањето на градот Бангкок како структура, неговиот историски развој, формат на приватен и јавен простор, движење и флукс. Пешачкото движење методолошки го доближува доживувањето на флуксот како и палимпсесот позади секое место на градот, откривајќи го неговиот премин од град на водена во земјена транспортна мрежа.

Линк до повеќе информации за пешачката тура

Линк до осврнувања на патувачи низ пешачката тура

 


Installation: HOME by Aleksandra Shekutkovska

 
     In 1967    Friedensreich Regentag Dunkelbunt Hundertwasse  r    gave a lecture naked explaining his famous skin-theory. He was arguing that we, as human beings have three skins: epidermis, clothes and home.     The question (notion) on what is the enclosure home moves for me personally from deep sensitive impressions and memories to trying to grasp it through stereotypical quotes similar to those life, love quotes we use on social networks trying to mark our individual beginning, some kind of happening or state of mind we are in, some kind of end or turnover. I perceive the noun HOME at the moment as something detached from space and time. What defines HOME? Our individual physical presence, our physical protection, the place where we separate from the world, the place which we share with other person that gives us the feeling of home, the place where we have our belongings, or simply pure comfort….?     Few months ago I saw a documentary  Microtopia  about minimal homes. There was a Greek architect who really radicalized the idea and notion of home, proposing a  mere cave opening as a shelter  and additionally an installation of toilet outside, with a socket and Wi-Fi. It happens to me too often lately when I am in a place for temporary living to say: I am returning home now, I am going out from home, I will call you from home, I left my keys at home referring to exactly that- the temporary place of living.     Yes, and I have become a collector of photographs of places of homes which are “not home”. In the embrace of the rocks on the island I find tents. Intrigued not only by the piece of contrast man-nature, landscape-physical form, more form the carving of spaces and humanizing the surroundings according to one’s needs, the folding of the branch to make a shelter for the bed outside, the strings installation to hang the objects, the adjustment of the trees to dry the clothes. I am questioning myself if this person, living in this tent, in this place for temporary living also says the same words as I would do once he is out of the tent, my friend I just left my home.                Инсталација  :   Дом     Во   1967       Friedensreich Regentag Dunkelbunt Hundertwasse       r      гол     држи     предавање     за     неговата     позната     кожа  -  теорија  .   Вели     дека     ние     луѓето     имаме     три     кожи   (   леери   ):   епидермис  ,   облека     и     дом  .     Прашањето   (  значењето  )   на     тоа     што     е     обвивката     дом     ми     се     движат     од     длабоко     сензитивни     импресии     до     пробувањето     да     си     го     објаснам     како     оние     најизлитени     животни  ,   љубовни     цитати     залепени     на     фотографии     кои     циркулираат     по     социјалните     мрежи     обидувајќи     се     да     заокружат     или     означат     дел     од     некој     индивидуален     животен     пресврт  ,   почеток  ,   случување     и     крај  .   Прашањето     за     поимот     дом     почнувам     да     го     чувствувам     како     именка     одвоена     од     простор     и     време  .   Дали     домот     го     обележува     индивидуалната     физичка     присутност  ,   физичката     просторна     заштита  ,   место     кадешто     се     одвојуваме     од     светот   ,   личност која ни дава чувство на дом,     место     кадешто     ги     чуваме     нашите     припадности  ,   можеби     комфорот..   ?     Пред     некој     месец     гледав     краток     документарец      Микротопиа      за     минималните     домови  .   Во     склоп     на     него     беше     прикажан     архитект     од     Грција     кој     дизајнира  домови       покрај     пештера   ,   дополнително   “  збогатени”     со     инсталација     од     тоалет  ,   штек  ,   задолжителнa поврзаност     со     интернет  .   Се     почесто     ми     се     случува     кога     престојувам     во     место     за     привремено     живеење     да     речам     сега     ќе     се     вратам     дома  ,   сега     излегувам     од     дома  ,   ќе     ти     се     јавам     од     дома  ,   ги     оставив     клучевите     дома  ..     Станувам     колекционер     на     фотографии     од     места     од     домови     кои   “  не     се     дом  (  а  )”.   Во     прегратките     на     карпите     од     островот     наоѓам     шатори  .   Но  ,   не     само     заинтригирана     од     парчето     контраст     природа  -  живеалиште  ,   едноставен     дом  -  инсталација  ,   туку     и     од     длабењето     и     обликувањето     на     контекстот     за     сопствените     потреби   :   наведнувањето     на     гранката     како     настрешница     за     лежалката     надвор  ,   закачувањето     на     јажето     за     бесење     на     предмети  ,   спружувањето     на     облеките     помеѓу     гранките  ..  Се     прашувам     дали     оној     кој     се     сокрива     во     истиот     тој     шатор     и     се     одвојува     од     светот     им     вели     на     своите     блиски     сега     влегувам дома  . 

 

In 1967 Friedensreich Regentag Dunkelbunt Hundertwasser gave a lecture naked explaining his famous skin-theory. He was arguing that we, as human beings have three skins: epidermis, clothes and home.

The question (notion) on what is the enclosure home moves for me personally from deep sensitive impressions and memories to trying to grasp it through stereotypical quotes similar to those life, love quotes we use on social networks trying to mark our individual beginning, some kind of happening or state of mind we are in, some kind of end or turnover. I perceive the noun HOME at the moment as something detached from space and time. What defines HOME? Our individual physical presence, our physical protection, the place where we separate from the world, the place which we share with other person that gives us the feeling of home, the place where we have our belongings, or simply pure comfort….?

Few months ago I saw a documentary Microtopia about minimal homes. There was a Greek architect who really radicalized the idea and notion of home, proposing a mere cave opening as a shelter and additionally an installation of toilet outside, with a socket and Wi-Fi. It happens to me too often lately when I am in a place for temporary living to say: I am returning home now, I am going out from home, I will call you from home, I left my keys at home referring to exactly that- the temporary place of living.

Yes, and I have become a collector of photographs of places of homes which are “not home”. In the embrace of the rocks on the island I find tents. Intrigued not only by the piece of contrast man-nature, landscape-physical form, more form the carving of spaces and humanizing the surroundings according to one’s needs, the folding of the branch to make a shelter for the bed outside, the strings installation to hang the objects, the adjustment of the trees to dry the clothes. I am questioning myself if this person, living in this tent, in this place for temporary living also says the same words as I would do once he is out of the tent, my friend I just left my home.

 

 

 

Инсталација: Дом

Во 1967  Friedensreich Regentag Dunkelbunt Hundertwasse r гол држи предавање за неговата позната кожа-теорија. Вели дека ние луѓето имаме три кожи ( леери ): епидермис, облека и дом.

Прашањето (значењето) на тоа што е обвивката дом ми се движат од длабоко сензитивни импресии до пробувањето да си го објаснам како оние најизлитени животни, љубовни цитати залепени на фотографии кои циркулираат по социјалните мрежи обидувајќи се да заокружат или означат дел од некој индивидуален животен пресврт, почеток, случување и крај. Прашањето за поимот дом почнувам да го чувствувам како именка одвоена од простор и време. Дали домот го обележува индивидуалната физичка присутност, физичката просторна заштита, место кадешто се одвојуваме од светот , личност која ни дава чувство на дом, место кадешто ги чуваме нашите припадности, можеби комфорот.. ?

Пред некој месец гледав краток документарец Микротопиа за минималните домови. Во склоп на него беше прикажан архитект од Грција кој дизајнира домови покрај пештера, дополнителнозбогатени” со инсталација од тоалет, штек, задолжителнa поврзаност со интернет. Се почесто ми се случува кога престојувам во место за привремено живеење да речам сега ќе се вратам дома, сега излегувам од дома, ќе ти се јавам од дома, ги оставив клучевите дома..

Станувам колекционер на фотографии од места од домови коине се дом(а)”. Во прегратките на карпите од островот наоѓам шатори. Но, не само заинтригирана од парчето контраст природа-живеалиште, едноставен дом-инсталација, туку и од длабењето и обликувањето на контекстот за сопствените потреби : наведнувањето на гранката како настрешница за лежалката надвор, закачувањето на јажето за бесење на предмети, спружувањето на облеките помеѓу гранките..Се прашувам дали оној кој се сокрива во истиот тој шатор и се одвојува од светот им вели на своите блиски сега влегувам дома

Emotional landscapes by Aleksandra Shekutkovska

 
Razmer zoom out diagram 4.jpg

*Macedonian version below 

When we are trying to explain the poetic space to the urban designer...

When? With what ? How to make the feeling of the poetic closer in order to translate it in the physical form of the city. There are conditions, spatial pictures which stroke us deeply into our inside spaces and remind us of the pre-beginnings, of the condition, the point from which everything started to exist. When I want to explain to myself and to others the poetic of space in regards to designing the city, I try to remember, to find the trace of that place where the city is only beginning to exist, which is to exist by myself in places in which the city doesn’t exist at all.

How to define the territory from landscape to physical form?

When I speak of this process I search for spaces which are more conditions than places.

 

Björk  reminds us in her song Joga :

All these accidents that happen

Follow the dots

Coincidence makes sense only with you

You don’t have to speak

I feel

Emotional landscapes

They puzzle me

The riddle gets solved

 

At Koh Lanta, island on the west coast of Thailand, I exist, I am experiencing a condition.

We arrive at the beach in the afternoon and we see rocks all over the water. The wish to be at “the dream beach” is sunken in Moon-like landscape. In a few hours the landscape is transformed. In order to be transformed again. And again. During 24h there are two tides, a condition which is well known for waters connected to the ocean. Here, in the condition where there is no sign of the city, you can experience deepest and most sincerely the poetics of space, the poetic ingredients which conceive the hidden gems of the city.

 

 

 

Да се објасни поетското на просторот за урбаниот дизајнер.

Кога ? Со што ? Како да се доближи чувственото за тоа да се преведе во физичка форма во градот. Постојат состојби, слики на простори кои не галат длабоко во нашите сопствени внатрешни простори и не постсетуваат на пра-почетокот, на состојбата, точката од која нештото започнало да постои. Кога сакам да (си) го објаснам поетското на просторот за проектирањето на градот, се обидувам да се потсетам, да најдам трага на она од кадешто градот почнува да постои, односно да постојам во места кадешто градот сеуште не постои.

Како се дефинира територијата од пејсаж до физичка форма ? Кога сакам да зборувам за таков процес наоѓам простори кои се повеќе состојби отколку места.

Бјорк не потсетува во Јога

 

All these accidents that happen

Follow the dots

Coincidence makes sense only with you

You don’t have to speak

I feel

Emotional landscapes

They puzzle me

The riddle gets solved

 

Во Ко Ланта, островот на западната страна на Тајланд постојам, доживувам состојба.

Пристигнуваме до плажата попладнето и гледаме карпи насекаде низ водата. Желбата да се биде наплажата од соништатае потопена во пејсаж како од Месечината. За неколку часа се менува пејсажот. За да се смени повторно. И повторно. Во текот на еден ден настануваат две плими и осеки, состојба којашто е карактеристична за морињата поврзани со океаните.

Тука, во состојбата кадешто нема ни трага ни глас од градот, најсилно го чувствувам емоционалниот пејсаж кој зборува искрено и длабоко за поетското на просторот, скриениот скапоцен камен во секој урбан простор

Designing impermanence by Aleksandra Shekutkovska

 
 

***Macedonian version bellow

  1. Impermanence is one of the essential doctrines or three marks of existence in Buddhism. The term expresses the Buddhist notion that all of conditioned existence, without exception, is transient, or in a constant state of flux.

Reading through my notes and sketches yesterday I noticed how much I’ve put a spotlight to the notion of informal space creation.

Since 2 weeks now we are working on an architecture competition dealing with a similar context like Bangkok, making me question in repetition how to “allow” enough space for informal space creation, or how to create a wall which will in the same time will be an interface?

It has become my lens in which I tend to dissect the various layers of the city’s palimpsest. I have been looking at it as a mirror with double sides, one that projects the ingenuity of handmade urbanism and the other one which creates a cross-section between city right and city reality.

Barry Bells’ Bangkok Angelic allusions is a book that found me recently. It is somewhere between text, observation and poetry. Pretty much the “sensitivity” to understand the (in)sensitivity cross illusion of Bangkok.

There is a story in it about the famous Thai architect Sithanonchai.

“A famous Thai folk tale, the spirit of quickness and flexibility material manifest: Sithanonchai, a legendary hero, convinced the sovereign of Ayutthaya to challenge the Burmese to a pagoda-building contest, the first to finish becoming the victor. Having agreed to the contest,

The Burmese immediately set about mobilizing a large labor force and brought in large quantities of brick and stone. On the Thai side, aided by only a few people, Sithanonchai, an architect par excellance, very quickly erected a wooden structure, wrapped it in cloth in the agreed shape and size of the pagoda, and duly won the day. “

I find myself believing that this mirror is more like the infinity of mirrors being reflected when two of them are set once against the others. The handmade city creation, possible in millions of variations, creates the sense of the things missing in the city while in the same time being responsive to the given conditions and always aware of its imperemance.

Well, back to the drawing board.

Trying once again to create the wall that will be as weightless as the cloth made pagoda and in the same time with mirror impermanence. 

********************************************

  1. Непостојаноста е една од есенцијалните доктрини или трите принципи на постоење во Будизмот. Терминот го искажува будистичкиот поим дека сите постоења, без исклучок се транзиторни и во константнa состојба на премин.

Вчера, прелистувајќи ги белешките и скиците постојано налетував на клучните зборови неформално создавање на простор.

Веќе две недели работиме на конкурс којшто е со сличен контекст како Бангкок, оставајќи ме постојано со истото прашање како да дозволиме доволно простор за неформално создавање на простор или како да се создаде ѕид којшто истовремено би бил и меѓуврска?

Го користам како леќа низ којашто ја набљудувам слоевитоста на градскиот палимпсест. Ми наликува на огледало коешто има две страни, една која ја прикажува генијалноста на рачниот урбанизам и другата којашто создава пресек помеѓу правото на град и градската реалност.

Многу скоро ме најде книгата на Бери Бел “Бангкок-ангелски алузии”. Текстот е помеѓу поезија, истражување и набљудување, сосема соодветнa сензитивност за разбирање на симбиозата илузија-(не)сензитивност на Бангкок.

Во нејзе пронајдов приказна за познатиот Таи архитект Sithanonchai.

“Позната Таи народна приказна, за духот на брзината и манифест за флексибилноста на градежниот материјал : Ситанончаи, легендарен херој ги убедил властите на Аутхаја да ги предзвикаат Бурманците да организираат конкурс да изградат пагода, првиот што ќе заврши да биде прогласен за победник. Откако се согласиле да го организираат конкурсот ,

Бурманците веднаш мобилизирале голема работна сила и носеле големи количини на цигли и камења. На Таи страната, подржани од само неколкумина, Ситанончаи, архитект пар екселанс, многу брзо поставил дрвена конструкција, ја завиткал во ткаенина, одговарајќи на соодветната големина и форма на пагодата и прописно “извојувал” победа.”

Кога мислам на огледалото се повеќе мислам дека е со оној ефект на бесконечност кога две огледала ќе се стават едно наспроти другото. Рачно изработениот град, со бесконечно многу варијанти, не тера да мислиме на него со восхит, наспроти тоа што искажува недостатоци на градот, истовремено егзистирајќи со доверлив одговор на условите и свесност за сопствената краткотрајност.

Повторно размислувајќи за нашиот концепт.

Обидувајќи се да проектираме ѕид кој ќе биде со доволна леснотија како пагодата направена од ткаенина и во исто време со огледална непостојаност. 

Tropical living by Aleksandra Shekutkovska

 

 

 

Living tropical. One of my favorite thinking light motifs for this week.

1. Living tropical: tropical climate and imagining space

When designing for tropical climates number of factors need to be considered heat, humidity, strong ultra violet rays, insects...The wind sort of disappears here, the materials are warmer  in the night from all the temperature they have accumulated, the traditional basic elements of tropical architecture like the pitched roofs and big windows seem existing only in the traditional architecture. I was suggesting some concepts to one of my students since they are creating a 20m2 space, when he told me, yes this is quite different from our culture and tradition, this is a space different then what we do here..

2. Living tropical: tropical forest

My friend made an interesting parallel for living tropical that it seems to be like the tropical forest. In the tropical forest the trees don’t use the maximum of their energy they grow, slowly and firmly, trying to find their own space, careful about all the things around them animals, insects, other trees. They have to find their way otherwise they will be destroyed. This is how life is here he said, the same as in the tropical forest.

3. Tropicalia 

Also known as Tropicalismo, is a Brazilian artistic movement that arouse in the late 1960s. It encompassed art forms such as theatre, poetry and music.  The movement was characterized by a combination of the popular and the avant-garde, as well as a fusion of traditional Brazilian culture with foreign influences

Живеење тропски. Една од омилените теми за размислување оваа недела.

1.Живеење тропски:  Тропска клима и замислување простор

Кога замислуваме простор во тропска клима многу фактори треба да бидат земени во предвид топлина, влажност, јаки ултра виолетови зраци, инсекти...Ветерот овдека исчезнува, материјалите се потопли навечер заради тоа што во текот на ноќта ја зрачат акумулираната топлина, традиционалните основни елементи како закосените кровни конструкциии и големи прозорци остануваат да постојат само во традиционалната архитектура. Разговаравме со еден од моите студенти за неговиот концепт за куќа ( 20 м2 ) кога внимателно ми рече, да ова е многу различно од тоа како се прават работите тука..

2. Живеење тропски: Тропската шума

Мојот пријател направи интересна паралела на животот во Бангкок со тропската шума. Во тропската шума, дрвата не го трошат сопствениот максимум, целосната енергија, тие растат полека и сигурно, обидувајќи се да си направат простор и истовремено да се одбранат од сите други инсекти, дрва, животни коишто можат да го скратат нивниот животен век.  Мораат да го најдат сопствениот простор и начин полека заради тоа што во спротивно би биле уништени. Таков е животов овдека ми вели, толку многу сличен со тропската шума.

3. Живеење тропски Тропикалиа

Исто познато и како Тропикализмо, е бразилско уметничко движење кое започнало во доцната 1960. Движењето содржи уметничко форми како театар, поезија и музика. Карактеристики му се комбинација на ПОПУЛАРНОТО и АВАНГАРДАТА, како и фузија на традиционалната Бразилска култура со странски влијанија.