Writings

Sidewalk, street style and sandwich by Aleksandra Shekutkovska

 

I was always wondering about the spiritual sensations I would experience if I would go back to Zurich. When I moved to Bangkok, the experiences from Switzerland were coming back to me. The day when I reached Osaka interesting enough was the birthday of one of my closest friends from Zurich, Sonja.

And there it was, that feeling of Zurich once more, this time differently spreading both in the interior and the exterior. In Osaka from the placement of smallest objects to the whole planning and organization of the city everything is modeled by regulations. In the same time every gesture, sign, landscape and composition in space is a manual of aesthetics.

While trying delicious matcha ice cream which touches all the senses, I am wondering not only about the formal factors that speak about the development of the city quality, rather for the informal factors which reveal the aesthetics of the urban living.

Sidewalk, streetstyle and sandwiches

The sidewalk is probably the map of the context’s culture, behavior and level of development for one society. The pedestrian circulation is almost in flying, the dimensions, available accesses, purification from too many urban elements, denivelations and accessibility are modeling in total the comfort of the pedestrian in the urban tissue. The physical boundaries which separate the zones, streets, buildings, greenery and sidewalk have been planed top down, however they are incredibly soft; the movement on the sidewalk gives us the feeling of moving on an invisible escalator.

The street fashion is a sketch for the quality of the city. The clothes, combinations, the quality of the materials and especially the question with what you achieve the accent in a certain composition all speak about the relationship, culture and behavior towards the city. Street fashion is a reader: starting from the domination of a certain style, to exceptional cases of anti-fashion, leaving the city as a background. They exists both in a symbiotic connection similar to the gallery space and the artwork.

The sandwich. Although the foodscape of Japan is much more different and packaged than what I experience on a daily basis in Bangkok, the food and its texture triggers all of the senses and unites the architecture of the city’s soul. Quality of street food and food in general is an indication of the level of quality of one city.


And there it is in a different way, feeling my Zurich once more. This time spreading inside and outside. Trapped in a silent, attentive, cultural and civilized aesthetics in each and every detail of the exterior and interior of my soul and my thoughts for the city.

 

 

Отсекогаш се прашував за душевните сензации доколку повторно се вратам во Цирих. Кога се преселив во Бангкок, доживувања од Цирих ме пресретнуваа. Денот кога пристигнавме во Осака чудесно поврзано беше роденденот на Соња една од моите најблиски пријателки од Швајцарија.

И ете го чувството на Цирих повторно, овојпат и внатрешно и надворешно. Во Осака од поставеноста на секој предмет до целосната организација и планирање на градот се е исткаено со регулации, истовремено секој гест, знак, пејсаж и композиција во просторот е учебник за естетика.

Вксувајќи мача-сладолед кој со својот вкус и текстура се лепи и ги освојува сите сетила, се прашувам не само за формалните фактори кои зборуваат за развиеноста, квалитетот на градот туку и за оние неформалните фактори кои прават пресек на естетиката на градското живеење.

Тротоар, улична мода и сендвичи

Тротоарот е веројатно мапата на културата, однесувањето и степенот на развиеност на едно општество. Пешачката циркулација е скоро во лет, неговите димензии, овозможени пристапи, прочистеност од урбани елементи, денивелации, проодност го обликуваат целосно комфорот на профилот пешак во урбаното ткиво. Физичките граници кои ги делат зоните, улиците, објектите, зеленилото и тротоарот се авторативно решени меѓутоа бескрајно меки, движењето на тротоарот се чини како движење на невидлив ескалатор.

Уличната мода е скица за квалитетот на градот. Облеката, комбинациите, квалитетот на материјалите и особено прашањето со што се постигнува акцентот во дадената композција зборуваат за односот, културата и пристапот кон градот. Уличната мода е читанка: најпрвин одредена стилска доминација, потоа исклучителни примери на анти-мода, оставајќи го градот како позадина и истовремено во прв план, во реципрочен однос како уметничкото дело и галерискиот простор.

Сендвич. Иако фудскејпот на Јапонија е поинаков и значително по спакуван од она што секојдневно го доживувам во Бангкок, храната, нејзината естетика и текстура ги обзема сите сетила и ја обединува архитектониката на душата во градот. Нејзинот квалитет истовремено зборува за квалитетот и развиеноста на градот.

И ете го повторно на некој поинаков начин мојот Цирих. Овојпат распределн и внатрешно и надворешно. Заробена во тивка, ненаметлива, културна и цивилизирана видлива естетика во секој еден детал на екстериерот и инетриерот во душата и мислата за градот

Pre Japan by Aleksandra Shekutkovska

 

From next weekend onward I am proud to announce that I will have the opportunity to participate in the collaborative workshop between Centre of Excellence, Ritsumeikan University and Faculty of Architecture, Thammasat University on “Policy Formulation for Urban Development and Conservation of Historical and Cultural Areas in Kyoto and Osaka” which will take place at Ritsumeikan University.

Through the blog I will be writing reports which will cover the experiences, research, ideas and concepts shared during this workshop. Last week we had a preview of Thammasat student’s presentations which presented country reports on Thailand especially the cultural identity expressed through projects by the Department of Urban planning of APTU. Two of the groups presented participatory projects done in Bangkok with primary school children. They were unique in the overall framework of the given assignment and the results through these maps. The children have drawn maps which show a highly sensitive and attentive view of the city, if we look at different details and the bigger picture both bring closer to us different individual perceptions on the existing city and what is ideal city for them.

This past period I have been intrigued by this dialectics between the existing place and the expression of the map (s) of the same place. (When) Is the map more beautiful than the place itself? While looking of the maps of places in Japan I am eagerly waiting for this dialectics to unfold into experiences.

 

Пред Јапонија

Во текот на следниот викенд мило ми е што можам да соопштам дека ќе имам можност да бидам дел од колаборативната работилница помеѓу Centre of Excellence, Ritsumeikan University и Faculty of Architecture,Thammasat University на тема “ Формулирање на стандарди за урбан развиток и конзервација во историските и културните места на Кјото и Осака” на Ritsumeikan University.

Преку платформата The URB CLV ќе пишувам постови за набљудувањата, истражувањата, идеите и концептите споделени во рамките на оваа работилница. Претходната недела на Тамасат имавме прилика да видиме проба на студентски презентации кои го портретираат Тајланд како контекст, особено културниот идентитет изразен преку проекти на катедрата за Урбано планирање на Архитектонкиот факултет. Две од групите ни открија два партиципаторни проекти направени во Бангкок со деца од основно училиште, специфични во целосната структура на зададената задача и резултатите самите мапи. Децата нацртале мапи кои прикажуваат целосно сензитивен и внимателен поглед на градот, доколу се фокусираме на различни детали во поголемата слика ни доближуваат разновидни индивидуални перцепции за постоечкиот град и за она што е идеален град за нив.

Во последниов период ме гали дијалектиката помеѓу постоечкото место и изразот на мапите на истото. Дали (Кога) е мапата (секогаш) поубава од самото место ? Кога ги гледам мапите на местата во Јапонија целосно се подготвувам оваа дијалектика да се расклопи во доживување на истото.

 

Flowscape by Aleksandra Shekutkovska

 

Weaved flux illusions are creating the urban tissue of Bangkok. One of my dear friends shares with me: here everything seems like it’s in consequent movement. Touched by the collage of numerous dwellers rushing in paths on different levels, experiencing the entrance and exit in movement on different points through the scenography carpet erases the memories of many hours spent in traffic jams.

Exits and entrances, escalators, elevated pedestrian walkways, skywalks and skytrain, contain a rigid prosthesis for the city. Perplexed geometries of movement make every impression of the city dipped in dynamics and density. The observer with a blurred picture “unnoticeable” moves through processes, exits and entrances and places moving consequently vertically and horizontally.

The living next to the water is decanted into living by the road, highways. Water in comparison to earth is “equipping” us, shaping us to think in different terms about our shelter, home, movement in the city, firstly through the relationship home-water, river, canal, and sea, thereupon transportation, to temporariness, living with changes, living with reflex and perpetual differences from anything constant.

Flux trail or better said flowscape is an attentive designed movement through Bangkok which moves us horizontally, vertically and diagonally through the city, on few levels, in the same time uncovering iconographies in which the dialog of living by (near) the water and living by (near) earth come together. The self conscious existence of Bangkok remains an illusion which connects the shades of private, semi-private, semi-public and public spaces connected with land ownership. The public infrastructure as a spine of the city, the breathtaking superstructure is consolidating a partial form as well as attributing movement possibilities.

Megatropolis, A trip through Bangkok’s Urban Book is a walking tour by Context travel which leads us and teaches us how the Flowscape infrastructure influences and shapes the city through the mass transit system. The sensitive recognizing and interest of Context to present the creative milieu of Bangkok which reveals itself through the BTS sky train teaches understanding of the city of Bangkok as a structure, historical development, format of public and private space and flux. The pedestrian movement methodologically brings closer to us the experience and the palimpsest behind selected places in the city, uncovering the passage from city on the water links to city on road network.

More information about the tour can be found on the following link.

Reviews of the tour are available on the following link.

*uncommercial post

 

 

Пејсаженфлукс

 

Исткаени и испреплетени флукс илузии го создаваат градското ткиво на Бангкок. Ми вели еден драг пријател, тука е се во консеквентно движење. Посегнати од колажот на многубројни жители кои брзаат на патеки во различни нивоа, доживувајќи го влезот и излезот во движењето на различни точки и тепихот од сценографии, ги бришат многубројните часови поминати во стагнирањето на истото тоа движење.

Излези и влезови, ескалатори, надземни пешачки премини, небесни патеки, надземен воз сочининуваат крута протеза на градот. Вкрстени геометрии на движење го прават секој впечаток на градот натопен во динамика и густина. Набљудувачот, со заматена слика пред себенезабележителноминувајќи низ процеси, излези и влезови и места движејќи се консеквентно хоризонтално и вертикално.

Живеењето на луѓето покрај вода се преточило во живеење покрај патиштата, автопатите. Впрочем водата за разлика од земјата не наоружува, не обликува на поинаков начин да размислуваме за односот живеалиште, движење во градот, најпрвин преку односот живеалиште-река, канал, море, потоа низ транспортот до минливоста, живеење во промени, рефлексно живеење и спротивност на се она што значи константност.

 

Флукспатека или подобро речено пејсаж на флукс е внимателно проектирано движење низ Бангкок кое не води хоризонтално, вертикално и дијагонално низ градот, истовремено откривајќи ни сценографии во кои се вкрстува дијалогот на живеење на (покрај) реката и на (покрај) земјата. Само-свесното битие на Бангкок претставува илузија на движење на поврзување приватни, полу приватни, полу јавни и јавни простори со нијанси врзани за припадноста на градско парче. Јавната инфраструктура ербетот на градот, восхитувачка суперструктура која консолидира одредена форма исто онолку колку што распостелува можности на движење .

Мегаполис, патување низ урбаниот бум на Бангкок пешачка тура на Контекст травел не води низ тоа како Флукс-пејсажната инфраструктура го обликува градот преку масовниот транзит систем. Сензитивното препознавање и интерес на Контекст да го приближи креатвното милје на Бангкок кое се распостелува низ транспортот на надземниот воз го приближува разбирањето на градот Бангкок како структура, неговиот историски развој, формат на приватен и јавен простор, движење и флукс. Пешачкото движење методолошки го доближува доживувањето на флуксот како и палимпсесот позади секое место на градот, откривајќи го неговиот премин од град на водена во земјена транспортна мрежа.

Линк до повеќе информации за пешачката тура

Линк до осврнувања на патувачи низ пешачката тура

 


Signs by Aleksandra Shekutkovska

 

 

When I lived in Zurich I always had this feeling that “invisible” signs and urban elements shape the movement, behavior and usage of the urban space. In highly developed societies biopolitics sets the principles of our individual role as users of urban space. Moving through different contexts I have learned that biopolitics is merely another lens through which we can read the physical shape, planning of the city to understand consequently the acting of the urban dwellers.

In my working days at the campus usually I walk from the station to the Architecture faculty. There is a covered walkway which also gives the opportunity to cycle (the existence of proper pedestrian walkways in Thailand context is always highly valued because of the very lack of it, the high concentration of cars, the fact that most of these places are usually occupied by informal activities, vendors...). Few weeks ago I noticed new signs of the pedestrian walkway. The path has been separated into two paths, one that is for pedestrian movement and the second one for pedestrians who use their mobile phones called very simply [TEXT WAY].

At first I thought what an interesting title. A path to create text, like the pedestrian is going to move and write a story, a poem, part in their diary, to shape a poetic picture in word while you are moving through one space. At the same time around the campus lines of yellow paths also appeared with a rough surface in order for the blind people to orientate themselves. I highly appreciated this initiative, however if we are back to this pedestrian path, why would we encourage blindness? Isn’t the path like this making us blind, first for our self, then for the people walking around us with whom we can share our text, then to the whole landscape, context around us, what are we trying to close our eyes to ? Every sign in urban space creates, shapes movement and behavior, and contributes to creating biopolitics in urbanscape. These days I am observing the effect: confused students, part of the walk on this path isolated with their mobile phone screen following the text way, like they have been called through this sign, part of them hitting the others confused because they still follow their old habits to walk through this trail. The power of sign, of one single urban element to set a structure of our behavior in a certain course is confusing me and inspiring me at the same time while I walk feeling like an anarchist on the text way with my head up.

­­

Знаци

Кога живеев во Цирих ми се чинеше деканевидливизнаци и урбани елементи го обликуваат движењето, однесувањето и користењето на урбаниот простор. Во виско развиените општества биополитиката ги поставува принципите на нашата улога како корисници на урбаниот простор. Во различни географски контексти биополитиката претставува уште една леќа низ која можеме да го разбереме најпрвин физичкото обликување, планирање на градот за последователно да го разбереме движењето, однесувањето и користењето на урбаните жители.

Во работните денови на кампусот кадешто работам вообичаено пешачам од станицата до Архитектонскиот факултет. Пешачката патека е покриен простор којшто дава можност дополнително и за движење со точак ( постоењето на пешачки патеки во Тајландскиот контекст е секогаш предност заради големата концентрација на автомобилски сообраќај, неформалното окупирање со продавачи на храна, предмети..). Пред неколку недели изненадено забележав нови знаци. Пешачката патека со сина боја се поделила на две патеки, едната за движење на пешаци, другата за пешаци со мобилни телефони наречена text way.

На почеток звучи интересно како термин. Патека за создавање текст, небаре пешакот може да се движи и ќе напише приказна, песна, дневник, дека ќе заокружи поетска слика во збор додека минува низ тој простор. Истовремено на други места се појавија жолти патеки со нерамна материјализација за пешаци кои имаат проблеми со видот. Меѓутоа зошто да создаваме слепило ? Зарем патеката како оваа не не прави слепи, најпрвин за себе, потоа за луѓето кои минуваат покрај нас со кои би можеле да споделиме текст сопствен, индивидуален за на крај за целиот контекст и околина околу нас. Секој знак во урбаниот простор создава, обликува движење, дали постои видливост за нас како корисници на биополитиката во урбаниот простор? Деновиве ги набљудувам реперкусиите, збунети студенти дел од нив одат по патеката изолирани во сопствените мобилни телефони следејќи ја текстуалната патека, почувствувани дека се повикани преку знак, дел од нив се удираат во нив збунето бидејќи се навикнати да одат по својата вообичаена патека без знак, поделби и слепило. Моќта на знакот, на еден единствен урбан елемент да постави структура на нашето однесување во одредена насока ме збунува и восхитува истовремено одејќи анархично со кренат поглед на текстуалната патека.

 

Installation: HOME by Aleksandra Shekutkovska

 
     In 1967    Friedensreich Regentag Dunkelbunt Hundertwasse  r    gave a lecture naked explaining his famous skin-theory. He was arguing that we, as human beings have three skins: epidermis, clothes and home.     The question (notion) on what is the enclosure home moves for me personally from deep sensitive impressions and memories to trying to grasp it through stereotypical quotes similar to those life, love quotes we use on social networks trying to mark our individual beginning, some kind of happening or state of mind we are in, some kind of end or turnover. I perceive the noun HOME at the moment as something detached from space and time. What defines HOME? Our individual physical presence, our physical protection, the place where we separate from the world, the place which we share with other person that gives us the feeling of home, the place where we have our belongings, or simply pure comfort….?     Few months ago I saw a documentary  Microtopia  about minimal homes. There was a Greek architect who really radicalized the idea and notion of home, proposing a  mere cave opening as a shelter  and additionally an installation of toilet outside, with a socket and Wi-Fi. It happens to me too often lately when I am in a place for temporary living to say: I am returning home now, I am going out from home, I will call you from home, I left my keys at home referring to exactly that- the temporary place of living.     Yes, and I have become a collector of photographs of places of homes which are “not home”. In the embrace of the rocks on the island I find tents. Intrigued not only by the piece of contrast man-nature, landscape-physical form, more form the carving of spaces and humanizing the surroundings according to one’s needs, the folding of the branch to make a shelter for the bed outside, the strings installation to hang the objects, the adjustment of the trees to dry the clothes. I am questioning myself if this person, living in this tent, in this place for temporary living also says the same words as I would do once he is out of the tent, my friend I just left my home.                Инсталација  :   Дом     Во   1967       Friedensreich Regentag Dunkelbunt Hundertwasse       r      гол     држи     предавање     за     неговата     позната     кожа  -  теорија  .   Вели     дека     ние     луѓето     имаме     три     кожи   (   леери   ):   епидермис  ,   облека     и     дом  .     Прашањето   (  значењето  )   на     тоа     што     е     обвивката     дом     ми     се     движат     од     длабоко     сензитивни     импресии     до     пробувањето     да     си     го     објаснам     како     оние     најизлитени     животни  ,   љубовни     цитати     залепени     на     фотографии     кои     циркулираат     по     социјалните     мрежи     обидувајќи     се     да     заокружат     или     означат     дел     од     некој     индивидуален     животен     пресврт  ,   почеток  ,   случување     и     крај  .   Прашањето     за     поимот     дом     почнувам     да     го     чувствувам     како     именка     одвоена     од     простор     и     време  .   Дали     домот     го     обележува     индивидуалната     физичка     присутност  ,   физичката     просторна     заштита  ,   место     кадешто     се     одвојуваме     од     светот   ,   личност која ни дава чувство на дом,     место     кадешто     ги     чуваме     нашите     припадности  ,   можеби     комфорот..   ?     Пред     некој     месец     гледав     краток     документарец      Микротопиа      за     минималните     домови  .   Во     склоп     на     него     беше     прикажан     архитект     од     Грција     кој     дизајнира  домови       покрај     пештера   ,   дополнително   “  збогатени”     со     инсталација     од     тоалет  ,   штек  ,   задолжителнa поврзаност     со     интернет  .   Се     почесто     ми     се     случува     кога     престојувам     во     место     за     привремено     живеење     да     речам     сега     ќе     се     вратам     дома  ,   сега     излегувам     од     дома  ,   ќе     ти     се     јавам     од     дома  ,   ги     оставив     клучевите     дома  ..     Станувам     колекционер     на     фотографии     од     места     од     домови     кои   “  не     се     дом  (  а  )”.   Во     прегратките     на     карпите     од     островот     наоѓам     шатори  .   Но  ,   не     само     заинтригирана     од     парчето     контраст     природа  -  живеалиште  ,   едноставен     дом  -  инсталација  ,   туку     и     од     длабењето     и     обликувањето     на     контекстот     за     сопствените     потреби   :   наведнувањето     на     гранката     како     настрешница     за     лежалката     надвор  ,   закачувањето     на     јажето     за     бесење     на     предмети  ,   спружувањето     на     облеките     помеѓу     гранките  ..  Се     прашувам     дали     оној     кој     се     сокрива     во     истиот     тој     шатор     и     се     одвојува     од     светот     им     вели     на     своите     блиски     сега     влегувам дома  . 

 

In 1967 Friedensreich Regentag Dunkelbunt Hundertwasser gave a lecture naked explaining his famous skin-theory. He was arguing that we, as human beings have three skins: epidermis, clothes and home.

The question (notion) on what is the enclosure home moves for me personally from deep sensitive impressions and memories to trying to grasp it through stereotypical quotes similar to those life, love quotes we use on social networks trying to mark our individual beginning, some kind of happening or state of mind we are in, some kind of end or turnover. I perceive the noun HOME at the moment as something detached from space and time. What defines HOME? Our individual physical presence, our physical protection, the place where we separate from the world, the place which we share with other person that gives us the feeling of home, the place where we have our belongings, or simply pure comfort….?

Few months ago I saw a documentary Microtopia about minimal homes. There was a Greek architect who really radicalized the idea and notion of home, proposing a mere cave opening as a shelter and additionally an installation of toilet outside, with a socket and Wi-Fi. It happens to me too often lately when I am in a place for temporary living to say: I am returning home now, I am going out from home, I will call you from home, I left my keys at home referring to exactly that- the temporary place of living.

Yes, and I have become a collector of photographs of places of homes which are “not home”. In the embrace of the rocks on the island I find tents. Intrigued not only by the piece of contrast man-nature, landscape-physical form, more form the carving of spaces and humanizing the surroundings according to one’s needs, the folding of the branch to make a shelter for the bed outside, the strings installation to hang the objects, the adjustment of the trees to dry the clothes. I am questioning myself if this person, living in this tent, in this place for temporary living also says the same words as I would do once he is out of the tent, my friend I just left my home.

 

 

 

Инсталација: Дом

Во 1967  Friedensreich Regentag Dunkelbunt Hundertwasse r гол држи предавање за неговата позната кожа-теорија. Вели дека ние луѓето имаме три кожи ( леери ): епидермис, облека и дом.

Прашањето (значењето) на тоа што е обвивката дом ми се движат од длабоко сензитивни импресии до пробувањето да си го објаснам како оние најизлитени животни, љубовни цитати залепени на фотографии кои циркулираат по социјалните мрежи обидувајќи се да заокружат или означат дел од некој индивидуален животен пресврт, почеток, случување и крај. Прашањето за поимот дом почнувам да го чувствувам како именка одвоена од простор и време. Дали домот го обележува индивидуалната физичка присутност, физичката просторна заштита, место кадешто се одвојуваме од светот , личност која ни дава чувство на дом, место кадешто ги чуваме нашите припадности, можеби комфорот.. ?

Пред некој месец гледав краток документарец Микротопиа за минималните домови. Во склоп на него беше прикажан архитект од Грција кој дизајнира домови покрај пештера, дополнителнозбогатени” со инсталација од тоалет, штек, задолжителнa поврзаност со интернет. Се почесто ми се случува кога престојувам во место за привремено живеење да речам сега ќе се вратам дома, сега излегувам од дома, ќе ти се јавам од дома, ги оставив клучевите дома..

Станувам колекционер на фотографии од места од домови коине се дом(а)”. Во прегратките на карпите од островот наоѓам шатори. Но, не само заинтригирана од парчето контраст природа-живеалиште, едноставен дом-инсталација, туку и од длабењето и обликувањето на контекстот за сопствените потреби : наведнувањето на гранката како настрешница за лежалката надвор, закачувањето на јажето за бесење на предмети, спружувањето на облеките помеѓу гранките..Се прашувам дали оној кој се сокрива во истиот тој шатор и се одвојува од светот им вели на своите блиски сега влегувам дома

Inseparable by Aleksandra Shekutkovska

 

*Macedonian version bellow

I have a weakness for books which develop their stories through illustrations and a small number of words. “Inseparable” is a publication which crossed my way because of the crowdfunding initiative by Afterword to support Nut. Dao’s book of drawings. In (this particular) period of world turbulence it acts as an attractive reminder of our intertwining as human beings, of our interdependence, on the crossing and “evolution” from nature to the city, from the landscape to the physical form. The book is “separated” into 4 parts which all look like painted foldable screens, like a mirror of two conditions, embracing the reasons, conditions: beginning, development and the “end”. It unfolds before you with carefully drawn details, colors and scenarios.

Often enough, while explaining that minimal interventions in the city can have the effect of the fly of the butterfly, I imagine planning and developing design in the city very similar to what is portrayed in “Inseparable”: through dynamics of conditions and happenings which spill one into the other, connected into repeatable spatial passages.

 

Нераздвојно ( Нераздвоиливо ?)  

 

Ме воодушевуваат книги кои ја раскажуваат сопствената приказна единствено преку илустрација и малку зборови. “Нераздвоиливо” е публикација која ја сретнав заради инцијативата на Afterword да го подржи илустраторот Нут.Дао. Во пресрет на светските случувања (во периодов (?)) претставува убав потсетник за сите нас, за нашата меѓусебна поврзаност, за преминот и еволуцијата од природата до градот, од пејсажот до физичката форма. Поделена на 4 делови секој од посебните секции изгледа како илустриран параван истовремено од двете страни како огледало на две состојби, на причинско последичните состојби: почетокот, развитокот и “крајот”. Се расклопува пред читателот преку внимателни детали, бои, случувања. .

Честопати објаснувајќи дека и минималните интервенции во градот можат да имаат ефект на летот на пеперутката, го замислувам планирањето и остварувањето на дизајнот во градот на многу сличен начин на она што е портретирано во “Нераздвоиливо”, во динамика на состојби и случувања кои се прелеваат од една во друга, поврзани во повторливи просторни премини. 

Emotional landscapes by Aleksandra Shekutkovska

 
Razmer zoom out diagram 4.jpg

*Macedonian version below 

When we are trying to explain the poetic space to the urban designer...

When? With what ? How to make the feeling of the poetic closer in order to translate it in the physical form of the city. There are conditions, spatial pictures which stroke us deeply into our inside spaces and remind us of the pre-beginnings, of the condition, the point from which everything started to exist. When I want to explain to myself and to others the poetic of space in regards to designing the city, I try to remember, to find the trace of that place where the city is only beginning to exist, which is to exist by myself in places in which the city doesn’t exist at all.

How to define the territory from landscape to physical form?

When I speak of this process I search for spaces which are more conditions than places.

 

Björk  reminds us in her song Joga :

All these accidents that happen

Follow the dots

Coincidence makes sense only with you

You don’t have to speak

I feel

Emotional landscapes

They puzzle me

The riddle gets solved

 

At Koh Lanta, island on the west coast of Thailand, I exist, I am experiencing a condition.

We arrive at the beach in the afternoon and we see rocks all over the water. The wish to be at “the dream beach” is sunken in Moon-like landscape. In a few hours the landscape is transformed. In order to be transformed again. And again. During 24h there are two tides, a condition which is well known for waters connected to the ocean. Here, in the condition where there is no sign of the city, you can experience deepest and most sincerely the poetics of space, the poetic ingredients which conceive the hidden gems of the city.

 

 

 

Да се објасни поетското на просторот за урбаниот дизајнер.

Кога ? Со што ? Како да се доближи чувственото за тоа да се преведе во физичка форма во градот. Постојат состојби, слики на простори кои не галат длабоко во нашите сопствени внатрешни простори и не постсетуваат на пра-почетокот, на состојбата, точката од која нештото започнало да постои. Кога сакам да (си) го објаснам поетското на просторот за проектирањето на градот, се обидувам да се потсетам, да најдам трага на она од кадешто градот почнува да постои, односно да постојам во места кадешто градот сеуште не постои.

Како се дефинира територијата од пејсаж до физичка форма ? Кога сакам да зборувам за таков процес наоѓам простори кои се повеќе состојби отколку места.

Бјорк не потсетува во Јога

 

All these accidents that happen

Follow the dots

Coincidence makes sense only with you

You don’t have to speak

I feel

Emotional landscapes

They puzzle me

The riddle gets solved

 

Во Ко Ланта, островот на западната страна на Тајланд постојам, доживувам состојба.

Пристигнуваме до плажата попладнето и гледаме карпи насекаде низ водата. Желбата да се биде наплажата од соништатае потопена во пејсаж како од Месечината. За неколку часа се менува пејсажот. За да се смени повторно. И повторно. Во текот на еден ден настануваат две плими и осеки, состојба којашто е карактеристична за морињата поврзани со океаните.

Тука, во состојбата кадешто нема ни трага ни глас од градот, најсилно го чувствувам емоционалниот пејсаж кој зборува искрено и длабоко за поетското на просторот, скриениот скапоцен камен во секој урбан простор

Scale as a tool for reading the city by Aleksandra Shekutkovska

 

*Macedonian version bellow 

In first year in the studies related to urban design the students often look at me with question marks when I explain to them that scale for them has a different function- they can use it as a method for reading the city. SCALE is one of the aspects that define urban design. The word itself urban design suggest simultaneously two types of scales, one that links us to the city and the second –design- which we somehow depict in a smaller scale. In the same time design speaks for the meanings on a meta-level, to surpass the mere function and to create an aesthetic “finish”.

My professor Marc Angelil used to explain to us that if Koolhaas is intrigued by S,M, L, XL, the urban designer should work additionally to that in the in between zone from XS to XXL.  I try to explain to my students, that they need to follow the behavior of the camera lenses, to develop the individual ability to observe, to come closer or move away.

First we may discuss dynamics, the speed of thinking and moving of our individual lenses, developing the power of observation and reading of the city in the final zoom in and final zoom out and all of the sequences that happen in the in-between.

Secondly we may speak about the difference in reading the social and physical space in different scales-the urban fabric visually gives us different information about the physical-built space, the dynamics and movement, the quantity of open space and function, character, identity, the level of private and public space...

In order to be able to discuss “in the end” about designing in different scales-from zoning to scenario, similarly to the headache that happens to us when we see the movie “Power of ten” by the couple Eames, practicing scale requires sensitivity, exploration. Thinking about the city through scale moves from the pedestrian, to the scale of the sidewalk and the relationship of the sidewalk towards the pedestrian, to the scale of the city as a whole and its relationship to the city dwellers.

Thinking BETWEEN scales is exceptionally important as well as the precision of the scale, the expression, visualization and the given scale. The individual choice of scale in accordance to our proposal for art, architectural, infrastructural, urban intervention is an inseparable part of the design approach and the design decisions of the urban designer.

 

Look- focus-observe-conclude.

Zoom out- observe again.

Zoon in- focus-observe again-conclude.

 

Reading of existing contexts in different scales is equally important as the methodology and technique of representing our design interventions in given scale. Thinking between scales can happen in different modules of thinking: plan, section, façade, diagram, situation...That speaks deeply for our relationship towards the urban tissue, our position towards context and content. Scale as a tool can shape our thinking about the city. It is a good start to begin with the Power of ten on Google maps and see how much our senses are perceptional in each and every one of the rectangular which open up in front of our screen. In spite of reading the scale bar on the side of the window, what are the level and the layers, atmospheres and conditions that we can read in each of the frames which show us parts of the city?

 

 

 

Размерот како метод на читање на градот

 

Во прва година на студиите од областа урбан дизајн, студентите ме гледаат со прашалници кога за првпат им објаснувам дека за нив размерот има и поинаква функција-дека може да го користат како метод за читање на градот. РАЗМЕРОТ е една од темите која го дефинира урбаниот дизајн. Самиот збор урбан дизајн сугерира истовремено два типа на размери, еден кој го поврзува со градот и вториотдизајн- којшто го замислуваме во помал размер-истовремено зборувајќи и за неговото значење на мета ниво - да ја надмине функцијата и да создаде негово естетско заокружување.

Мојот професор Марк Ангелил велеше дека ако Колхас се занимава со S, M, L, XL, урбаниот дизајнер работи во меѓузоната на XXL и XS. На моите студенти им објаснувам, треба да се стремите да бидете како фотографскиот објектив, да ја развивате сопствената можност и способност да забележите,да се оддалечите и да се доближите.

Најпрвин да зборуваме за динамика, брзина на размислување и движење на сопствениот објект, развивање на моќта на набљудување и читање на градот во крајното zoom in и крајното zoom out и сите секвенци коишто се наоѓаат помеѓу.

Потоа да зборуваме за разлики во читање на социјален и физички простор во различни размери- урбаното ткиво ни дава визуелно различни информации за физичкиот изграден простор, динамиката и движењето во него, процентот на слободен простор, степенот на приватен/јавен простор..

За да зборувамена крајза дизајнирање во различен размер-од зонирање до сценарио-слично на вртоглавицата која не зафаќа кога го гледаме Power of ten на двојката Иамс, вежбањето размер бара сензитивност, истражување. Размислувањето за градот преку размерот се движи од пешакот, од размерот на тротарот и односот на тротоарот во однос на неговите корисници, до размерот на целиот град и неговиот однос со целокупниот број на корисници.

Размислувањето ПОМЕЃУ размери е исклучително важно колку и прецизноста, експресивноста, визуелизацијата и одреденоста на зададениот размер. Сопствениот избор на размерот за најсоодветно да се прикаже уметничката, архитектонската, инфраструктурната, урбаната интервенција е нераскинлив дел од проектантскиот пристап и проектатнските одлуки на урбаниот дизајнер.

 

Погледни-забележи-заклучи

Зумирај-повторно забележи.

Одзумирај-забележи-заклучи.

 

Читањето на постоечките контексти во различни размери е еднакво важно како и методологијата на прикажување на дизајн интервенциите во одреден размер. Размислувањето помеѓу размери може да биде во различни форми на размислување: основа, пресек, фасада, ситуација, дијаграм.. Тоа зборува длабоко за нашиот однос кон градското ткиво, нашата позиција , контекстот, содржината. Размерот како алатка може да го обликува нашето размислување за градот. Доволно е да ја направиме за себе вежбата на Power of ten на google maps и да забележиме колку нашите сетила се перцептивни во секој од новите правоаголници кои ни се отвараат и ни доближуваат градови и територии во развој. Наспроти читањето на размерникот на работ од прозорецот, колку можеме да прочитаме во секој од посебните кадри кои го врамуваат просторот на градот

Three urban scenarios of living published in Porta 3 magazine by Aleksandra Shekutkovska

Architecture magazine Porta 3 has published the Thong Lo BTS trilogy: Three urban scenarios of living. 

“The creative milieu represented in Thong Lo trilogy is a small scale personification of the essential identity of Bangkok. The differences in the spatial dialogue, the pedestrian trajectories, public space and the iconography of the separate scenographies constitute a city- synthesis of distinctive users and happenings.”

Креативното милје прикажано во Трилогијата Тонглор го персонифицира есенцијалниот идентитет на Бангкок во помал размер. Разликите во просторниот дијалог, пешачките траектории, јавниот простор и иконографијата на сите поединечни сценографии го прават градот синтеза од различни корисници и случувања”. 

aleksandra_1.1.jpg

Tokyo/Bangkok/Singapore: Intensities, Reuse and Creative Milieu Reviewed by Supitcha Tovivich (Faculty of Architecture, Silpakorn University) by Aleksandra Shekutkovska

 

originaly posted on: https://networks.h-net.org/node/22277/reviews/49931/tovivich-boontharm-tokyobangkoksingapore-intensities-reuse-and-creative

Tovivich on Boontharm, 'Tokyo/Bangkok/Singapore: Intensities, Reuse and Creative Milieu'

Davisi Boontharm. Tokyo/Bangkok/Singapore: Intensities, Reuse and Creative Milieu. Tokyo: International Keio Institute and Flick Studio, 2012. 135 pp. n.p. (paper), ISBN 978-4-904894-05-7.

Reviewed by Supitcha Tovivich (Faculty of Architecture, Silpakorn University)
Published on H-Urban (October, 2014)
Commissioned by Heide Imai

When planning and designing a lively and creative milieu, maintaining balance between control and spontaneity is challenging. On the one hand, designers need to define and determine certain behaviors, activities, and standards. On the other hand, appropriate design should support spontaneous growth and adaptation of users through different times. Within debates in the postmodernist era, perceiving planning and design as control seems outdated and ineffective. Current debates focus significantly on the extent to which design can embrace changes, flexibility, and adaptability, while encompassing great respect for the capacity and creativity of local communities (both designer and non-designer citizen). Davisi Boontharm’s book Tokyo/Bangkok/Singapore: Intensities, Reuse and Creative Milieu is a great example that illustrates well how “urban requalification” precincts in three cities in Asia--Tokyo, Bangkok, and Singapore--can support bottom-up and emergent inventive ideas within their existing, established milieus.

This book developed from Boontharm’s interest in the sociocultural context of sustainable urban regeneration with an emphasis on four overlapping themes: reuse, creativity, consumption, and place. Following the urbanist Charles Landry’s definition, “creative milieu,” as stated in the book The Creative City: A Toolkit for Urban Innovators (2000), includes ordinary streets and the banality of everyday life of urban creativity which is non-institutional, abstract, and non-measurable. Boontharm argues that “local creative precincts will prove to be strong enough to withstand the spread of generic commercial spaces and generate value, which will reach far beyond that of their commercial activity” (p. 7). Her research questions are based on three dimensions: resource, activities, and cultures. First, what is the capacity of the existing building stock to accommodate and express local creativity? Second, what role do local creative practices (groups and individuals) play in requalification of the existing building stock? Third, how does the cultural difference get expressed through the new environments that evolve from creative use of the existing building stock?

The book is divided into three main parts. In the the first part, the introduction, Boontharm presents the significance of her research and her hypothesis; asks pertinent questions; and introduces the conceptual framework of the term “urban requalification,” with an emphasis on the resource approach to the building stock, urban regeneration, reuse culture and discourse on value, theories of creativity and value, theories of the dialectics of creativity and consumption, and theories of place and place making. In the second part, Boontharm examines case studies from three Asian cities--Tokyo, Bangkok, and Singapore--that illustrate how physical reality of the creative milieu phenomena in different contexts can be examined. The final part offers further discussion and a conclusion.

For her Tokyo case study, Boontharm explores three areas of the city: Harajuku, Daikanyama/Nakameguro, and Shimokitazawa. In this section, she highlights the differences between two categories of places--the omote (front) and ura (back). She describes the omote phenomenon as the main streets of Harajuku--Omotesando, Meiji Dori, and Aoyama Dori--on which flagship stores of major global fashion brands are located. The ura or the hidden side of Harajuku, which is the core of Boontharm’s research, includes Urahara, Onden Shotengai, Cat Street, and Aosando. These streets “are marked by successful requalification of small-scale old spaces into new, ever-changing uses and activities” (p. 33). She uses Urahara as an example of “commeresidence,” houses that were built for residential use and were subsequently transformed into shops. It is important to mention that Boontharm highlights the tensions between the (perhaps short-lived) creativity milieu of Urahara and radical consumerism. Daikanyama/Nakameguro is also an example of the transformation of old blocks of apartments into authentic, small-scale, and upcoming creative shopping. Finally, Shimokitazawa shows how local governance can be empowered, self-aware, and resilient to a top-down government project. At the same time, Boontharm questions the extent to which a strong community base can halt gentrification in the long term.

In her discussion of Bangkok, she explores Chatuchak Weekend Market and Siam Square. Chatuchak Weekend Market was built as a temporary structure in 1982 because of the relocation of an old Sanamluang market, and transformed to be the biggest weekend market in Thailand. The thirty years of the market’s existence has enabled reuse, recycling, and requalification. Boontharm examines creative space use in tiny spaces, the gabs between stalls and open spaces, and ad-hoc activities on a pedestrian promenade. Siam Square is a long-standing example of reusing and recycling shop houses. Upper levels are used, independently from the ground floor, for commercial activities. The variety of activities that take place there is immense. Both cases illustrate that Bangkok has its strength in spontaneity and bottom-up responses.

Haji Lane and Wessex Estate are the focus of her Singapore case study. “Unlike Tokyo and Bangkok where creativity flourishes randomly and spontaneously, mostly initiated by the locals, Singapore dedicates and plans on certain precincts being creative” (pp. 104-105). Haji Lane was once a narrow back lane that became a fashionable spot in Singapore which supports youth subcultures. It is a rare example of bottom-up freedom in Singapore. Boontharm observes different uses during the day and night. She states that “all that is possible in Haji Lane [is] because its buildings were not at the core of the conservation zone. Businesses situated on the Lane use the lack of restrictions as a license to freely reuse, recycle and reinvent the milieu of Kampong Glam, and let Haji Lane develop on its own accord” (p. 115). On the contrary, Wessex Estate is listed as a heritage site and was designed to be an art studio for “the creative class,” which incorporates artists, designers, and architects. Boontharm maintains that the estate can be defined as luxury, segregation, exclusion, elitism, and domination of foreigners over local creative people. Thus, she argues that it does not fit her definition of reuse and recycling and does not contribute to the creative milieu or the requalification of the precinct. Wessex Estate shows that the creative class alone can generate a creative precinct, as the key to successful creative milieu is in blurring the division between the “creative” and the “not-creative” actors in urban space.

In conclusion, Boontharm notes that “urban requalification precincts are the ones which value and support emergent inventive ideas within its existing, established milieu.... The lessons from Tokyo, from Bangkok and from Haji Lane in Singapore demonstrate how established places provide solid ground and contexts for creativity to flourish.... In Tokyo ordinary buildings and non-self-conscious approaches to reuse and recycling of their parts and elements acquire sign value which translate into an atmosphere of the whole milieu. In Singapore, such awareness is carefully guarded at the level of urban authority, while in Bangkok it emanates from the demands of market forces or institutional regulations” (pp. 128-129). Boontharm summarizes her findings by referring to Nan Ellin’s book, Postmodern Urbanism (1996): good urbanism is always a balance of control and freedom. She emphasizes the importance of local and bottom-up creativity in our banal and mundane everyday lives.

The book offers insight into the reuse, recycling, and requalification of existing old buildings in relation to the creative milieu. The three case studies illustrate well the diverse character of the creative precinct. The book will be helpful for discussions in contemporary urban design and architecture, especially in Asian cities where local contexts and creativity are often ignored by designers, architects, and planners.